«جنگی که بود جنگی که هست» / پیشنهاداتی برای راهیان نور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، زیتون نوشت:راهیان نور بهترین راه برای انتقال مفاهیم دفاع مقدس به نسل سوم و چهارم انقلاب است.راهیان نور یعنی پمپاژ فضای ملکوتی جبهه و جنگ در جامعه.راهیان نور بزرگترین حرکت فرهنگی کشور است بلاشک.اردوی راهیان نور فرصت بسیار خوبی است برای کار فرهنگی کردن حول انقلاب. شاید بهترین فرصت!

اما همین بزرگترین حرکت فرهنگی می توانست و می تواند بهتر و گیراتر از این برگزار شود.متولیان راهیان نور هنوز آنگونه که باید، نتوانسته اند از لحاظ محتوا اردوها ر ا غنی سازی کنند.شاید بزرگترین دلیل آن نیز مشکلاتی است که در راه تامین مایحتاج های عمومی اردو پیدا می شود.

به نظر می آید متولیان برگزاری اردوهای راهیان نور علی الخصوص در دانشجویی باید دغدغه های خود را روی محتوا تنظیم کنند.تا دغدغه ها به سمت تولید محتوا و غنی سازی تغییر نکند،ره آورد راهیان نور چندان چشمگیر نخواهد بود.

«جنگی که بود جنگی که هست»

یک اصل مهم نباید فراموش شود نباید غبار غفلت بخود بگیرد.جنگ هنوز ادامه دارد.جنگ فرهنگی،جنگ اقتصادی،جنگ علمی و ... با رویکرد پیام شهدا که می گفتند:نگذارید حرف امام زمین بماند.

بزرگترین هنر شهدا ایستادگی در شرایط سخت بود.شهدا ایستادند تا مردم آسوده باشند اکنون نیز باید دانشجویِ افسرِ جوانِ جنگ نرم بداند باید بگونه ای عمل کند که مردمش راحت باشند ، در آرامش باشند و راهیان نور می تواند این عقیده و باور را در دانشجو شکل دهد.

صِرف بازدید از مناطق عملیاتی که رفته رفته شکل نمایشگاهی بخود میگیرد نمی تواند موثر باشد.باید محتوا دهی به مخاطب اصل باشد.شور و احساسات ممکن است پس از بازگشت به شهر و دیار و قرار گرفتن در فضای متفاوت، به راحتی از بین برود و آنچه در اذهان جوانان ماندگار و باقی می ماند آن مطالب و باورهایی است که بر اساس منطق و استدلال مأخوذ از معارف دینی به دست آورده است .

اردو جنوب باید ظرفیت­ ساز و انگیزه­ ساز باشد برای کارهای مختلف.

کرسی های آزاد اندیشی اتوبوسی

همگان بر این امر واقفند که کرسی های دانشجویی در دانشگاهها خوب جا نیفتاده است به چندین دلیل ناگفتنی و گفتنی.راهیان نور فرصت مناسبی برای تمرین کرسی های آزاد اندیشی است.هر اتوبوس میتواند یک کرسی آزاد اندیشی باشد .موضوعات مورد بحث هم میتواند مربوط به اردوی راهیان نور و همان اصل «جنگی که بود جنگی که هست» باشد.

راهیان نور و تبلور عینی وحدت حوزه و دانشگاه

راهیان نور باید تبلور عینی وحدت حوزه و دانشگاه باشد.نباید کاروانی بدون روحانی باشد.البته نه هر روحانی،جنس دانشجو طلبه ای هم جنس خود میخواهد که هم زبان دانشجو را بفهمد و هم بتواند نیاز فکری دانشجو را ارضا نماید.جمله ی عجیبی از آیت الحق سید علی آقای قاضی روایت شده که ایشان می فرمودند: برای سیرو سلوک هرکس استاد را پیدا کرد نصف راه را رفته است.(نقل به مضمون)اکنون همین جمله می تواند مصداق خوبی برای اهمیت حضور روحانی در جمع کاروانها باشد.

روایتگری باید حول محور سیره شهدا باشد

روایتگری یکی از مهمترین فعالیت‌های فرهنگی اردوهای راهیان‌نور به شمار می‌رود که متأسفانه کیفیت روایتگری تنزل پیدا کرده و گاهی مشاهده می‌شود ، معرفی مناطق عملیاتی و روایت مسائل جغرافیایی و دستاوردهای نظامی بیش از معنویت و سیره عملی شهدا مورد توجه قرار می‌گیرد ، در حالی که این اطلاعات در حاشیه قرار دارد.اصل ترویج سیره شهدا و سبک زندگی شهداست.

در پایان گفتنی است نباید از یاد ببریم که «مناطق جنگی ما موزه نیستند بلکه حرم امن الهی هستند، به همین خاطر هر چه به آنجا نزدیک تر می شویم در واقع به سمت نور در حرکت هستیم»

انتهای پیام/گ