گم شدن فرهنگ سنتی در میان نمادهای بی هویت / خبری از معماری بومی نیست!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ معماری هرشهر  نمادی از اصالت و پیشینه تاریخی و تبلوری از باورهای مردمان هر سرزمین بوده که ریشه در تاریخ، آداب، فرهنگ و رسومات هر منطقه دارد، با ورود به شهرها و مشاهده المان های ساختمان سازی و معماری آن منطقه می توان به فرهنگ و آداب مردم هر سرزمین دست یافت.

در ساختمان سازی شهرها باید از المان هایی استفاده شود که سبب انتقال هویت آن شهر گردد و علاوه بر ایجاد زیبایی نمایانگر روحیه، احساسات، اندیشه، عقیده، ذوق و سلیقه مردمان آن دیار باشد.

معماری کشور ایران برگرفته از سنت ها و شرایط اقلیمی آن بوده که با پا گذاشتن به  هر کدام از شهرهایش از روی المان های بافت قدیمی آن می توان به هویت گذشتگان آن مناطق دست یافت و شرایط آب و هوایی آن منطقه را درک کرد.

در گذشته های دور که امکانات زندگی این گونه پیشرفته نبوده و مردمان هر دیار از حداقل امکانات برای ساخت و ساز و چرخاندن زندگی استفاده می کردند هر کدام از شهرهای ایران برای آسایش هر چه بیشتر قوم و قبیله هایشان ساختمان سازی آن بر اساس شرایط آب و هوایی مناطق بوده است.

در استان هرمزگان که زندگی مردم آن با فرهنگ ساحل نشینی و دریا گره خورده در گذشته های دور که هنور مردمان شهر در میان آهن و فولاد محصور نشده بودند؛ دریا دلان هرمزگانی بر اساس تجربه با استفاده از مصالح بومی، فرهنگ و سبک زندگی این منطقه خانه های خود را می ساختند.

خانه ها و معماری قدیمی هرمزگان با توجه به شرایط اقلیمی این منطقه که دارای آب و هوای گرم و خشک، آفتاب سوزان، رطوبت طاقت فرسا و باران های سیل آسا بوده مجهز به بادگیر های سنتی بر روی بام های خانه ها بوده؛اما با گذشت زمان ساختمان سازی بومی دستخوش تغییرات فراوانی شده به طوری که آن ساختمان سازی های منحصر به فرد و بادگیرهای این منطقه تنها جزیی از میراث فرهنگی این دیار شده است.

بادگیرها که در مناطق گرم و مربوطوب برای تهویه هوا در ساختمان سازی آنها مورد استفاده قرار داشته امروزه این اصالت بومی مورد غفلت واقع شده و هیچگونه نمادی از آن در ساختمان سازی هرمزگان کاربرد ندارد و خانه های قدیمی که مجهز به بادگیر و از گذشتگان به ارث رسیده تنها جزیی از جاذبه های گردشگری این منطقه شده است.

اگرچه با پیشرفت تکنولوژی و استفاده از کولر به جای بادگیرها این سنت قدیمی در اکثر معماری این استان بر باد رفته اما در برخی از این مناطق مانند بندر پل و لافت بومیان منطقه این نماد راچنگ و دندان حفظ کرده اند و همچنان بر روی خانه های خود نصب می کنند.

در استان هرمزگان شاهد رشد روز افزون ساختمان هایی هستیم که ساخت و سازهای بومی و شرایط آب و هوایی در آن جایی نداشته و ساختمان های شهر به سمت و سوی بی هویتی سوق داده شده و خبری از خلاقیت ها و نماد های بومی در آن نیست.

در استان هرمزگان 118 خانه بوم گردی وجود دارد که معماران شهر سازی با الهام گرفتن از سبک و نماد به کار رفته در آنها می توانند خانه هایی با شرایط اقلیمی و فرهنگ بومیان این منطقه بسازند و شهر را از بی هویتی در آورند.

متاسفانه بیشتر ساختمان های موجود در هرمزگان به خصوص در مرکز این استان بر اساس تقلید کورکورانه از کشورهای غربی بنا شده و نماد های رومی در ساختمان های آن بیشتر نمو پیدا کرده که این امر همت والای مسئولان شهرسازی را می طلبد تا برای جلوگیری از این نوع ساخت و ساز ها؛با فرهنگ سازی برای نمادهای بومی هویت را دوباره به شهر بازگردانند.
انتهای پیام/