به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گزارش شبکه خبری تهران نیوز، مصطفی هدایی در یادداشتی با عنوان « طعم تلخ بازی سیاسی در بحران کرونا » نوشت: ورود و پذیرش ورود ویروس کرونا از سوی نهادهای اصلی تصمیم گیر در ایران جدی گرفته نشد و تصمیمات خلق الساعه و بازی های سیاسی به کاتالیزوری برای شیوع گسترده آن در کشور تبدیل شد. حال ما با نوع دیگری از این بازی روبه‌رو شده‌ایم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شبکه خبری تهران نیوز,
جایگاه دستگاه اجرایی و مقننه در قانون اساسی ایران کاملاً مشخص است و قانون اختیارات بسیاری به این دو نهاد مهم داده است. اما در عمل مشاهده می‌شود این دو نهاد اجرایی و قانون‌گذار در شرایط بحرانی با مجموعه‌ای از ناهماهنگی‌ها، تصمیمات جزیره‌ای و فرار از مسئولیت همراه هستند. مجلس شورای اسلامی عملاً تعطیل شده و رئیس آن نیز به کرونا مبتلا شد. دستگاه اجرایی که اصلی‌ترین بازیگر در مدیریت بحران کرونا است، خروجی‌هایی از خود بروز داد که برداشتی غیر از ناهماهنگی و عدم درک بحران نمی‌توان از آن داشت.
,
به‌طور مثال در مرکز تصمیماتی گرفته می‌شود که در نقاط دیگر کشور استانداران و فرمانداران و حتی بخشداران، غیر از آن عمل کرده یا اقدماتی متفاوت اتخاذ می‌کنند. وزارت بهداشت و درمان خواهان قرنطینه و ادامه فاصله‌گذاری است ولی ستاد ملی مقابله با کرونا به ریاست رئیس جمهور، فرمان شروع فعالیت‌ها را صادر می‌کند!
,
با وجود مجاهدت‌ها و تلاش‌های بی‌وقفه کادرهای درمان و بهداشت و همچنین نهادهایی که به‌صورت میدانی در حال مقابله با بیماری ویروس کرونا هستند، رفتارهایی از سوی دستگاه اجرایی بروز یافته که می‌تواند تمام تلاش‌ها را نقش بر آب کند.
,
در چند روز اخیر فعالان سیاسی و رسانه‌ای حامی دولت و اپوزیسیون با بهانه قرار دادن یکی از درخواست‌های حسن روحانی از رهبر معظم انقلاب، در حال تخریب جایگاه رهبری هستند. رئیس جمهور در هفته دوم فروردین در نامه‌ای درخواست برداشت یک میلیارد دلار از صندوق توسعه ملی را داشت. وی این درخواست را در رسانه‌ها نیز مطرح کرد و به نوعی توپ برداشت از صندوق را به زمین حاکمیت انداخت.
,
با گذشت چند روز از آن، فعالان رسانه‌ای و سیاسی حامی دولت و اپوزیسیون، دلیل دستور رئیس جمهور برای شروع فعالیت‌های اداری و اقتصادی را علی‌رغم پیک شیوع کرونا، عدم اجرایی شدن واریز یک میلیارد دلار به حساب دولت می‌دانند و عملاً رهبر انقلاب را مقصر این تصمیمات جلوه می‌دهند. بازی دوگانه سیاسی و دوقطبی سازی برای درگیر کردن مردم و حاکمیت دقیقاً در این سناریو قابل مشاهده است.
,
نام صندوق توسعه ملی کاملاً مشخص است که برای چه اقداماتی در نظر گرفته شده است ولی دولت با چشم طمع به آن می‌نگرد. این در حالیست که دولت دارای منابع و ابزارهای بسیاری برای درآمد و مدیریت بحران است. اوراق مشارکت و قرضه، فروش املاک، مالیات بر ثروتمندان، استقراض از بانک‌ها و بنگاه‌های اقتصادی بزرگ دولتی و نیمه دولتی و صدها ابزار دیگر، عملاً دولت را بی‌نیاز از صندوق توسعه ملی که ثروت بین نسلی است، می‌کند.
,
فرار از مسئولیت و مقصر جلوه دادن حاکمیت در بحران ها به سرفصل بسیاری از بازی‌های سیاسی تبدیل شده و این در حالیست اگر قرار بود حاکمیت برای تمام بحران‌ها و فعالیت‌ها تصمیم‌گیری و بودجه‌گذاری کند، چه نیازی به دولت و مجلس در ساختار سیاسی ایران بود؟! ، عدم انجام وظایف و ماموریت‌ها توسط نهادهای اصلی کشور و نظارت نداشتن مجلس، راه را برای مسئولیت گریزی و انداختن توپ به زمین دیگران گشوده و مدیریت بحران‌ها را به یک بحران دیگر تبدیل ساخته است!
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه