جنگ تحمیلی دلیل استحکام ریشه های انقلاب اسلامی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از دیارآفتاب جنگ ایران و عراق ، حادثه تاریخی بزرگ و سرنوشت سازی بود که به تعبیر حضرت امام (ره) ثمرات ارزشمندی از جمله استحکام ریشه های انقلاب اسلامی و صدور آن به جهان را در پی داشت. بر همین اساس هشت سال دفاع مقدس ملت ایران نه تنها در تاریخ ایران بلکه در تاریخ اسلام نیز موضوع مهمی به شمار می رود. این جنگ که در نهایت به ذلت رژیم های فاسد و استعمارگر و فرو افتادن پرده از چهره تزویرشان انجامید، در تاریخ ۳۱ شهریور سال ۵۹ با تجاوز رژیم عراق به مرزهای جمهوری اسلامی شروع شد و در روز ۲۹ مرداد سال ۱۳۶۷ پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران به پایان رسید.
دلیل تجاوز عراق به خاک ایران چنان روشن بود که در طول سالیان بسیار هرگز چرایی جنگ توسط تحلیلگران غربی مورد پرسش قرار نگرفت ؛ به خوبی آشکار بود که به دنبال از دست رفتن محمدرضا پهلوی یکی از متحدان اصلی امریکا در خاورمیانه و وقوع انقلاب اسلامی ، دلهره صدور انقلاب اسلامی ، چنان ابرقدرت های شرق و غرب را فراگرفته بود که دست به تحریک وسپس پشتیبانی عراق برای شروع جنگ زدند و برای سالیان طولانی و با دادن انواع جنگ افزار های پیشرفته این حمایت ها را ادامه دادند.
هنگامی که صدام حسین در سال ۱۳۵۹ با تشویق و تحریک امریکا ، تجاوز به خاک جمهوری اسلامی ایران را آغاز کرد، تصور می کرد در ظرف یک هفته به عمر نظام جمهوری اسلامی ایران خاتمه داده ، این کشور را متصرف خواهد شد. صدام آن گاه که اولین گلوله توپ را به طرف ایران شلیک کرد ، در پاسخ خبرنگارانی که از او دلیل حمله به جمهوری اسلامی را سوال کرده بودند ، گفته بود که پاسخ شما را هفته آینده در تهران خواهم داد. این در شرایطی بود که عراق در جبهه ای به طول ۱۳۰۰ کیلومتر که شامل پنج استان خوزستان ، ایلام ، کردستان ، کرمانشاه وآاذربایجان غربی می شد ، حملات خود را شروع کرده بود . گرچه نظامیان متجاوز در مدت کوتاهی در حدود بیست هزار کیلومتر مربع از خاک این سرزمین را اشغال کردند؛ اما از انجا که صدام و اربابان او در محاسبات خود ، جایی برای ایمان و اعتقادات مردم این سرزمین و رهبری الهی امام خمینی (ره) باز نکرده بودند؛ ناباورانه با مقاومت سرسختانه مردان و زنان پیر و جوان این کشور روبرو شدند و علی رغم هشت سال شرارت و جنایت و بهره مندی از انواع  و اقسام حمایت ها و پشتیبانی های مالی ، نظامی ، اطلاعاتی ، اقتصادی و سیاسی امریکا و پیمان ناتو و پیمان ورشو و همه مرتجعین منطقه ، نتوانستند به اهداف شیطانی خود نائل گردند.
در سال اول جنگ که بنی صدر در مقام ریاست جمهوری و فرماندهی کل قوا قرار داشت، اجازه نمی داد تا ارتش ، سلاح و مهمات در اختیار سپاه و بسیج قرار دهد و تلاش بسیار می کرد تا آن ها را از صحنه مقابله با نظامیان بعثی دور سازد. در نتیجه ، چند عملیاتی که برخی فرماندهان نظامی وابسته به او طراحی کردند ، همگی با شکست مواجه شد. و خسارات زیادی نیز به نیروهای جمهوری اسلامی ایران وارد شد . اما پس از برکناری بنی صدر از فرماندهی کل قوا و ریاست جمهوری در خرداد سال ۶۰ ، شیوه مقابله با دشمن تغییر کرد و با هماهنگی ارتش و سپاه ، یک سلسله عملیات پی در پی طراحی شد که از خرداد ۶۰ تا خرداد ۶۱ ، اکثر مناطق اشغالی از دشمن بازپس گرفته شد و نظامیان بعثی مجبور شدند به پشت مرزهای خود عقب نشینی کنند . از این مرحله به بعد، عملیات هجومی به داخل خاک دشمن با اهداف تنبیه متجاوز و شکست صدام و حزب بعث عراق اغاز شد.
گرچه امام خمینی (ره) از همان اغاز جنگ، به طور مکرر تاکید می کرد که جنگ باید در راس امور قرار گیرد و مسئله اصلی کشور باید جنگ باشد، ولی برخی از مسئولان و دست اندرکاران ،توجه لازم به این امر را نشان نمی دادند و به گونه ای عمل می کردند که گویا جنگ یکی از مسائل فرعی کشور می باشد. در نتیجه، تاوان بی توجهی وبی مسئولیتی های این افراد را می بایست رزمندگان عرصه های نبرد بپردازند. در کشور عراق ،حکومت بعثی همه امکانات کشور را در خدمت جنگ قرار داده بود و از همه گونه کمک های مالی ،تسلسحاتی و اطلاعاتی حامیانش نیز استفاده می کرد. اما برعکس ،برخی مسئولان در ایران معتقد بودند که نباید در کشور حالت جنگی اعلام شود زیرا این مسئله باعث به زحمت افتادن مردم می شود. مردم می بایست چنان به زندگی عادی خود ادامه دهند که گویا هیچ اتفاقی نیفتاده. علی رغم این جدی نگرفتن مسئله جنگ توسط برخی مسئولان ،رزمندگان دلاور ایران اسلامی با پیروی از رهنمودهای امام خمینی (ره)  و با ایثار و از خود گذشتگی ،چنان عرصه را بر متجاوزین تنگ کردند که رژیم بعثی عراق در آستانه سقوط قرار گرفته بود . شورای امنیت سازمان ملل که از ابتدای حمله عراق به ایران ،حاضر نبود عراق را به عنوان متجاوز و اغازگر جنگ معرفی کند ،با صدور قطعنامه های مختلفی طی سالیان جنگ ،سعی داشت تا جمهوری اسلامی ایران را وادار به پذیرش اتش بس –بدون مشخص شدن آغازگر جنگ – کند .در چنان شرایطی حالت نه جنگ ونه صلح میان دوکشور برقرار می شد و صدام هر  زمان که اراده می کرد ،می توانست دوباره حمله را از سر بگیرد . اما وقتی حکومت بعثی در سال ۶۶ در استانه سقوط قرار گرفت ، قطعنامه ۵۹۸ صادر شد که عراق آن را بلافاصله پذیرفت ولی ایران از پذیرش آن خودداری کرد . با این وصف در سال پایانی جنگ ، صحنه به تدریج تغییر یافت و اوضاع چنان شد که بالاخره امام خمینی (ره) مجبور به پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و تن دادن به آتش بس تحمیلی گردید. این همان ماجرایی بود که امام خمینی (ره) از ان به سرکشیدن جام زهر تعبیر کردند.

انتهای پیام/پ