چرا برخی دعاها مستجاب نمی شوند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ خداوند متعال در سوره غافر آیه 60 می فرماید:

"وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ"

ترجمه این آیه این است که "و پروردگارتان فرمود مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم؛ در حقیقت کسانى که از پرستش من کبر مى ‏ورزند به زودى خوار در دوزخ درمى‏ آیند."

این آیه مبارکه به صراحت اعلام می دارد که اگر انسان پروردگار متعال را جهت حاجتی بخواند، در پس آن استجابت خالق هستی را به دنبال دارد.

سوالی که در اینجا مطرح است این است که "چرا برخی دعاهای ما به درگاه خداوند مستجاب نمی شود؟" ؛ سوالی که جواب آن را باید در احادیث و روایات ائمه معصوم(ع) و سخنان بزرگان دین جستجو کرد.

اول آنکه باید بدانیم دعا نکردن، عواقب شوم و بدی را برای انسان در پی دارد. مقام معظم رهبری در باب امر به دعا و نهی از ترک آن می فرمایند: دعا انسان را به خدا نزدیک می‌کند؛ معارف را در دل انسان ماندگار و مؤثّر می‌کند؛ ایمان را قوی می‌کند، علاوه بر این ‌که مضمون دعا -که خواستن از خداست- إن ‌شاء الله مستجاب می ‌شود و خواسته ‌ی انسان برآورده می ‌گردد.

ایشان درباره پاسخ خداوند به دعاهای انسان می فرمایند: در قرآن، به ما گفته شده است «ادعونی أستجب لکم»؛ مرا بخوانید تا به شما پاسخ دهم. یکجا دارد «و اسئلوا اللَّه من فضله»؛ از فضل خدا طلب کنید و بخواهید. این‏ها وعده‏های الهی است و وعده‏های الهی، صادق ترین وعده‏ هاست و حتماً چنانچه از خدا بخواهید، خدا به شما پاسخ خواهد داد. اگر انس پیدا کنید، خواهید دید که خیلی از پاسخ ها همانی است که در همان لحظه به شما داده می ‏شود.

رهبر معظم انقلاب در باب آثار دعا نکردن نیز می فرمایند: "گاهی حال دعا از انسان گرفته می‌شود. این علامتِ بدی است. اگر دیدیم در وقت دعا، در وقت تضرّع و در وقت توجه و تقرّب، هیچ نشاط و حوصله‌ ی دعا نداریم، علامتِ خوبی نیست."

باید متوجه باشیم که دعای انسان به درگاه خداوند، قطعاً بدون پاسخ نخواهد بود. از امام صادق(ع) نقل شده است: "...هیچ کس خدا را نمی خواند مگر اینکه اجابت می کند. البته دعای انسان ستمگر به خود او بر می گردد تا اینکه توبه کند. اما شخصی که سزاوار استجابت است، هنگامی که دعا کند، خدا دعایش را پاسخ می دهد و بلا و گرفتاری را از آنجا که نمی داند از او بر می گرداند؛ یا اینکه پاداش فراوانی را برای روز نیازمندی او به چنین پاداشی برایش ذخیره می کند؛ و اگر دادن چیزی که بنده می طلبد برای او خوب نباشد، از آن خودداری می فرماید."

گاهی دعای انسان به صلاح او نیست؛ در اینجا خرد انسان نیزتأیید می کند که عدم استجابت دعا به نفع اوست و گرچه خداوند مهربان دعا را در ظاهر مستجاب نمی کند اما برای آخرت او ذخیره می فرماید.

مهمترین اثری که دعا کردن بر روح و زندگی انسان دارد، دوری از غفلت است. امورات زندگی و سرگرمی ها گاهی باعث غفلت از یاد خداوند بزرگ می شود، مسئله ای که پیامدهای منفی و بعضاً خطرناکی را در پی دارد. دعا همان "ذکر" و یاد خداست. خداوند در قرآن کریم می فرماید " وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنکًا..." که معنی آن این است "کسی که از یاد من روی گردان شود، زندگی سخت و تنگی خواهد داشت..."؛ غفلت از یاد خدا عامل گرفتاری ها و سرگردانی های انسان است. غفلت از ذکر پروردگار موجب می شود تا انسان مسیری را برود که به سعادت منتهی نمی شود و اگر این غفلت در وجود انسان ریشه بداوند، ممکن است مرتکب خطایی شود که دیگر قابل جبران نباشد.

اما در پایان حدیثی را نقل می کنیم که شاید جامعیت موضوع را در خود داشته باشد. امام سجاد(ع) می فرمایند "دعای مؤمن از سه حال خارج نیست؛ یا برایش ذخیره می گردد؛ یا در دنیا برآورده می گردد و یا اینکه بلایی را که می خواهد به او برسد دفع می شود."

به هر نحو غفلت از دعا، چیزی جز خسران را در پی نخواهد داشت و البته افرادی که پیوسته دعا کرده و امید به اجابت دعا دارند، بی شک نتیجه آن را در دنیا و آخرت مشاهده خواهند نمود و از این نکته نیز نباید غافل بود که هیچ کس جز خداوند بزرگ، شایسته خواندن نبوده و هیچ کس جز او نیز توان پاسخ به دعاهای بندگان را ندارد و در این میان، معصومین(ع) بهترین و والاترین وسیله برای نزدیک شده به خالق هستی هستند؛ شفیع قرار دادن ائمه معصوم(ع) در پیشگاه خداوند، عامل مهمی در به نتیجه رسیدن خواسته های انسان به درگاه احدیت است.

انتهای پیام/ش