مبارزه با فقر یک «مبارزه‌ همگانی» است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از بلاغ، «اللهم اغن کلّ فقیر اللهم اشبع کلّ جائع اللهم اکس کلّ عریان». این دعا فقط برای خواندن نیست، برای این است که همه خود را برای مبارزه با فقر و مجاهدت در راه ستردن غبار محرومیت از چهره محرومان و مستضعفان موظّف بدانند. این مبارزه، یک وظیفه همگانی است. همه باید خود را موظّف به مواسات بدانند. مواسات یعنی هیچ خانواده‌ای از خانواده های مسلمان و هم میهن و محروم را با دردها و محرومیت‌ها و مشکلات خود تنها نگذاشتن؛ به سراغ آن ها رفتن و دست کمک رسانی به سوی آن ها درازکردن.(1)
 
باید با عمل و نه با محبت خالی، نورانی بشویم؛ عملی که همان محبت و همان ولایت و همان ایمان، آن را به ما املاء می کند و از ما می خواهد. این طور نیست که قنبرِ درِ خانه علی شدن، کار آسانی باشد. این گونه نیست که «سلمان منّا اهل البیت» شدن، کار آسانی باشد. این فقط با ادعا به دست نمی آید، این، عمل و گذشت و ایثار و تشبه و تخلق به اخلاق آنان را لازم دارد.

*موانع کمک به فقرا؛ روحیه مصرف گرایی
یکی از عواملی که نمی‌گذارد دست کسانی که توانایی کمک دارند، به یاری فقرا دراز شود، روحیه مصرف‌گرایی و تجمّل در جامعه است. برای جامعه بلای بزرگی است که میل به مصرف، روز به روز در آن زیاد شود و همه به بیشتر مصرف کردن، بیشتر خوردن، متنوّع تر خوردن، متنوّع‌تر پوشیدن و دنبال نشانه های مُد و هر چیز تازه برای وسایل زندگی و تجمّلات آن رفتن، تشویق شوند. چه ثروت‌ها و پول‌هایی که در این  راه ها هدر می‌رود و از مصرف شدن در جایی که موجب رضای خدا و رفع مشکلات جمعی از مردم است، بازمی ماند! یکی از چیزهایی که لازم است مردم برای خود وظیفه بدانند، اجتناب از اسراف است.(2)
 
 
*نشانه تکذیب دین
در آیات قرآن می‌خوانیم: «أ رأیت الّذی یکذّب بالدّین. فذلک الّذی یدعّ الیتیم و لایحضّ علی طعام المسکین». یکی از نشانه‌های تکذیبِ دین این است که انسان در مقابل فقر فقیران و محرومان بی تفاوت باشد و احساس مسؤولیت نکند. در ماه رمضان، به برکت روزه، طعم گرسنگی و تشنگی و نرسیدن به آنچه اشتهای نفس انسان است را درک کردیم و چشیدیم. این باید ما را به احساس مسؤولیتی که اسلام در قبال مسأله مهمّ فقر و فقیر از یکایک مسلمانان خواسته است و بر دوش آنان وظیفه نهاده است، نزدیک کند.(3)

*لزوم افزایش سنت اسلامی کمک به ضعفا
در جامعه ما باید عادت کمک به ضعفا که یک عادت اسلامی است، روزبه روز بیشتر شود. صدقاتی که مردم می‌دهند، اطعام‌هایی که می‌کنند و کارهای بزرگی از قبیل وقف و حبس و امثال آن‌ها که انجام می‌شود، از سنت‌های حسنه اسلامی است. این سنت‌ها، به حیات اجتماعی طیب کمک می‌کند. لذا نباید بگذارید در جامعه تعطیل شود. وقتی که مردم خود را در رفع گرفتاری مستضعفان و ضعفا و مستمندان سهیم بدانند، کارها اصلاح می شود.(4)

*«الله الله فی الایتام»
مبادا در نظام اسلامی، یتیمی مورد اهمال و ضیاع واقع شود، قرآن هم در چند جا یتیم را مورد تأکید قرار داده است و این، به خاطر خصوصیتی است که در یتیم وجود دارد.(5) «الله الله فی الایتام»، یعنی ای مخاطبین من! هرچه می‌توانید، به یتیمان برسید. مبادا فراموششان کنید. «الله الله فی الایتام فلاتغبوا افواههم»؛ مبادا بگذارید این‌ها گرسنگی بکشند. از لحاظ وضع زندگی، به این‌ها برسید. «و لایضیعوا بحضرتکم»؛ مبادا این‌ها ضایع بمانند و با بودن شما، مورد بی اعتنایی قرار گیرند، نباید هر کسی فقط دنبال کار خودش باشد و کودک یتیم، تنها بماند.(6)
 
فرازهایی از فرمایشات مقام معظم رهبری:
1- 15/09/1381
2- 15/09/1381
3- 15/09/1381
4- 29/4/1373
5- 29/4/1373
6- 13/12/1372

انتهای پیام/