به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ برنامه اینترنتی «با ضیا» با اجرای علی ضیا که پس از وقفه‌ای کوتاه و شایعاتی درباره توقیف و پیگرد قضایی، مجدداً مسیر انتشار در یوتیوب را در پیش گرفته است، بار دیگر نام مجری سابق صداوسیما را در صدر حواشی رسانه‌ای نشاند.
ضیا در ویدئویی کوتاه اما به‌شدت حساب‌شده و هدفمند، پرده از فهرستی بلندبالا از شکایات حقوقی، سیاسی و امنیتی علیه خود برداشت؛ فهرستی که بلافاصله با واکنش صریح یکی از طرف‌های نام‌برده امیرحسین ثابتی روبرو شد و نشان داد میان «واقعیت حقوقی» و «روایت رسانه‌ای ضیا» فاصله‌ای قابل تأمل وجود دارد.
علی ضیا در ویدئوی جدید خود تلاش کرد با بیانی حق‌به‌جانب و آمیخته با تشکر از همدلی مخاطبان، همزمان هم به هدف رفع اتهام سنگین «توهین به مقدسات» و بازتولید چهره خود در قالب یک برنامه‌ساز تحت فشار حاکمیت دست یابد.
او در این پیام تأکید کرد که اتهام سنگین «توهین به مقدسات» نادرست بوده و علیه او ثبت نشده است؛ موضوعی که می‌توانست هزینه‌های حقوقی و اجتماعی غیرقابل جبرانی برای او داشته باشد.
ضیا به صراحت از شکایت بنیاد شهید (با اشاره مشخص به ریاست این بنیاد)، پرونده مرتبط با کیاداوود اسفندیاری، و نیز طرح دعوا از سوی وکیلی مشترک به نمایندگی از سه چهره سیاسی شاخص جریان اصول‌گرا و پایداری صادق محصولی، امیرحسین ثابتی و علی‌اکبر رائفی‌پور سخن گفت.
او در بخش پایانی، پای نهادهای امنیتی را نیز به میان کشید و اتهام‌های موجود را ناشی از بازنشر پست‌ها و استوری‌های شخصی‌اش در وقایع دی‌ماه معرفی کرد.
این ترکیب از شاکیان از نهاد دولتی گرفته تا چهره‌های بحث‌برانگیز سیاسی و امنیتی تصویری تمام‌عیار از یک فعال رسانه‌ای در محاصره ساختار قدرت را به ذهن متبادر می‌کرد؛ اما این صحنه‌آرایی دوام چندانی نیاورد.
تنها ساعاتی پس از انتشار این ویدئو، امیرحسین ثابتی، نماینده مجلس و یکی از اضلاع مثلثی که ضیا مدعی شکایت وکیل مشترک آن‌ها شده بود، با واکنشی کوتاه و قاطع در کانال تلگرامی خود این ادعا را نقش بر آب کرد: ثابتی گفت: خبر شکایت من یا وکیل من از علی ضیا کاملاً دروغ است، چرا که اساساً ایشان هیچ دروغ یا تهمتی به من وارد نکرده‌اند که ما بخواهیم از ایشان شکایت کنیم.»
این تکذیب نه‌تنها پایه‌های ادعای حقوقی ضیا درباره ائتلاف چهره‌های یادشده را لرزاند، بلکه اعتبار سایر بخش‌های ادعای او را نیز در مظان تردید جدی قرار داد؛ پرسشی که شکل گرفت این بود: آیا ضیا با تکیه بر نام‌های تحریک‌کننده و دارای بار دوقطبی در جامعه، تلاش کرده تا حاشیه‌ای تازه به عنوان موتور محرک بازدیدهای یوتیوبی خود بسازد؟
یکی از تکنیک‌های آشنای چهره‌های برآمده از صداوسیما پس از کوچ به شبکه‌های اجتماعی، سرمایه‌گذاری روی قطبی‌سازی سیاسی است. کنار هم قرار دادن نام چهره‌هایی چون صادق محصولی، رائفی‌پور و ثابتی که در فضای عمومی بار نمادین جریانی خاص را دارند بیش از آنکه بازتاب یک پیگیری دقیق حقوقی باشد، انتخابی هوشمندانه برای جلب ترحم و جذب مخاطب خاکستری است.
وقتی امیرحسین ثابتی بلافاصله اصل شکایت از سوی خود و وکیلش را یک دروغ آشکار می‌خواند، این سؤال مطرح می‌شود که چگونه یک چهره رسانه‌ای باتجربه، بدون بررسی مدارک و مستندات ثنا و پرونده‌های قضایی خود، اتهامی چنین صریح را با ذکر نام افراد علنی می‌کند؟ این رفتار یا نشان‌دهنده بی‌دقتی مفرط در مواجهه با امور حقوقی است یا ناشی از طمع استفاده تبلیغاتی از اسامی پرحاشیه.
ضیا سال‌ها یکی از نمادهای اصلی صداوسیمای رسمی بوده و تمام مزایای آنتن انحصاری را تجربه کرده است. خروج او از تلویزیون و پناه بردن به پلتفرم‌های اینترنتی حق طبیعی اوست؛ اما نقد اصلی به نحوه پرسوناسازی او در این پلتفرم‌ها برمی‌گردد. او می‌کوشد تصویری از خود بسازد که همزمان خطوط قرمز حاکمیتی را رد نمی‌کند (تأکید مکرر او بر تبرئه از توهین به مقدسات با استناد به خبر خبرگزاری میزان).
در عین حال، ژست یک «صدای منتقد تحت فشار امنیتی» را برای جلب مخاطب یوتیوب حفظ می‌کند.
این رفتار دوگانه که می‌خواهد هم در داخل فضا برای فعالیت داشته باشد و هم در فضای مجازی امتیاز قهرمان منتقد را بگیرد بیش از آنکه نشانه‌ای از شجاعت مدنی باشد، جلوه‌ای از فرصت‌طلبی رسانه‌ای است.
اگر ضیا واقعاً با شکایت‌های متعددی روبروست، مسیر روشن هر پرونده در دستگاه قضایی، دفاع بر پایه اسناد و لوایح حقوقی است. نام بردن از افراد قبل از صدور کیفرخواست قطعی یا شفاف‌سازی روند دادرسی، نوعی ایجاد فشار رسانه‌ای بر دستگاه قضایی و ترور شخصیت طرف‌های دعوا تلقی می‌شود. اینکه او بدون ذکر دقیق شماره پرونده یا اتهام مشخص، نام اشخاص را ردیف می‌کند، نقض اصول اولیه حرفه‌ای‌گری در اخلاق رسانه است.
علی ضیا بار دیگر ثابت کرد که رگ خواب فضای مجازی و الگوریتم‌های جلب توجه را خوب می‌شناسد. در روزگاری که محتواهای مصاحبه‌محور در یوتیوب رقابتی فرساینده یافته‌اند، تزریق یک شوک تبلیغاتی از جنس «شکایت چهره‌های سیاسی تندرو» بهترین رپرتاژ آگهی رایگان برای شروع فصل تازه «با ضیا» بود.
اما واکنش سریع امیرحسین ثابتی و رد بنیادین این ادعا نشان داد که این دست‌اندازی‌های تبلیغاتی همیشه بی‌هزینه نیست. افتادن به ورطه ادعاهای غیرمستند نه‌تنها اعتماد مخاطب را فرسایش می‌دهد، بلکه پروژه تبدیل شدن مجری به یک نماد مستقل رسانه‌ای را پیش از آغاز با شکاف جدی اعتبار روبرو می‌کند.
ارسال دیدگاه