سواحل زیبای مازندران قربانی فقدان نگاه ملی دولت/وضعیت نگران‌کننده فرهنگی بخش‌های آزاد سواحل

هموطنانی که با پیمودن صدها کیلومتر و فرار از گرما و زندگی پرالتهاب به فضای سرسبز مازندران و 476 کیلومتر سواحل این استان پناه می‌آورند و به‌ناگاه با امواجی در دریا مواجه می‌شوند که بعضاً فاجعه از دست دادن جان خود و عزیزانش را درپی دارد.

از 22 شهرستان استان مازندران 15 شهرستان دارای ساحل هستند که اجرای 90 طرح سالم‌سازی دریا در مازندران به هیچ وجه جوابگوی خیل عظیم مسافران و مراجعه‌کنندگان به دریا نیست.

هر ساله مسئولان استان مازندران در پاسخ به علل بالا بودن آمار غرق‌شدگان در دریا، استفاده غرق‌شدگان از دریا خارج از محدوده اجرای طرح سالم‌سازی را ذکر می‌کنند.

طبیعی است که انتظار اولیه از مسافران رجوع آنها به طرح‌های سالم‌سازی در شهرستان‌های پانزده‌گانه است، اما تدبیر اساسی از سوی مسئولان باید معطوف به هم‌پوشانی کل سواحل به‌ویژه سواحلی که در حال حاضر محل تمرکز و رجوع مسافران است، باشد.

بارها مسئولان کشوری و استانی بر اهمیت حفظ جان مسافران در قبال تهدیدات گردشگری و به‌ویژه دریا تاکید کرده‌اند که فراتر از شعارهای زیبا و دهان پر کن، باید اقدامات مسئولان در جهت محو زمینه‌های تهدید مورد دقت و ارزیابی قرار گیرد.

واقعیت این است که بیش از 85 درصد از 24 میلیون مسافر سالانه به مازندران، اظهار می‌دارند که قصد استفاده از دریا، مهمترین عامل سفرشان به این استان است.

دو واقعیت، یکی شیرین و دیگری تلخ

حال به این واقعیت، باید دید که آیا دولت توجه متناسب با این اقبال ملی به دریا را به مازندران و فراهم آوردن زیرساخت‌ها دارد؟ واقعیت دوم در این زمینه، پاسخ منفی است.

تاکنون چند استاندار و معاونان سیاسی و امنیتی آنها در مازندران به این ضعف جدی اعتراف داشتند که اعتبارات استانی به هیچ وجه پاسخگوی نیاز ملی در حوزه دریا نیست و دولت در این زمینه، احتمام ویژه مصروف نمی‌کند.

طبیعی است که اقبال هم‌وطنان کشورمان به دریا، فرصتی مغتنم برای مسئولان کشوری و مازندرانی است که می‌تواند به‌غایت، شیرین هم باشد، اما عدم عنایت دولت به این مطالبه ملی، واقعیت تلخی است که فرصت فوق را به تهدید جدی مبدل کرده است.

حضور کم‌فروغ دولت، بزرگترین چالش

دلخراش‌ترین صحنه و صدا، تصویر و ضجه نوجوان و هم‌وطن گرفتار در چنگال امواج سرکش و یا دریای آرامی است که پژواک جان کندن او، استیصال و عجز خانواده او به‌عنوان تماشاگر تلخ‌ترین صحنه‌های زندگی هستند.

آمار غریق سال‌های اخیر نشان می‌دهد که به‌طور متوسط دریا طی 6 سال اخیر، هزار نفر را به کام خود کشیده است و خانواده‌هایی را داغدار کرده است.

افزایش طرح سالم‌سازی دریا و تعداد ناجیان، همچنین پوشش دادن به 500 نقطه کور و افزایش حمایت‌ها از مجریان طرح‌های سالم‌سازی، فاکتورهایی برای کاهش حداکثری ضایعات جبران‌ناپذیر غریق‌ها است.

پیوست بزرگ مفقود شده طرح سالم‌سازی

90 طرح سالم‌سازی، که حداکثر 10 درصد سواحل مازندران را پوشش می‌دهند، از کاستی بزرگ فرهنگی رنج می‌برند. علاوه بر اینکه طرح‌های سالم‌سازی فاقد پیوست فرهنگی است، وضعیت فرهنگی در بخش‌های آزاد سواحل، که از نظر مسئولان مناطق غیرمجاز به‌شمار می‌روند، بسیار نگران‌کننده است.

دستگاه‌ فرهنگی مازندران برای ایجاد هم‌پوشانی در سواحل با مشکلات فراوان و از جمله اعتباری مواجه است و تلاش‌های فرهنگی سپاه پاسداران هر چند در خور تحسین است، ولی جواب‌گوی نیازها نیست.

در این زمینه هم نکته اساسی در موضوع دریای مازندران، بیدار شدن دولت از خواب گرانی است که در صورت نقدسازی ظرفیت‌های حتی موجود، می‌توان به حل بسیاری از مشکلات کنونی امیدوار بود.

انتهای پیام/