عبداللهی: قسم خوردم و امضا کردم طلای تکواندو جهان را تصاحب می کنم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از روابط عمومی فدراسیون تکواندو، در میان نامداران طلایی تاریخ ایران در رقابت های جهانی سال 2011 و مدال آوری تکواندوکاران شایسته کشورمان در این رویداد مهم که به ثبت اولین عنوان قهرمانی ایران در رقابتهای قهرمانی جهان آن هم در جام بیستم و در «گیونگجو»ی کره جنوبی ختم شد، فرزاد عبداللهی یکی از همان شایسته ها بود که به  مدال طلا ی این رقابت ها دست یافت؛ مدالی که با کنار زدن حریفان سرشناس به دست آمد و اتفاق کمی برای تکواندوکار میانه ای نبود. او در اوج آمادگی با چالاکی و تکنیک خاصی که از تکواندوکاران آذربایجان شرقی سراغ داریم توانست وزن ششم را به تسخیر خود در بیاورد.

فرزاد عبداللهی در خصوص این رقابت ها عنوان کرد: کسب نشان طلای جهان آرزوی هر ورزشکاری است و خدا را شکر این اتفاق قسمت من شد تا در میان طلایی های تاریخ تکواندو ایران در جهان لقب بگیرم. این افتخار تا ابد با من همراه هست. من در 80- کیلوگرم مدال گرفتم و این وزن یکی از پر ترافیک ترین اوزان با تعداد پرشماری از قهرمانان در جهان به شمار می رود. قسم خورده بودم با وجود رباط پاره مچ پا در رقابت ها حاضر شوم و با تمام وجودم طلا را می خواستم؛ به یاد دارم شب بازی روی کاغذ برای رضا نادریان هم اتاقی ام نوشتم و امضا کردم که مدال طلا را به دست می آورم و نهایتا توانستم این مهم را انجام دهم.

عبداللهی در ادامه بیان کرد: با کمک کادر فنی در کنار تکنیک، از لحاظ روحی و روانی بالا بودیم. برترین های نسل تکواندو مانند هادی ساعی، محمد باقری معتمد، علیرضا نصر آزادانی، مهدی بی باک و ... در آن مدت در اردوی تیم ملی حاضربودند و با حضور آن ها بار فنی تمرینات بسیار بالا بود و از تجربیات آن ها بهترین استفاده را کردم؛ نهایتا می خواستم در هر رویداد کمترین اشتباه ممکن را داشته باشم.

قهرمان تکواندو جهان در سال 2011 در خصوص رویارویی با بزرگان تکواندو جهان عنوان کرد: سال 2009 وقتی باید برای اولین بار مقابل «استیون لوپز» قهرمان افسانه ای تکواندو جهان در رقابتهای کپنهاگ قرار گرفتم هم تیمی هایم بیشتر از من استرس داشتند و تکنیک های حریف را برای من دوره می کردند. من با خنده به آن ها گفتم چه لزومی دارد این موارد را به من بگویید؟ من می روم که بهترین خودم را در زمین ارائه دهم. تا ثانیه های پایانی بازی من از لوپز پیش بودم و داور بازی به دلیل اخطارهای متعدد به من این مبارزه را طور دیگری رقم زد و در نهایت بابت اشتباهاتش از داوری محروم شد؛ وگرنه شانس بالایی برای پیروزی مقابل او در اولین دیدار داشتم. بر این باور بودم وقتی با بزرگان جهان در ایران در حال تمرین و پا زدن هستم و از آن ها یاد می گیرم اگر برابر آن ها بتوانم خودی نشان دهم قطعا مقابل رقبای خارجی کار سختی نخواهم داشت.

او افزود: در کنار بزرگان تکواندو که پیشتر نام بردم، کادر فنی مانند رفیق کنار ما بودند و یک باور متقابل موجب می شد تا بازیکنان قدر خود را بدانند و به عنوان نماینده ایران خودی نشان دهند.

عبداللهی با اشاره به پتانسیل بالای ملی پوشان ایران اظهار کرد: در رقابت های جهانی بازیکنان باید اعتماد بنفس داشته باشند. به جد می گویم تک تک بازیکنان ما از امثال رشیدوف، آلسیو، جندوبی، سیندن و ... بالاتر هستند و کافی است باور و یقین به توانایی هایشان داشته باشند. اگر این باور شکل بگیرد می توان پس از 8 سال از رقابت های جهانی مجددا به کسب مدال طلا امیدوار باشیم. این مهم دور از دسترس نیست هر کدام از بازیکنان از لحاظ فنی در سطح ایده آلی هستند و تنها باید مدیریت روانی روی دهد تا خود را قهرمان جهان بدانند به باورهایشان برسند.

قهرمان میانه ای تکواندو در پایان گفت: من روزی پیراهن تیم ملی را بر تن کردم و این افتخار بزرگی است که نصیبم شد. باعث خوشحالی است که با امثال بی باک، ساعی و ... هم تیمی بوده ام و واقعا هم از ایشان چیزهای زیادی آموختم. به تک تک بازیکنان امیدوارم و از بازیکن جوانی مانند حاج موسائی تا بازیکن باتجربه ای مانند میرهاشم حسینی همگی مستعد درخشش هستند. باعث خوشحالی است 3 دارنده  مدال طلا، نقره و برنز جهان اکنون در تیم ملی هستند و فرزان عاشورزاده، میرهاشم حسینی و مهران برخورداری در کنار سایر بازیکنان با انگیزه، وزن تیم ملی را بالا برده اند. بزرگی، حسین پور، سلیمی، حاجی موسائی و نادعلیان پر از انگیزه هستند و در باکو می توانند بسیار خوب عمل کنند. نهایتا امیدوارم همگی مزد زحماتشان را بگیرند.