به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ محمدصالح زندی (فعال سیاسی و فرهنگی) در یادداشتی نوشت: در زندگانی ممکن است لحظاتی برای آدمی حادث شوند که بالاجبار یا بالاختیار، قید تمامی مجاهدت ها و اندوخته های گذشته اش را بزند و از صفر آغاز کند. بسیار اتفاق افتاده است که فردی با سختی بسیار سنگ روی سنگ می گذارد، ذره ذره انباشته می کند و رج به رج می بافد؛ اما به ناگاه هوس می کند که تمام آن مرارت ها و مشقت ها را با تلنگری کوچک و به دست خویش از بین ببرد!
در وهله نخست، شاید ارتکاب چنین عملی، احمقانه انگاشته شود اما با اندکی تأمل می توان به جوانب مثبت آن نیز پی برد، چراکه از صفر شروع کردن و نادیده انگاشتن تلاش های سابق از دو جنبه قابل بررسی است. اول اثرات مثبت و ثانی تأثیرات منفی.
اگر که بخواهیم از جنبه منفی شروع کنیم، خداوند به زیبایی در محصف شریفش از «الذین حبطت اعمالهم» یاد کرده و تشبیهی هوشمندانه را متذکر شده است. باری تعالی در تشریح این قبیل افراد، اعمالشان را در حُکم مزرعه پُربار گندمی می پندارد که با وزش آرام بادی گرمسیری به تلی از خاکستر بدل می گردد!
البته ناگفته نماند که در توصیف افرادی که مشمول حبط اعمال می شوند، مقدمات و مؤخراتی ملحوظ است اما چه بسا افرادی هستند که همچون تمثیل قرآنی فوق، آتش به خرمن خود می‌اندازند و بی هیچ توجیه و دلیل قانع کننده‌ای، حسنات خویش را مبدل به سیئات می نمایند که این خود از جمله تأثیرات منفی برخی «خود ویرانی»ها بشمار می رود!
اما محتمل است که «خود ویرانی» برخلاف بار معنایی و لغوی منفی‌اش، اثرات و برکات مثبتی را نیز در پی داشته باشد. در همین ارتباط نیز نبی اکرم (صل الله علیه و آله و سلم) حدیثی بی بدیل و تمثیلی بی نظیر را در این باره اظهار می دارند. ایشان چنین می فرمایند که شایسته است که ترک دنیا و عدم دلبستگی به ظواهر آن را از کودکان و خردسالان آموخت چراکه ایشانند که در ملاعب خویش، سازه ای را با تحمل رنج و سختی بسیار می‌سازند و بلافاصله پس از اتمام بازی‌شان، به دست خود آن را ویران نموده و خراب می کنند و نه تنها متأثر و ناراحت نمی شوند بلکه شادمانه به کاری دیگر اشتغال می یابند.
از این رو می توان دریافت که در پس هر از مبدأ آغاز کردن و هر از صفر شروع نمودنی، شاید خیر و برکتی نهفته که آدمی از آن بی اطلاع باشد. چه بسا اگر «حر بن یزید ریاحی» به جمع انصار الحسین(سلام الله علیه) نمی‌پیوست و انباشته‌ها و مجاهدت‌هایش در جبهه امویان لعین را پیگیری می‌نمود، آنگاه ارتقای مقام می‌یافت و هبه و صله و حُکم عمارت دریافت می‌کرد و دنیایش را آباد می‌نمود اما چنین نکرد و متاع قلیل دنیا را با متاع کثیر آخرتش تعویض ننمود و شد آنچه باید می‌شد. در دنیای امروزی نیز بسیار شنیده ایم که فلان دانشجو بعد از چند سال تحصیل در بهمان رشته تحصیلی، از دانشگاه انصراف داد و رشته دیگری را پیگیری نمود و هم‌اکنون سیل پول و درآمد است که به سمتش سرازیر می شود و...
آری چه اگر «محمدحسین بهجت تبریزی(شهریار)» در همان رشته پزشکی تداوم تحصیل می‌داد، دیگر "منظومه حیدر بابا" و "علی ای همای رحمت" سروده نمی شد یا اگر «بیل گیتس» و «استیو جابز» از دانشگاه‌شان انصراف نمی دادند یا اخراج نمی شدند، دیگر نامی از دو غول بزرگ کامپیوتری جهان به نام های "مایکروسافت" و "اپل" نبود.
غرض آنکه بهتر است گاهی اوقات آدمی حتی برای امتحان خودش هم که شده، ساخته هایش در شئون مختلف زندگی را به دست خویش ویران نماید و از برخی قیود رهایی یابد تا بیش از پیش قدردان داشته ها و اندوخته هایش بوده و خدای سبحان را از این جوانب بیشتر شکرگزار باشد.
ارسال دیدگاه