آشنایی اجمالی با روستای خشکنودهان فومن

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بهجت نیوز ؛ روستای خشکنودهان یکی از بزرگترین روستاهای شهرستان فومن است و تقریبا ۱۰ تا ۱۲ کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد. آب وهوای بسیار خوبی دارد و در فصول سال انواع میوه‌ها درآن پرورش و تولید می‌شود. خشکنودهان، دربخش مرکزی، درقلب شهرستان فومن و استان گیلان قرارگرفته و یکی از مسیرهای سفر به شهر تاریخی – باستانی ماسوله است. روستای باستانی و زیبای خشکنو دهان دارای دو قسمت می باشد که هر کدام چند محله را در بر میگیرد.

این روستای زیبا در اطراف خود به کوه و دامنه های سرسبز و شالی زارهای زیبا وحاصل خیز وصل است. چند سال پیش جشنواره بومی با نام “جشن خرمن” دراین روستا برگزار شد.

این روستا در گذشته “نوده یا نودهان” نام داشت اما در قرن معاصر خشک سالی عجیبی برای مناطق نزدیک و مجاور این منطقه پپش آمد که محصولات زراعی کشاورزان در خشکسالی سوخت و بار نیاورد و به خشکنودهان(خشک نودهان) تغییر نام یافت.

خشک نودهان یکی از بزرگترین روستاهای شهرستان فومن استان گیلان است. از امنیت وآسایش بسیار خوبی برخوردار است. اقتصاد در بازار خشک نودهان درجریان است و بسیاری از روستاها که مغازه های پراکنده و اقتصاد راکد و بسته ای دارند روستای خوش کنودهان از این اشکالات دور است.

روستای خشک نودهان مانند دیگر روستاهای استان گیلان به دو قسمت پایین یا اسلام آباد و خشک نودهان بالا که به نوعی مرکز خشک نودهان میباشد تقسیم شده است.

با روستاهای پشتیر و زیده، خانوانه، باغبانان، اشکلن، لولمان، سه سار، آلیان -عباس کوه و ماکلوان همسایه و نزدیک است و جاده آسفالت ارتباطی به تمام این روستاها دارد. فومن در دو مسیر به شهر باستانی ماسوله راه دارد که اولی از بخش یا شهر ماکلوان گذشته و دومی از مسیر خشک نودهان می گذرد.

شهریور سال ۹۲ یک خمره بزرگ سفالی متعلق به دوران قاجاریه در روستای خشکنودهان شهرستان فومن از دل خاک بیرون کشیده شد. این خمره بزرگ بر اثر فرسایش تدریجی خاک و به صورت اتفاقی در مزرعه ابریشم پرند واقع در روستای خشکنودهان فومن کشف شده بود.

قدمت این خمره سفالی را به دوران قاجاریه عنوان شده و کار باستان شناسی و خاکبرداری از این خمره یک هفته به طول انجامید تا تمام ابعاد آن به صورت کامل مشخص شد.

این خمره ۱۳۰ سانتی متر ارتفاع و ۵۰ سانتی متر عرض دارد. این نوع خمره به عنوان نگهدارنده آذوقه و ذخیره غذا برای مردم منطقه مورد استفاده قرار می گرفت.