طعم های نچشیده و لذت های وصف نشده!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نسیم سرخس، قفس دنیا، برای ماندنشان تنگ بود. جنس آن ها زمینی نبود. باید به دریای لایزال الهی می پیوستند.

دانش آموزان ما مهمان شهدا راهیان نور بودند. راهی سرزمین مقدس، نوری همیشگی و جاودانه هدایتگر و روشنگر. راهی سرزمینی که جای جای آن،گواه رشادت و شجاعت مردانی بود که کوه ها به احترام استقامت و صبوری آنها قد خمیدند و نخل های سر برافراشته سرزمین خونشان همیشه مقاوم به تکریم آنها سر بر زمین نهادند.

راهیان نور، تفسیرغیرت، شجاعت و مردانگی دلاورمردانی است که با تاسی از درس کربلای حسینی، حسینی و بهشتی شدند و عشق در آنان به نظاره نشست.

شلمچه ، دوکوهه، فکه، دهلاویه، بستان، طلائیه، سوسنگرد و … هر کدام کتاب نانوشته مثنوی هفتاد من دارد که هر راوی فقط برگی از واقعیات آن را به تصویر می کشد، اما عاشقان و زوار این مسیر حق و طلایی حال و هوای معنوی و غیر قابل وصف دارد.

نزدیک به ۴۰۰ نفر دانش آموز خواهر از سرخس که واقعا در عشق و معنویت به اهل بیت و شهداء و دفاع مقدس سنگ تمام گذاشتند.

همه جا از  هوش رفتن ها و بی  هوش شدن ها ناراحت کننده است اما در این سفر، علاقه و شدت معنویت دانش آموزان دوم دبیرستان و از هوش رفتن او بسیار زیبا و طلایی و امیدوار کننده است.

تاثیر شگرف شهداء باورکنید گاهی طوری بود که پس از زیارت از شدت گریه بچه ها و از صدای هق هق آنها اتوبوس به خود می لرزید (ما رایت الا جمیلا).

همه چیز راهیان نور زیبا و معنوی بود، حتی سختی های آن به جان خریدن.

تاثیری مفید و فوری مشهود است. شهدا راه صد ساله را یک شبه رفتند و اینجا می توان گفت، تربیت یک دوره تحصیلی را دانش آموزان می توانند یک ساعت و یک روزه با نیم نگاهی از عنایات شهدا و انفاس قدس سرزمین نور بدست آورند.

می توان قدرت راهیان نور را از قدرت  منبر و رسانه بالاتر دانست. رسانه شهدا گیرنده ها و فرستنده های قوی دارند که درهیچ کجا دیده نمی شود. بچه هایی که کارنامه اعمال خود را به دست گرفته اند و فریاد و ناله سر می دهند که شهدا ما را تنها نگذارید، علی رغم سختی مسیر و راه و دوری از خانواده ها برای این نسل و سن؛ ولی دل کندن آن ها از این خاک و سرزمین بسیار سخت بود، گاه دیده می شد مثل بچه ای که قهر کرده و خودش را بر روی خاک انداخته و مادرش او را می کِشَد، دختری خانمی را به زور می کِشَند و او را از یادمانی جدا می کنند.

طعم های نچشیده را، لذت های وصف نشده را راه های نرفته را و مهم تر از همه لذت معنویت و دین را دانش آموزان در این سفر تجربه می کنند و تجربه آن ها نه با کاغذ و قلم و گچ و تخته سیاه، که با عمل شهیدان و شهادت طلبی آن ها برای نسل جدید نمایان می شود.

مسیر شهادت و شهادت طلبی فرزندان روح الله ، دانشکده  تربیتی راهیان نور را تاسیس کرد.

وقتی دفاع مقدس می شود، شهید و شهادت مسیر و مکان به وسیله و هدف، همه و همه مقدس می شود. در کربلای ایران همه چیز ستودنی است و قلم ناتوان و کاغذ رنجور قدرت بیان عظمت و عزت آن لاله های همیشه قهرمان  و سفر راهیان نور ندارد.

باید رفت و دید، نه با پا که با دل و چشم بصیرت، آنگاست که همه چیز آن مناطق با تو حرف می زنند. می توان حرکت شهدا را ببینی. می توان ناله و گریه شهدا را از دست بعضی ها بشنوی. می توان سرخی سرزمین آغشته به خونه آن خطه را مشاهده کنی. می توان با نسیم همراه شوی و بوی خوش شهدا را استشمام کنی. می توان از پاره آهن های قراضه تانک ها، بولدزرها بپرسی که آنگاه جنگ بر سر بچه های رشید ما چه آورد.

باید دید اینجاست که سید شهیدان اهل قلم، شهید مرتضی آوینی می فرمایند: شهدا از دست نمی روند، بلکه بدست می آیند.

و حال حواسمان و یادمان باشد که خون های ریخته شده  بیش از یک سوم رزمندگان دوران دفاع مقدس برای چه بوده است. طوری نباشد که همه چیز را به بوته فراموشی بسپاریم که در روایات داریم دادگاهی که در قیامت برگزار می شود دادگاه شهداست و از ما خواهند پرسید که با رفتن ما چه کردید و قطعا تمام سنگ ریزه ها و زمین و زمان مناطق شهید خیز جنوب و غرب علیه ما شهادت خواهند داد.

گزارش: قاسم یعقوبی

انتهای پیام/