به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا; به نقل از قرچک آنلاین- در فرهنگ دینی، برخورداری از رزق عواملی دارد، هم چنان که محرومیت از روزی نیز همین گونه است. از جمله عوامل از دیار رزق و روزی در فرهنگ دینی، ازدواج کردن است.اما آنچه در باور و گفتار بسیاری از ما وجود دارد. دقیقاً عکس این مسأله است. وقتی گفته می شود چرا ازدواج نمی کنی؟ یا به والدین می گویند. چرا فرزند خود را به ازدواج در نمی آوری ؟ می گویند: با کدام حقوق؟ با کدام پول؟
نکته این است که ما به وعده های الهی باور و اعتقاد محکم نداریم. وقتی خداوند می فرماید: « یغنیم الله من فضله» خداوند آنان را فضل و عنایت خود بی نیاز می سازد (سوره نور، آیه ۳۲) اگر هم به زبان تایید کنیم در عمل تکذیب می کنیم! یا وقتی پیامبر گرامی اسلام(ص) می فرماید رزق و روزی را با ازدواج بجویید، مابرعکس عمل کرده و می گوییم: اول باید حقوق مکفی ودرآمد قابل توجهی به دست آوریم و سپس ازدواج کنیم! به جای « التمسوا الرزق بالنکاح » می گوییم: « التمسوا النکاح بالرزق »!
راستی چرا ما خود را در آغوش خدا نمی افکنیم؟شما دیده اید اگر طفلی دو سه ساله را در یک بلندی بگذاریم و بگوییم “بپر” او چون اعتماد کامل به ما دارد، بدون درنگ و بدون ترس فورأ خود را پرت می کند و شما نیز بد.ون درنگ او را در آغوش می گیرید. ای کاش ما نیز قدری به خدا اعتماد و به وعده هایش اطمینان می کریم. خدا نیز به من و شما می گوید: «بپر، بیا در آغوش من» و من قطعاً ( زیر بال و پر تو را) می گیرم و در آغوش خودقرار می دهم. اما بچه ای که چند سال سن دارد، نمی پرد و خود را به آغوش پدر و مادر نمی اندازد، یک پا جلو و یک پا عقب می گذارد و تردید او بسیار بیشتر از اعتمادش می باشد. و این است حکایت ما با خدای مهربانمان!
انتهای پیام/ر
, ه ,
, و,
]
ارسال دیدگاه