به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سبلانه، بسیاری از مردم دنیا و ایران، اردبیل را از دریچه قاب تلویزیون و با نام بلند سبلان، آبهای گرم و هوای سردش می شناسند و چه بسا همین مقدار از شناخت عمومی درباره جغرافیای این بخش از کشور در فرایند زمان آن هم بدون مطالعه کارشناسی، دولتمردان در ادوار مختلف را به این تصمیم قطعی و لایتغیر رسانده که این منطقه به اتهام داشتن نعمات بیکران الهی طبیعی می بایست از سایرامکانات دیگر توسعه ای منجمله صنایع بزرگ که اساس توسعه پایدار است محروم بماند، استدلالی که در صورت اجرای سند آمایش سرزمینی کاملاً منطقی و قابل دفاع است و گرنه این جفا در حق استانی است که صرفاً به استناد یک سری فاکتورهای مزیتی خام و سیاست های انعطاف ناپذیر، تصلبی و بدون در نظر گرفتن تغییر اقلیم و سایر مولفه های اثربخش، به این صفت شناخته شده و دقیقاً به ابتنای همین صفت ثابت از امکانات و ثروت کشور سهم می برد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سبلانه, سبلانه,خشک شدن دریاچه ارومیه شاهد مثالی روشن بر این پیش فرض است به این معنا که استان آذربایجان غربی از دیرباز در سیاست گذاری ها و توزیع امکانات کشور با شاخص برخورداری از بزرگترین دریاچه داخلی سنجیده می شده است اما حال که چنین شاخصی به کلی از نقشه استان حذف شده آیا باز هم می توان گفت که در آمایش سرزمینی، بلاقید به همان شیوه قبلی در تقسیمات می گنجد؟ قطعاً که پاسخ منفی است و چنانچه دولت در برنامه ریزی های خود در این قبال انعطاف نداشته و سیاست اصولی جایگزینی تدبیر نکند باید منتظر این بود که کل منطقه پیرامون دریاچه خالی از سکنه شود.
,استان اردبیل در اثر تغییرات اقلیمی و پدیده خشکسالی سالهای اخیر به استناد آمارهای رسمی از حجم گسترده مهاجرت روستائیان به شهرها، به طور ناملموس بیشترین آسیب را در بخش کشاورزی متحمل شده است. به عقیده کارشناسان، بخش کشاورزی به خاطر پیچیدگی منحصربه فردی که در مقایسه با دیگر بخش های تولید دارد زمان ترمیم پذیری اش به مراتب بیشتر از دیگر بخش هاست مضافاً این که آسیب پذیری این بخش در استان اردبیل در فرایند چندساله آن هم به لطف عدم برنامه ریزی و حمایت های دولتی، بازگشت آن برای نقش آفرینی استان در منظومه توسعه سند چشم انداز 1404 در تولید را با اما و اگرهای فراوان مواجه ساخته است.
,دولت در شرایطی بر ابقای صفت کشاورزی به استان اردبیل اصرار می کند که طبق آمار و ارقام اعلام شده، سهم سرمایه گذاری دولتی در بخش کشاورزی و برنامه های کلان کشور کمتر از 5 درصد است در حالی که استهلاک در این بخش از 10 درصد هم فراتر می رود.
,از دیدگاههای پراکنده مسئولان این گونه برداشت می شود که در سند آمایش سرزمینی انتزاعی آنان، استانهای کویری و مرکزی کشور الزاماً و می بایست صنعتی و مناطق دیگر با حداقل استعداد کشاورزی، در ردیف کشاورزی قرار بگیرند اما پرسش اینجاست که در شرایط بحران خشکسالی و آسیب دیدن کشاورزان در نقاط مختلف کشور، آیا اولویت حمایتی دولت از کشاورزان با استانهای صنعتی بوده یا غیر صنعتی؟هر چند آمار دقیقی در این باره در دست نیست اما بررسی های عمومی نشان می دهد که حداقل استان اردبیل که می بایست در اولویت حمایت باشد، از این حق بی بهره مانده است که بلاتکلیفی باغات سرمازده ،روستاهای سیل زده و زمین های بی آب و خشکیده و دهها مورد دیگر شاهدی گویا بر این مدعاست.
,اساساً سیاست های "صفر" و "صدی" نه تنها پاسخگو نیست بلکه موجب شده تا بافت جمعیتی، پراکندگی موزون و منطقی آن در ادوار گذشته تاکنون دستخوش دگرگونی شده و آسیب های اجتماعی و فرهنگی نگران کننده ای را متوجه کشور کند؛ این یک قاعده است که تولید صنعتی اگر در یک استانی جوابگو نباشد می توان آن را در یک استان دیگر احیا کرد اما برای مثال کشت محصولات کشاورزی را نمی توان از نقاط حاصلخیز و مستعد خارج و در دیگر استانها احیا کرد.
,امروز وقت آن رسیده که دولت سیاست شفافی را در قبال توزیع امکانات به مناطق مختلف کشور در پیش بگیرد نه این که بخواهد با ثبت صفت کشاورزی به یک منطقه و رها کردن آن استان با همه مشکلاتش به حال خود، صنعت را که اساس توسعه پایدار است از آن محروم سازد؛ این پذیرفتنی نیست که استانهای واقع در حاشیه دریای خزر با وجود استعداد بالای کشاورزی و سهم فراوان از مشوق ها و حمایت های دولت، بیشترین زیرساخت ها و صنایع کشور از جمله واحدهای خودروسازی را در خود جای دهند و استانهای مرکزی با وجود سهم 80 درصدی از صنایع مادر، سهم بالایی از حمایت ها و تسهیلات کشاورزی را جذب کنند اما استان اردبیل با همه پتانسیل های انسانی و صرفاً به اتهام مزیت کشاورزی و گردشگری، توسعه نیافتگی انباشته خود را تجربه کند.
,یادداشت از علی اکبر روحنواز
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه