به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از مرآت، مردم مهدیشهر یا همان عشایر ایل سنگسری که به پرورش دام پرداخته و در تامین محصولات و فرآوردهای گوشتی مورد نیاز خودکفا هستند، به دلیل اینکه در ییلاقات و قشلاقات به سر می برند و در گذشته نیز امکانات لازم برای نگهداری محصولات نبود برای نگهداری گوشت حاصل از دام ذبح شده روش مناسبی داشتند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت,وقتی دامی در بین دامداران سنگسری ذبح می شد تنها مقداری از گوشت آن تازه به مصرف می رسید و به طبع حجم عظیمی از گوشت باقی می ماند و با توجه به اینکه گوشت از محصولاتی است که سریع فاسد می شود نیازمند بود برای جلوگیری از فاسد شدن آن به روش هایی از آن نگهداری کنند تا گوشت برای مصرف در وعده های بعدی سالم بماند.
,از جمله روشی که سنگسری ها برای نگهداری از گوشت به مدت طولانی استفاده می کردند «قُرمه» کردن یا همان سرخ کردن گوشت بود به این روش که گوشت را قطعه قطعه کرده و در چربی آنقدر سرخ می کردند تا آب آن به طور کامل خشکانده شود و به اصطلاح سنگسری ها «قرمه» گردد.
,
, پس از سرد شدن قرمه، آن را در شکمبه همان دامی که ذبح شده و یا در ظرفی می ریختند و در پایان چربی باقیمانده را درون شکمبه یا ظرف ریخته تا فضای خالی بین گوشت پر شود. بلافاصله پس از پر شدن کامل شکمبه یا ظرف، سرپوش آن را محکم می بستند و در مکان سرد و خشک قرار می دادند و به مرور زمان به مصرف می رساندند.
,
, این نوع نگهداری از گوشت در گذشته و در ییلاقات و قشلاقات به دلیل نبود امکانات نگهداری مرسوم بود اما در حال حاضر به دلیل فراهم بودن امکانات در ییلاقات این روش نگهداری از گوشت مرسوم نیست ولی بازهم در برخی مواقع و در نبود امکانات در قشلاقات و صحرا به ویژه برای چوپانان این روش کاربرد دارد.
,
, انتهای پیام/ش
]
ارسال دیدگاه