سالهای حماسه را هنوز به یاد داریم. سالهایی که هر از چند گاهی سکوتش را صدای خمپاره ها و موشک ها می شکست و آرامش ما یاد خدا و ذکر او بود. هنوز به خاطر داریم سالهایی را که برای عده ای هشت سال دوری از کشور بود تا آرامش یابند و آرامش عده ای دیگر فرستادن جوانهایشان در لبیک به ندای امام. از خاطرمان نرفته و نخواهد رفت جانفشانی رزمندگانی که با لباس خاکی فرشی به عرش رفتند و ره صد ساله را یک شبه طی نمودند.
,از یادمان نرفته و نخواهد رفت سنگرهایی را که زیارت عاشورا ذکر علی الدوام اهلش بود. بسیجیانی که گاه از نماز شبهایشان شهادت طلب می کردند و آن آخرین نمازشان می شد.
,
, ,
و اما اینک! دیگر کمتر کوچه و خیابانی است که به نامشان مزین نباشد. شهدایی که روزی نفسشان در کوچه های شهر می پیچید، اینک نامشان و گاهی از اوقات تصویرشان بر سر در کوچه ها نقش بسته است.اما دلخوشیم که با آذین بندی کوچه ها و ذکر کردن نامشان در محافل حقشان را ادا کرده ایم. هر چند این نیز ضروری است. اما ...
,شهدا حسینی شدند و به قول سید شهیدان اهل قلم پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند ... اما حقیقت آن است که ، زمان ما را با خود برده، و شهدا مانده اند! یادمان نرود راه زینبی شان هنوز باقی است و این مائیم که در قبال خونشان مسئولیم. نکند باری که بر دوشمان سنگینی می کند را در برپایی یادواره ها و مراسمات مختلف خلاصه کنیم. هر چند همین حداقل ها هم گاهی اوقات از محتوایی برخوردار می شود که در شأن این بزرگواران نیست و شاید برخی اوقات حتی لحظه ای دلی را به شهیدی پیوند نزند وبهتر است عطایش را به لقایش بخشید.
, پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند ... اما حقیقت آن است که ، زمان ما را با خود برده، و شهدا مانده اند!,زینبی زیستن را در کجا باید یافت؟ چرا زنده نگهداشتن یادشان کمتر از شهادت نیست و پس از آن، زنده نگه داشتن یادشان چیست؟ تبلور این یاد آوری هر ساله دفاع مقدس و خاطرات نبرد، در کدام عرصه خود را نشان خواهد داد؟ یادآوری که در یک یادواره! آن هم با شرایط غیر منصفانه ای از جنگ و آمیخته با موسیقی و ساز و آواز باشد، رضای کدام شهید و مسیر کدام شهید را در پی دارد؟
,
, به پا خیزیم که راه زینبی مدتهاست آغاز شده است. اما کلام مولایمان علی علیه السلام چراغ راهمان بوده و هست که فرمود: الناس علی دین ملوکهم. فرهنگ مردم برخواسته از فرهنگ والیان و زمامدارانشان است. تا آنها راه به بیراهه برند، انتظار حرکتی بر خلافش نه محال اما بس دشوار است. تا مدارس و دانشگاهها اصلاح نشود نمی توان امیدی به اصلاح قشر فرهیخته جامعه داشت. تا صحبت از گفتمانی باشد که بر خلاف گفتمان شهادت و ولایت است ...
,و باید به هر کس که در این میدان قصد نبرد دارد و برای زنده نگه داشتن یاد شهدا نگران است گفت:
,اینک عرصه پیکار دیگر سلاح نیست. حتی قلم دانش آموز و درس معلم، حتی نگه داشتن قوام یک خانواده و کمک کردن به حفظ فرهنگ یک نفر همین جهاد است. جهادی که در مقابل تهاجمات امواج ماهواره ای و ... است. آنجا صحبت از گلوله و خمپاره بود و اینک ...
,کارشناسان و صاحب نظران باید بکوشند تا میدانی را که دشمن در آن می جنگد هم بشناسند و هم به قشر جوان معرفی کنند تا ابزاری متناسب با آن میدان تهیه شود و به دفاع همه جانبه بپردازیم. اینجا آغاز راه پر پیچ و خم مبارزه است. از حوزه هنر و فیلمسازی گرفته تا فعالین سایبری و ... همه و همه باید متحد شویم. اتحادی که در دفاع مقدس رمز پیروزی بود این بار در میدانی دیگر ما را به پیروزی خواهد رساند. اگر دشمن را بشناسیم و برای از بین بردن هجمه هایش کمر همت ببندیم، پیروزی با ماست.نباید مرزهای خودی را در اختیار دشمن قرار دهیم . اینبار شناخت مرزهای خودی و از دست رفته و مرز دشمن دشوارتر است. و اینک مائیم و موج دریا. مائیم و تلاطم دریای خروشانی که این بار در میدان دیگری می جنگند. این فرهنگ ما و هویت ماست که در معرض خطر و هدف دشمن قرار گرفته است و خطاب به دغدغه مندان فرهنگی و متولیان دین و فرهنگمان باید بگوئیم "بیدار نمایید که در خواب نماند."
]
ارسال دیدگاه