به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس، پس از وقوع عاشورا و به اسارت بردن زنان، دختران، کودکان کاروان حسینی، زمینه ساز قیام دیگری به رهبری حضرت زینب (س) برای رسوایی جنایات یزید رقم خورد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, طنین یاس,,
پس از شهادت امام حسین(ع) امویان تلاش می کردند این واقعه را کم اهمیت جلوه دهند اما افرادی مانند: "عبدالله حرّجعفی"، دو تن از اصحاب سیّدالشهداء(ع) که تاظهر عاشورا در معیّت آن حضرت بوده و ظهر روز دهم آن حضرت را ترک کردند، چندتن از یاران امام حسین(ع) که براثر جراحات زیاد بیهوش شده بودند و از گزند سپاه عمرسعد در امان ماندند، از افرادی بودند که به ذکر وقایع عاشورا پرداختند و گفتار آنان از راه دست نوشته هایشان یا از سینه ای به سینه دیگر به ابی مخنف، سیّدبن طاووس، محمدبن چریرطبری، شیخ مفید،علامه مجلسی و دیگران رسید تا نخستین مقاتل معتبر و مکتوب از این طریق به ما برسد.
,,
امام علی بن الحسین(ع)، بانوان حرم حسینی و اسرای بازمانده این کاروان نقش شگرفی در خنثی کردن تلاشهای امویان برای کم اهمیت جلوه دادن قیام عاشورا داشتند. این بزرگواران از هر فرصتی برای شرح جزئیات این قیام، از جمله نامه نگاریها و دعوت کوفیان تا قتل سیدالشهداء(ع)، اصحابش و غارت اموال و صدمه خوردن کودکان و اهل حرم استفاده کردند و به تبیین مبانی قیام سیّدالشهداء(ع) پرداختند.
,,
حضرت زینب(س) یکی از مهم ترین راویان واقعه عاشورا است، این بانوی عظیم الشان از نخستین روزهای قیام پا به پای برادر بزرگوارشان ابا عبدالله الحسین(ع) مجاهدت کردند، با وجود مصیبت های زیادی که روز عاشورا به حضرت زینب(س) وارد شد، لحظه ای به دشمن امان نداد که قیام کربلا را امری بی اهمیت جلوه دهد.
,,
علاوه بر حضرت زینب(س) زنان دیگری از کاروان حسینی تحت رهبری این بانوی بزرگوار به افشاگری جنایت یزیدیان پرداختند و لحظه ای دست از تبلیغ قیام عاشورا بر نداشتند. "عاتکه بنت زید بن عمرو" یکی از زنان کربلایی است که پس از شهادت امام حسین(ع) نخستین زنی بود که به عزاداری برای امام پرداخت.
,,
در برخی از منابع از "عاتکه بنت زید بن عمرو بن نفیل" به عنوان یکی از همسران امام حسین(ع) که در کربلا حضور داشتند، سخن گفته شده است در این منابع آمده "عاتکه" در صحرای کربلا حضور داشت و پس از شهادت اباعبدالله (ع) نخستین کسی بود که به عزاداری پرداخت.
,,
"عاتکه" در کربلا خاک بر سر خود می ریخت و بر قاتلان سید و سالار شهیدان (ع) لعنت می فرستاد. او در یکی از مرثیه سراییهای خود درباره امام حسین (ع) چنین سرود:
,,
واحسیناً! فلا نسیت حسینا أقصدته أسنّة الاعداء
,غادروه بکربلاء صریعاً جادت المُزن فی ذریّ کربلاء
,«آه ای حسین علیه السلام! من هیچگاه حسین علیه السلام را فراموش نخواهم کرد دشمنان او را هدف نیزههای خود قرار دادند. دشمنان او را فریب دادند و جنازهاش را در کربلا به خاک افکندند، نیکوست که [در این مصیبت] ابرهای باران زا(کنایه از چشم است) در سرزمین کربلا باران خود را فرو ریزند».
,,
"عاتکه" پس از واقعه عاشورا هرگز ازدواج نکرد. در یکی از این خواستگاری ها که از سوی مروان حکم انجام گرفت، او پس از دادن جواب رد به مروان، گفت: «ما کنت لاتخذ حماً بعد رسول الله؛ بعد از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) پدر شوهری را قبول نمی کنم.
,,
منابع:
,[1]-در برخی از منابع از او به عنوان "رباب بنت انیف" یاد شده است. ابنکثیر، ابوالفداء اسماعیل بن عمر؛ البدایه و النهایه، بیروت، دارالفکر، 1986، ج8، ص209 و ابنسعد؛ الطبقات الکبری، تحقیق محمد بن صامل السلمی، طائف، مکتبة الصدیق، چاپ اول، 1993، خامسه1، ص479.
,[2]-ثقفی الکوفی، ابراهیم بن محمد؛ الغارات، تحقیق جلالالدین حسینی ارموی، تهران، انجمن آثار ملی، 1353ش، ج2، ص816؛ البلاذری، احمد بن یحیی؛ انساب الاشراف، تحقیق محمد باقر محمودی، بیروت، دارالتعارف، چاپ اول، 1977، ج2، صص194-195؛ ابنعساکر؛ تاریخ مدینه دمشق، بیروت، دارالفکر، 1415، ج69، ص119 و العسقلانی، ابنحجر؛ الاصابه فی تمییز الصحابه، تحقیق عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دارالکتب العلمیه، چاپ اول، 1995، ج1، ص355.
,انتهای پیام/خ
]
ارسال دیدگاه