به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا; به نقل از قرچک آنلاین- یکی از مهمترین ارکان سعادت بشر تربیت است. نخستین جایگاه تربیت فرزندان خانواده است، که این وظیفه برعهده پدر و مادراست.
خداوند نیز در این امر مهم انسان را تنها نگذاشته، کلام خدا به تمام معنی یک الگو تربیتی کامل می باشد که یکی از زیباترین جلوه های تربیتی قرآن در سوره لقمان و توصیه های تربیتی لقمان حکیم به فرزندش است.
حضرت لقمان یکی از حکمای راستین و بزرگ تاریخ است که درباره نامش باعظمت در قرآن یاد شده و یکی از سوره های قرآن به نامش می باشد.مطرح شدن نام لقمان و حکمتهای ده گانه او و به نام او نهادن سوره ای در کتاب جاودانی و جهان بیانگر آن است که خداوند می خواهد نام و روش و نصایح حکیمانه او در پیشانی ابدیت ثبت گردد.
مساله تعلیم و تربیت که هدف انبیا و یکی از حقوق بزرگ فرزند بر پدر و مادر است دارای اهمیت است. در امر تربیت بعد از مفاهیم تربیتی آنچه دارای اهمیت است، شیوه و روش تربیت است. در مفهوم واژه معنی تذکر با هدف نرم کردن دل و ایجاد رقت قلب نهفته است. در تربیت مهر و محبت و شخصیت دادن به طرف مقابل نیز بسیار حائز اهمیت است. هنگام موعظه به فرزند سه بار واژه ی ( یا بنی ) را استفاده کنید که معادل، ای پسرکم و ای عزیزم است و با این تعبیر محبت آمیز عواطف او را جذب می کنید.
در تربیت او لویت بندی موضوعات بسیار مهم است. لقمان برنامه تربیتی خود را بافطری ترین مسائل که توحید است شروع کرد. نخستین پند درآیه ۱۳ به فرزندش می فرماید: “ای پسرم چیزی را همتای خدا قرار نده که شرک ظلم بزرگی است” دراین نصیحت دو مطلب مورد توجه قرار گرفته، نخست اینکه شرک باید پرهیز کرد و دوم به مهمترین دلیل بطلان شرک اشاره شده است.
از یک جهت ظلم به خداوند بزرگ است زیرا موجود بی ارزشی همچون بت و انواع موجودات زبون دیگر همتای خدا قرار گرفته و از جهت دیگر ظلم به خلق است، زیرا که عظمت فکری او را لگد کوب کرده و او را دلبسته امر ناچیز و ناتوان و موجودی مادون خود قرار داده، از سوی دیگر شرک باعث می شود انسان از اوج عزت و عبودیت خداوند به قعر ذلت و پرستش غیر خدا سقوط کند و چه ظلمی بالاتر از این.
کودک پس از شناخت مقام خالق، باید مقام پدر و مادر خود را بشناسد. در آیه ۱۴ می فرماید:”ما به انسان درباره پدرو مادرش سفارش کردیم. مادرش اورا با زحمت حمل کرده و دوران شیرخوارگی اودر دو سال پایان می یابد و با او توصیه کردیم که برای من و برای پدر و مادرت شکر به جا آور که بازگشت همه شما به سوی من است” این آیه بر عظمت والدین و نیکی بدانها دلالت دارد. بطوریکه خداوند شکر پدر و مادر را در کنار شکر خود قرار داده است.
خداوند می فرماید: شکر مرا بجای آور که چنین پدر و مادری به تو دادم و هم شکر والدینت را که عهده دار انتقال نعمتهای من به تو هستند.
انتهای پیام/ر
,
,
, ،,
,
,
, خ,
,
]
ارسال دیدگاه