به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از گروه استانی « تیتریک از البرز؛ پدر یک پسر نابینا که نخواست نام و عکسش منتشر شود به خبرنگار ما گفت: وقتی فرزندم نابینا متولد شد ، فکر میکردم که خداوند تاوان گناهی از من را با معلولیت فرزندم داده است و سالهای اول نمیخواستم این واقعیت را قبول کنم ولی به مرور دریافتم که او نعمتی است که خداوند به زندگی ما عطا کرده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, تیتریک ,
وی ادامه داد: زخم زبان ها و مشکلاتی که در راه تربیت و آموزش فرزندم وجود داشت ، گاهی کاسه صبر من و همسرم را لبریز میکرد ولی وقتی به اجر و پاداش آن فکر میکردیم ، تحمل سختیها بر ما آسان می شد و تلاش های خود را از سر میگرفتیم.
این پدر با بیان اینکه کم کم دریافتیم حسهایی در فرزندم وجود دارد که به مراتب قویتر از افراد عادی است اظهار داشت: او می توانست مهمانان را با لمس کردن چهره و بوی بدنشان بشناسد و یا تغییراتی را در اطرافیان و اجسام حس کند که ما از تشخیص آن عاجز بودیم و حتی احساساتی که عمیقتر و زیباتر از احساسات افراد سالم بود.
وی گفت: وقتی که به توانایی های فرزندم پی بردم از خود شرمنده شدم که چرا به وی به چشم یک فرد ناتوان نگاه کردم و از آن پس تلاش نمودم که تا جایی که میشود استعدادهای فرزندم را تقویت کرده و او را در اجتماع به عرصه برسانم.
این پدر ادامه داد: اکنون فرزندم در کارهای رایانه ای و هنری پیشرفت زیادی داشته است و به عنوان پدر یک فرد نابینا از دیگر پدر و مادرانی که با مشکلاتی نظیر مشکلات ما دست و پنجه نرم میکنند میخواهم تا با نا امیدی استعدادهای فرزند خود را از بین نبرند.
وی خاطر نشان کرد: ناامیدی از رحمت خداوند شرک است و قطعأ خداوند در مقابل این مشکل نعمتی بزرگ را به فرد معلول عطا کرده است که اطرافیان و خانواده میتوانند در شکوفا نمودن آن نقش زیادی داشته باشند.
وی در پایان از مسئولین خواست نسبت به رفاه شهری این افراد در کوچه ها و معابر و بکارگیری آنان در شغل هایی که توانایی آن را دارند اقدام کنند تا دل های حساس شان نرنجد و آنان بتوانند دست های ضعیفشان را بر روی زانوان گرفته و امورات خود را بچرخانند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/ه
]
ارسال دیدگاه