از صدای خسته کشاورز تا مدیری که می خواست برود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از پایگاه تحلیلی خبری فریدن، چندی پیش در محفل تکریم و معارفه مدیر جهاد کشاورزی فریدن صدای خسته یک کشاورز زحمت کش به نشانه اعتراض بلند می شود و ساختار کلیشه ای این دست مراسم ها را در هم می شکند.

کشاورزی که دستان پینه بسته و قامت خمیده اش ، همراه با گرد خستگی های چندین ساله اش در برابر عملی نشدن وعده های مسئولان بخش کشاورزی تاب نیاورد.

کشاورز با صداقت شگرفی که داشت در می یابد که نشستن، گوش دادن و مخاطب بودن دردی از او دوا نمی کند، او باید کاری می کرد و در آن لحظه خاص که ازمسئولان استانی تا مسئولان منطقه همه بودند اعتراض را برمی گزیند و با شجاعت آفتاب خورده اش، تلنگری داغ بر وجود مسئولان می نشاند که چه شد وعده هایتان؟
در دل کشاورز طوفان است، او نگران رزق خانواده است، او دوست دارد به رسم پیامبران فقط طعم شیرین زراعت را به دوش بکشد نه هجوم مشکلات و دغدغه ها را…
حال از این می گذریم که چرا وقتی فریدن از نظر اجرای پروژه های کشاورزی مقام اول استان را دارد هنوز کشاورز فریدنی ناراضی است؟
از این هم می گذریم که چرا به سبب فقدان آموزش، کشاورزان ما اضافه برداشت آب دارند و یا قصه پررونق سیب زمینی فریدن بی رونق است.

از نگاه دوگانه استان به فریدن و اجحاف های طولانی که اصطلاح “نون به نرخ روز خوری” برآن می نشیند و در زمانی تصمیم می گیرد که فریدن را جز حوزه آب ریز زاینده رود بدانند و زمانی آن را از این امتیاز محروم کنند هم می گذریم.
از این که آیا مدیر جدید جهادکشاورزی می تواند اعتبارات خوبی برای رواج کشت گیاهان دارویی در فریدن که بهترین زمینه برای آن فراهم است جذب کند یا نه هم می گذریم…

اما آیا می توان از مدیرانی که می آیند تا بروند و نمی آیند که بمانند و بسازند و رونق دهند نیز گذشت؟
مدیرانی که هم وغمشان رفتن است چگونه می توانند درد دل کشاورز خسته را بفهمند؟
مدیرانی که تمام تلاششان در راستای رفتن است چگونه می توانند مردم فریدن را از مهاجرت و حاشیه نشینی بازدارند؟
و برخی مسئولانی که شرایط را برای رفتن این مدیران فراهم می کنند قطعا می توانند خیلی کارهای دیگر هم بکنند که نکردند.
ای کاش از این همه نفوذ برای رفتن محرومیت و بدبختی طولانی از فریدن استفاده می شد نه برای رفتن مدیران.
آنهایی که بی هیچ تاثری نه درد کشاورز برایشان مهم است و نه رکود بودار فریدن که سال هاست در حسرت جاری شدن مانده است.

آن کشاورز به سر زمین برمی گردد و مدیران به روی صندلی هایشان و باز تکریمی دیگر و معارفه ای تازه تر، آنچه پای ثابت این آمدن ها و رفتن هاست وجدان همیشه بیدار ماست.

انتهای پیام/