به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا آری امروز بیست و چهار سال از دیداری دوباره در آن همه سالهای دوری از وطن می گذرد، و امروز یادآور بازگشت غرور آفرین مردان و زنان آزاده ای است که پس از تحمل سال ها شکنجه و دوری از عزیزان خویش، به وطن بازگشتند و به انتظار میلیون ها ایرانی پایان دادند. در این روز، شکیبایی مادران، پدران، همسران و فرزندان این آزاد مردان به بار نشست و سال های نگرانی و شوق دیدار به پایان رسید .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آری امروز بیست و چهار سال از دیداری دوباره در آن همه سالهای دوری از وطن می گذرد، و امروز یادآور بازگشت غرور آفرین مردان و زنان آزاده ای است که پس از تحمل سال ها شکنجه و دوری از عزیزان خویش، به وطن بازگشتند و به انتظار میلیون ها ایرانی پایان دادند. در این روز، شکیبایی مادران، پدران، همسران و فرزندان این آزاد مردان به بار نشست و سال های نگرانی و شوق دیدار به پایان رسید .,
آزادگانی که با عشق به میهن خود برگشتند ، آزادگانی که در پی سختی ها از شدت صدمه و شکنجه و تحمل رنج شیمیایی شدن با درجه ممتاز جانبازی جانشان را از دست دادند و آنهایی که با غرور در همان دوران جنگ تحمیلی پی همه این رنج و مشقت ها را بر تن مالیده و به عشق شهادت به سنگرها رفتند و هیچ گاه بازنگشتند،
و امروز با افتخار هر کجای شهر را بنگری ، می توان تصاویر نقاشی شده از آن ها را دید، اما آن تصاویر فقط یک نقاشی نیستند، آن ها واقعیت ها و اسطوره های این مرز و بومند، آری آنها انسان های دل بزرگ همین آب و خاک اند، کسانی که سال هاست عکس هایشان بر روی تابلوها و بیلبوردهای ورودی های شهر جلوه نمایی می کند، نقاشی های بی غباری که انگار با چشمانشان با ما حرف می زنند، آری از آزادگان دریا دل این روزگار می گویم، همان مردان بی غرور و شیرمنش روزگارمان، انسان هایی که وقتی قلب هایشان برای میهن شان تپید،از همه چیز گذشتند،از جانشان،از خانواده هایشان و
خودشان را شناسنامه ما کردند تا ما امروز در این سرزمین و دیار پاک به دور از دسیسه های دشمنان به راحتی زندگی کنیم، آن ها رفتند بدون آن که بر سر ما منتی بگذارند و آنها که ماندند مقام آزادگی و جوانمردی را با جاودانه نگاه داشتن نام و ابهت دین مبین اسلام سرافراز داشته ،و آن شهیدانی که سال هاست با رفتن شان به ما درس های بزرگی از ایثار و از خود گذشتگی دادند، اما ما چه در برابر این همه رشادت هایشان چه کردیم؟ غیر از مشتی خاطره و عکس، افسوس بعضی هایمان به درستی معنی این ایثار را نفهمیدیم، امروز به عنوان یک نسل سوم می خواهم از فرهنگ و فداکاری های
دلیرانی بگویم که شاید مقام و منزلت والایشان،آن طور که باید و شاید به گونه صحیح در باورهای این نسل منتقل نشد، ما همان نسلی ایم که فقط نام و یادواره شهدا را در کتاب های مدرسه خواندیم،و عکس ها و روایت هایشان را شنیدیم، ما فقط از واژه شهید یک مشت تصاویر جبهه و خون و خونپاره دشمن در فیلم ها و تلویزیون به یاد داریم ، نسل من هرگز دوران جنگ را ندید،و فقط با مشتی ورق و خاطرات با تعاریف دیگران بزرگ شد، اما می توانیم این حقیقت بزرگ را درک کنیم، شهدایی که به خاطر میهن خود، تمام خاطرات خوش و جوانی شان را در جبهه ها گذراندند و با مردانگی تمام
پاهایشان را روی مین های دشمن نهادند و در زیر شلیک توپ و تانک و گلوله اعضای بدن هایشان تکه تکه گشت، به این دلیل که ما امروز بتوانیم این جا، در این شهر،در این کشور با همت صبر و ایستادگی همچون شهیدان و آزادگانی آرمان گرا با آزادی زندگی کنیم ،اما افسوس می خورم از این که با این که سالیان سال است از جنگ گذشته ،هنوز عده ای را می بینم تا نام مقدس و پاک شهدا می آید چه بی رحمانه شانه ای بالا انداخته و چه ناجوانمردانه با این نام های پاک برخورد می نمایند،آری سخنم رو به همان هایی است که گمان می کنند دیگر دنیا مال آنهاست،کسانی که دوران جنگ برای
رفتن به جبهه ها ترسیدند،آن انسان هایی که برایشان ماندن در دنیا مهم بود و نمی دانند در دنیایی ماندنی هستند که تا ابد دنیا باقی نمی ماند.
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه