عوارض روانی مواد شیمیائی شدیدتر از عوارض جسمانی آن است/ جامعه نسبت به جانبازان به دید معلولیت نگاه می کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از خبرنگار پیک هشترود، ۸ خرداد روز جهانی مبارزه با سلاحهای شیمیائی و میکروبی است. این نامگذاری بهانه ای شد تا پای درد و دل یکی از جانبازان شیمیائی هشترود بنشینیم.

مظفر جوادی متولد سال ۱۳۳۱ در محله گنجینه کتاب هشترود است. وی بازنشسته آموزش و پرورش هشترود و دارای مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه علامه طباطبائی تهران است. وی جانباز ۳۵ درصد شیمیائی است.

جوادی در مورد حضور خود در جبهه و نحوه شیمیائی شدنش گفت: در سال ۱۳۶۴ بر اساس احساس مسئولیت به عنوان یک فرد ایرانی و لبیک به فرمان حضرت امام(ره) وظیفه شرعی خود دانستم در جهت دفاع از کیان اسلامی و وطن به جبهه اعزام شوم. و در اردوگاه شهیدباکری دزفول دوره های آموزشی را گذراندم.

استفاده دشمن از سلاح شیمیائی نشان از ناتوانی وی بود.

عملیات والفجر ۸ بود ما از ساعت ۸ صبح با پاتک شدید دشمن مواجه شده بودیم. نیروهای بعثی در ابتدا یک خط آتش ایجاد کردند و بیشتر آن نیز روی نیروهای لشکر عاشورا بود. علیرغم این حملات ما پیشروی کردیم و خط دشمن را شکستیم. اما بعد از ۲ روز عملیات سنگین دشمن زبون چون دید از هیچ طریقی نمی تواند جلوی پیشروی ما را بگیرد از سلاح کشتار جمعی استفاده کرد و دقیقا یادم است که ساعت ۱۰ و ۱۵ دقیقه صبح روز ۲۱ بهمن سال ۱۳۶۴ بود که شیمیائی از سوی دشمن شروع شد و نوع ان نیز مخلوط گاز خردل و تابون بود.

البته این شیمیائی ها هم مانع نبود و نیروهای ما به پیشروی خود ادامه می دادند. اگرچه وقتی شیمیائی زده شد نیروهای ما آمادگی مقابله داشتند. اما فیلتر ماسک های شیمیائی باید هر ۱۵ دقیقه عوض می شد ولی اوضاع طوری بود که فکرمان به آنجا نمی رسید. ما آمپول های آتروپین به همراهمان داشتیم که همه آنها را هم استفاده کردیم.

بدلیل آلوده شدن منطقه، همه در حال ترک منطقه بودند اما من چون برادرم پاسدار بود منطقه را ترک نکردم و بدنبال وی بودم که بعد از مدتی جستجو حوالی عصر بود که از حال رفتم و وقتی چشم باز کردم دیدم در بیمارستان صحرائی الزهرا هستم. اما وقتی به هوش آمدم فقط دیدم زیر دوش آب سرد هستم که دوباره از حال رفتم و بعد از ۳ روز که به هوش آمدم دیدم در بیمارستان فارابی تهران هستم.

ابتدا چشم هایم بسته بودند و هیچ جا را نمی دیدم بعد از مدتی چشم هایم را باز کردند اما چون سوختگی هایم شدید بود به بیمارستان رازی تهران منتقل شدم و بعد از التیام قسمتی از سوخته ها برای درمان بیماریهای داخلی به بیمارستان بقیه الله اعزام شدم و حدود ۴ ماه هم در خانه بستری شدم و بعد از بهبودی دوباره به منطقه اعزام شدم اما این بار به مناطق شمالغرب کشور.

متاسفانه عوارض روانی مواد شیمیائی نیز شدیدتر از عوارض جسمانی آن است.

جوادی ادامه داد: بعد از شیمیائی شدن کل بدن درگیر این عارضه می شود. قرنیه چشم من خوب نشده و منتظر پیوند قرنیه هستم. پوست من ملتهب می شود و ریه هایم نیز ناسالم است. متاسفانه عوارض روانی مواد شیمیائی نیز بیشتر از عوارض جسمانی آن است و در رفتار اجتماعی و خصوصیات فردی تاثیرگذار است. ۳۰ سال است دارو مصرف می کنم و اگر یک لحظه داروهایم را مصرف نکنم وضعیت عمومی ام مختل می شود. عوارض شیمیائی آنقدر آزار دهنده است که و انسان گاهی به مرحله ای می رسد که آرزوی مرگ می کند تا از زجرکشیدن راحت شود.

معامله جانبازان با خداست.

وی در مورد اینکه گلایه ای هم دارد نیز گفت: گلایه خاصی ندارم چون تاثیری ندارد و اصلا برای چه گلایه کنم. واقعیت های ایثارگران درک نشده و اکثر وعده ها نیز شعار است اما معامله ما با خداست و ما فقط دین خود را به وطن خود ادا کردیم.

جامعه نسبت به جانبازان به دید معلولیت نگاه می کند.

وی در مورد دردناکترین صحنه جنگ نیز گفت: متاسفانه نسل های بعد از جنگ واقعیت های جنگ را درک نکرده اند و صحنه های واقعی آن نیز بازگو نشده است چون مردم نمی توانند دوام بیاورند و من نیز بازگو نمی کنم اما صحنه دردناک امروزی این است که جامعه نسبت به جانبارها به دید معلول نگاه می کنند و نگاه ترحم آمیزی به آنها دارند. اما باید بدانند این جانبازان از قویترین و شجاعترین افراد کشور بودند که جانشان را در دستشان گرفتند و از هرچیز خود گذشته و قصد شهادت کردند و بنظر من این بزرگترین بی مهری به ایثارگران است.

وی در پایان گفت: چندین سال است آئین نامه تسهیلاتی ایثارگران در مجلس تصویب شده و ۲ سال است جهت اجرا به قوه مجریه ابلاغ شده اما ارای آن در نهادها بصورت سلیقه ای است و حتی برخی از ایثارگران بیمه کاملی هم ندارند لذا از مسئولان درخواست داریم آن حقی را که دولت و نظام به ایثارگران داده به نحو کامل اجرا کنند.

پایان پیام/پ