خطر تخریب در انتظار یادگار دوره ساسانیان در پاتاوه/ بی خیالی مسئولان و پلی که دیگر توان ایستادن ندارد + تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل ازسفیر دنا؛ آثار باستانی ضمن بیان سبک زندگی و توانمندی اقوام و گذشتگان ، احداث آنها به دورانی باز می گردد که در ساخت آنها اصول و محاسبات عمرانی به شیوه های رایج امروز رعایت نشده است.

ایران اسلامی با توجه به فرهنگ و تمدن اصیل بناهای تاریخی منحصر به فردی را داراد که استان کهگیلویه وبویراحمد نیز با توجه به دارا بودن بیش از چندین هزار اثر باستانی یکی از مهدهای تمدن و بناهای تاریخی کشور نام برده می شود.

جایگاه آثار باستانی و تاریخی این استان را به می توان به سه دوره پیش از تاریخ، دوره ایران باستان و دوره اسلامی نیز تقسیم کرد که می توان به قبرستان لما، شهر تاریخی بلاد شاپور ، روستاهای قدیمی در اطراف دنا و حتی پل های پاتاوه  اشاره کرد.

در این راستا حفظ و حراست از این آثار امری بدیهی جهت حفظ فرهنگ و تمدن غنی گذشتگان می باشد ضمن اینکه موجب جذب گردشگر در این استان نیز خواهد شد.

در 35 کیلومتری یاسوج مرکز استان کهگیلویه و بویراحمد و در پایین دست شهر پاتاوه مجموعه پل‌های گچی دیده می‌شود که بنا به نظر کارشناسان متعلق به دوران ساسانی و صفویه هستند و طبق رویایات تاریخی روزگاری یکی از محورهای مواصلاتی اصلی تیسفون، استخر و شوش، بهبهان و اصفهان بوده است.

مجموعه پل‌های تاریخی پاتاوه جدی‌ترینش مربوط به دوره صفویه و قدیمی‌ترین آن تخت شاه‌نشین به دوره ساسانی تعلق دارد هرچند برخی کارشناسان معتقدند تخت شاه‌نشین مربوط به دوره هخامنشی است و البته در زمان قاجار در کتاب فارس نامه ناصری به این پل‌گریزی نیز زده شده است.

در طول تاریخ دو مورد از این پل‌ها به دلیل طغیان سالانه رود بشار که این مجموعه‌ پل‌ها برای عبور و مرور بر روی آن احداث شده بودند، نابود شده‌ و تنها قسمتی از پایه‌های این پل ها به یادگار مانده که حتی تشخیص کارشناسان را برای بررسی دوره آن  مشکل کرده است.

پل پاتاوه که در حال حاضر آن را به عنوان نماد سرزمین پارت و یکی از آثار ملی و باستانی استان کهگیلویه وبویراحمد و شهر پاتاوه نیز می دانند، امروز به دلیل برخی مشکلات رویه تخریب را در پیش گرفته که می توان ترک برداشتن سقف و حتی دیواره های این پل را از مهمترین این دلایل دانست.

یادگاران ساسانیان و صفویه که افتخار همسایگی با کوه‌ دنای همیشه سرافراز را دارد خود خوب می‌داند که دیگر دنا هم تاب نگه داشتن و محافظت از آنان را ندارد که ترک برداشتن آنها و عمیق شدن زخم‌شان هر ایرانی وطن دوستی را نگران می‌کند.

امروز آنچیزی که بسیاری از گردشگران و حتی باستان شناسان نگران آن شده اند، سقوط و نابودی این پل های تاریخی است، به گونه که ترک های پی در پی در کمر این پل عظیم و تاریخی همه را نگران کرده و حتی در این زمینه هیچ گونه مرمتی برای سر پا نگه داشتن این پل صورت نگرفته است.

نخبگان جامعه بر این باورند نقش فرهنگ و میراث فرهنگی در توسعه پایدار بی بدیل است و آثار تاریخی که از گذشتگان به ارث رسیده تشکیل دهنده هویت و الگویی برای تمامی نسل ها هستند که باید به طور ویژه محافظت شوند زیرا هر ملتی با ارائه میراث فرهنگی خود به آیندگان می تواند هویت، اصالت و ارزش تاریخی خود را نمایان کند.

امروز به قول برخی ترک های ضعیف در این پل تاریخی جای خود را به شکاف های عمیق در جای جای داده، حجره های تحتانی بجای اینکه محل فعالیت و کسب و کار گردشگری باشند محل تجمع معتادین و “قضای حاجت ” مسافرین شده است موضوعی که به هیچ نمی توان آن را رضایت بخش دانست.

امروزپل‌های تاریخی پاتاوه متعلق به دوره ساسانی و صفویه در دامنه‌های دنای همیشه سرافراز در یک قدمی سقوط قرار دارد و کسی ناله‌هایش را نمی‌شوند.

طبق نظر کارشناسان میراث فرهنگی استان مجموعه این پل‌ها در سال 56 گزارشی ثبتی از آنها تهیه و در همال سال نیز ثبت ملی شده و پل‌های مربوط به دوره اسلامی این مجموعه نیز در سال 64 به طور مجدد ثبت ملی شدند.

همچنین با توجه به اینکه این آثار تاریخی و شهر پاتاوه در مسیر ارتباطی "یاسوج-اصفهان" که به نوعی شمال و جنوب کشور را به هم متصل می کند، واقع شده می‌تواند در توسعه گردشگری موثر باشد و حتی برای ساکنان منطقه نیز مفید است.

برخی از کارشناسان میراث فرهنگی یکی از دلایل ترک خوردن ستونهای این پل را عبور و مرور وسایل نقلیه زیر پل می دانند موضوعی که اگر از نظر کارشناسی به ثبت رسیده باشد نمی توان در آینده این پل مثمر ثمر شود.

براساس نظر کارشناسان وقتی ترک در بدنه پل ایجاد شود از بالا راه نفوذ آب به بنا ایجاد و این آب سبب می‌شود که مصالح گچ پوکه و فاسد شود و مصالح قدیم را از مصالح جدید جدا کند و باعث افتادگی و حتی تخریب آن شود.

اما براستی چرا امروز از آثار باستانی و ملی ما آنچنان که باید و شاید حفاظت نمی شود، شاید همان قصه تکراری باشد که مسئولان نبود بودجه و اعتبار کافی را بهانه کرده اند ودر جواب می گویند اعتباری برای این موضوع در نظر گرفته نشده و منابع ما محدود است؟ آیا تخریب و نابودی آخر و عاقبت میراث کهن این سرزرمین است؟!

انتهای پیام/