عصبانیت از "عصبانی نیستم"/ فیلمی که "فیلم" نیست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ عصبانی نیستم دومین ساخته بلند سینمایی رضا درمیشیان نویسنده و کارگردان سینما است. این فیلم داستان رابطه نوید(نوید محمد زاده) دانشجوی ستاره دار و اخراجی است که برای فراهم کردن حداقل شرایط زندگی در بی اخلاقی های جامعه با خود تمرین می کند تا عصبانی نباشد و در تلاش است تا نامزدش،ستاره(باران کوثری) را از دست ندهد.

فیلم در ژانری اجتماعی،اعتراضی که در سال 92 پایان دوره استقرار دولتی که در فیلم به آن اعتراض شده، تولید شده است.انگار که تنها یک ایده به ذهن نویسنده رسیده که به نظرش جالب بوده است و دور همدیگر جمع شده اند و آن را به تصویر کشیده اند.

درمیشیان تا به حال 3 فیلم سینمایی ساخته است. یعنی به نوعی  می توان گفت در مقام کارگردانی فیلم سینمایی تجربه بالایی نداشته است اما در دکوپاژ و ساختار یا فرم فیلم دست به نوآوری زده است. فراموش نکنیم که نوآوری و خلاقیت بسیار خوب است اما نه برای کسی که هنوز خود را در ساختن فیلمی با ساختار کلاسیک و استاندارد اثبات نکرده است.حال بدون در نظر گرفتن این موضوع می توانم بگویم پس از تماشای این فیلم وقت خود را تلف شده دانستم.

فیلم با کلوزآپی از ستاره که صورتی به شدت وحشت زده را نمایش می دهد که نمایانگر این است که در ادامه یا انتهای فیلم قرار است شاهد یک اور فلش بک باشیم.اما متاسفانه این کار را به درستی انجام نداده است.

در ادامه نوید را در کارگاه مشغول به کار می بینیم که کلافگی و عصبی بودن در رفتارش موج می زند.رئیسش او را تحقیر وارانه پی وصول چکی می فرستد.اولین واکنش عصبی نوید را می بینیم و بعد از آن اینسرت قرص خوردن نوید را به شکلی نادرست در فرم می بینیم.

نریشین نوید در ابتدای فیلم که خود را معرفی می کند را نمی فهمم.چرا که اگر به این شکل نریشن را در فیلم آورده اید پس چرا در انتهای فیلم نوید می میرد یا که اگر می میمرد،چرا در ادامه فیلم ما سکانسی که به این نریشن مربوط باشد را نمی بینیم.

یکی دیگر از مشکلات این فیلم سرعت بسیار بالای تصاویر،ماشین ها،گاهی آدم های آن است. به این می ماند که ریموت دستگاه پخش کننده را در دست داریم و فیلم را رو به جلو رد می کنیم.

فلش فوروارد های بیش از حد و بی منطق که تصاویر ذهنی نوید را نشان می دهد آزار دهنده است.

برای نوشتن یک داستان باید شخصیت پردازی صورت بگیرد و برای شخصیت پردازی درست باید مصداق واقعی این آن کاراکتر را در جامعه شناخت. افرادی مانند نوید که وارد فضاهای روشنفکری و فعالیت سیاسی شده اند. در چندین مسئله نقاط اشتراکی دارند که در همه شان وجود دارد.معمولا همه آنها کتاب های دکتر شریعتی را خوانده اند.اما دکتر شریعتی را قبول ندارند. چرا که شریعتی را روشنفکر دینی می دانند.آنها می گویند شریعتی هم جانب مذهبی ها را و هم جانب غیر مذهبی ها  می گیرد و بر این باورند که روشنفکر دینی معنا ندارد، کسی یا روشنفکر است یا مذهبی و حالت دیگری وجود ندارد. این مسئله در شخصیت نوید دیده نمی شود.

با تمام احترامی که برای کارگردان و عوامل این اثر قائل هستم تنها چیزی که می توانم بگویم این است کلمه ای جایگزین فیلم پیدا نکردم وگرنه هرگز عصبانی نیستم را فیلم نمی خواندم.

بعد از دیدن «عصبانی نیستم» و فیلم بسیار بد «لانتوری» گمان نمی کنم دیگر تمایلی به دیدن فیلی از آقای درمیشیان داشته باشم.

نقد از احسان رستمیان

انتهای پیام/