تاکتیک اصلاح طلبان برای بقای حیات سیاسی/ «پارلمان اصلاحات» تشکیلاتی برای فرار از پاسخگویی

به گزارش خبرنگار سیاسی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ پس از انتخابات سالهای ۹۴ و ۹۶ در حالی که انتقاد احزاب میانه رو اصلاح‌طلب از شورای سیاست گذاری اصلاح طلبان بالا گرفت؛ احزاب میانه‌رو اصلاح طلب به همراه حزب کارگزاران سازندگی تصمیم گرفتند که در شورای هماهنگی جبهه اصلاحات که حالا با راه اندازی شورای عالی به پستو رانده شده بود، بحث پارلمان اصلاحات را مطرح کنند.

اصلاحات به این باور رسید که پارلمان اصلاحات به عنوان نهاد بالادستی و مجمع عمومی جریان اصلاحات نهاد سیاستگذار اصلاح‌طلبان در کنار شورای عالی سیاستگذاری به عنوان بازوی اجرایی باشد تا از این طریق دولت در سایه ای تشکیل شود و این جریان بتواند حیات سیاسی خود را حفظ کند. با این حال اما پارلمان اصلاحات نتوانست در انتخابات اخیر نقش آفرینی کند.

اما با ریشه یابی ایده تشکیل پارلمان اصلاحات روشن است که بعد از سال 88 و پس از اتفاقاتی که در بُعد امنیتی - سیاسی کشور در جریان فتنه انتخابات ریاست جمهوری رخ داد، اصلاح طلبان تا حدود زیادی در لاک خود فرو رفتند.

برخی بر این باور بودند که پس از این چالش آفرینی ها برای کشور، جریان اصلاحات فرصتی برای ظهور و بروز دوباره نخواهد داشت اما برخی سران این جریان تصمیم گرفتند با شکستن غرور سیاسی - حزبی خود با شرکت مجدد در انتخابات فضا را برای بازگشت این جریان به عرصه سیاسی کشور هموار کنند نمود این امر نیز حضور تمام عیار در انتخابات ریاست جمهوری 92 بود.

جریان اصلاح طلب در انتخابات ریاست جمهوری 92 با حمایت همه جانبه از حسن روحانی منجر به آن شد که دولت نزدیک به اصلاحات پیروز انتخابات شده و قدرت اجرایی کشور را در اختیار بگیرد.

حالا اما بعد از گذشت 8 سال از انتخابات 92 عملکردی از اصلاحات و دولت مورد حمایت آنها به جا مانده است که این جریان می داند تنها با بحران امنیتی- سیاسی رو به رو نیست بلکه بحران اصلی  اصلاحات مقبولیت در بین مردم است.

بعد از تجربه 8 ساله دولت حسن روحانی که مورد حمایت تمام قد اصلاح طلبان بود، مردم حاضر نیستند به کسانی که با حمایت خود از دولت تدبیر و امید دستاوردهایی چون تورم، گرانی افسارگسیخته، بیکاری، عمیق تر شدن شکاف طبقاتی را رقم زدند، اعتماد کنند.

اصلاح طلبان به دنبال آن هستند به جای کنشگری عیان سیاسی با جذب جریانات مختلف درون خود تشکیلاتی را ایجاد کنند که نه پاسخگو باشند و نه مرجعی عملکرد آنان را رصد کند.

به نطر می رسد این یک تاکتیک برای فرار از حمایت آنها از دولت حسن روحانی است.

انتهای پیام/ک