به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ عبدالحسین خسروپناه با اشاره به اینکه وظیفه مسئولان نقش‌آفرین در حکمرانی آموزش عالی این است که با استادان به‌صورت چهره‌به‌چهره جلسه داشته باشند، سخنان آنها را بشنوند و از دیدگاه‌ها و نظراتشان مشورت بگیرند، اظهار کرد: علاوه بر اینکه باید به‌صورت سیستمی از استادان مشورت گرفته شود، خود این ارتباط مستقیم نیز اهمیت بسیاری دارد. در سفرهای مختلف استانی، این ارتباط را با استادان و فرهیختگان دانشگاه برقرار می‌کنیم و جلسات مفصلی با آنها داریم.
وی افزود: این تعامل برای شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز بسیار مفید است. در عین حال، به برخی از سوال‌ها و پرسش‌های اساتید پاسخ داده می‌شود و مسائل آنها نیز حل‌وفصل می‌شود. همچنین استادان متوجه می‌شوند که موضوعی که به اینجا رسیده، چه فرآیندی را طی کرده است. انتظار ما این است که استادان دانشگاه در کنار تدریس، تحقیق و فعالیت‌های علمی و پژوهشی که برای تربیت انسان‌های فرهیخته، متخلق، متعهد و دانشمند بسیار مهم است، به امر تربیت و تعلیم نیز توجه داشته باشند. این مسئولیت، کار کوچکی نیست و اهمیت بسیار زیادی دارد.
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی با تاکید بر اینکه استاد نباید دچار رکود شود، تصریح کرد: نه صرفا رکود علمی به این معنا که ارتقا پیدا نکند، بلکه رکود فکری و اندیشه‌ای نیز برای استاد بسیار آسیب‌زاست و خسارتی جبران‌ناپذیر به همراه دارد. علاوه بر این، مسئله دیگری که اهمیت زیادی دارد، این است که استاد در کنار فعالیت‌های دانشگاهی خود به مسائل میدانی و نیازهای جامعه نیز بپردازد و تا حدودی نگاه حکمرانی پیدا کند. به تعبیری، حکمت نظری را با حکمت عملی پیوند بزند. انتظار ما از استادان این است که در کنار دانشگاه، به پارک‌های علم و فناوری نیز مراجعه کنند، فعالیت شرکت‌های دانش‌بنیان را ببینند و بررسی کنند که چگونه می‌توان دانش را به ثروت و اقتصاد دانش‌بنیان تبدیل کرد.
خسروپناه خاطرنشان کرد: بخش زیادی از مباحثی که در دانشگاه مطرح می‌شود، در فرآیند تجاری‌سازی قرار دارد و در این مسیر، سطوح آمادگی فناوری یا همان TRL، مانند سطوح ۱، ۲ و ۳ تا ۹ مطرح است. مهم این است که ارتباطی شکل بگیرد تا این روند به سطوح بالاتر برسد و صاحب ایده بتواند ایده خود را به نتیجه برساند. این موضوع طبیعتا به افزایش ثروت کشور و رشد و بالندگی اقتصاد دانش‌بنیان منجر خواهد شد. این یکی از انتظاراتی است که ما از اساتید داریم و درخواست ما این است که به این موضوع توجه بیشتری داشته باشند.
اگر فردی توانایی استفاده از هوش مصنوعی را نداشته باشد بی‌سواد است
وی با بیان اینکه فناوری‌های نوین امروز در مرزهای دانش قرار دارند و در عین حال، هم علم هم فناوری، هم نوآوری و هم اقتصاد دانش‌بنیان هستند، اظهار کرد: این حوزه‌ها در هم تنیده شده‌اند و استاد امروز اگر با فناوری‌های نوین، به‌ویژه هوش مصنوعی، آشنا نباشد، سواد این عصر را ندارد. ملاک‌های سواد و بی‌سوادی تغییر کرده است. زمانی اگر کسی نمی‌توانست از کامپیوتر استفاده کند، می‌گفتند بی‌سواد است و اگر کسی سواد خواندن و نوشتن نداشت نیز بی‌سواد تلقی می‌شد. امروز اگر کسی نتواند از ظرفیت‌های هوش مصنوعی استفاده کند، به نظر من سواد لازم را ندارد.
دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: استفاده از هوش مصنوعی به دو شکل انجام می‌شود. یک مدل این است که فرد سوال‌ها را به هوش مصنوعی می‌دهد، هوش مصنوعی پاسخ می‌دهد و سپس فرد این مطالب را جمع‌آوری می‌کند و از آن مقاله یا کتاب می‌سازد.
وی تصریح کرد: این کار هیچ ارزشی ندارد و اهل فن نیز متوجه آن خواهند شد. اما گاهی فرد کار علمی خود را انجام می‌دهد، منابع را مطالعه می‌کند و سپس از ظرفیت هوش مصنوعی برای ورود به مرحله تجزیه‌وتحلیل، ایجاد ساختار جدید یا بررسی ابعادی استفاده می‌کند که ممکن است محقق از آنها غفلت کرده باشد. هوش مصنوعی می‌تواند در چنین شرایطی به پژوهشگر هشدار دهد و توجه او را جلب کند تا کار پژوهشی دقیق‌تری انجام شود.
خسروپناه با بیان اینکه شورای عالی انقلاب فرهنگی در سند هوش مصنوعی نیز به این مطالب پرداخته‌است، اظهار کرد: علاوه بر این، موضوع دیگری را در شورا تحت عنوان اخلاق در هوش مصنوعی دنبال کرده‌ایم که اخلاق پژوهش و اخلاق علمی در استفاده از هوش مصنوعی را شامل می‌شود و این موضوع بسیار مهم است. جالب است که چند وقت پیش فردی که راننده وانت بود، به من می‌گفت ۸۰ جلد کتاب نوشته است. از او پرسیدم آیا درس حوزوی خوانده یا در دانشگاه تحصیل کرده است که پاسخ داد که حتی دیپلم هم ندارد، اما کتابی در حوزه منطق نوشته بود.
ارسال دیدگاه