غربت و مظلومیت شهدای گمنام شهر دهاقان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دهاقان  بیدار جایگاه رفیع شهید و شهادت و قداست گلزارها و یادمان های شهدا جای سخنان بسیاری دارد و اما روی سخن در این جا ناظر به مظلومیت شهدا به ویژه شهدای گمنامی است که در شهر دهاقان در غربت هستند.

اینان گرچه بر روی شناسنامه سنگی شان نوشته شده «شهید گمنام»، اما به راستی که این گمنامی نه تنها باعث بی توجهی به آنان نخواهد شد، بلکه همه آنان را به نام فرزند روح الله می شناسند.
متأسفانه پس از گذشت چندین سال از دفن بدن های مطهر دو شهید گمنام در این منطقه  و با وجود اقدامات خوبی که بمنظور تکمیل و بهره برداری مزار شهدای گمنام  انجام شده است که از جمله فضاسازی اطراف شهدای گمنام، برق رسانی به مزار مطهر شهدای گمنام، گاز رسانی  و نصب المان شهدای گمنام در خور تقدیر است ولی هنوز این مکان مقدس  با گذشت بیش از پنج سال با مشکلات فراوانی روبروست به گونه ای که وضعیت کلی محوطه آن چندان در شأن شهدای گمنام و پذیرایی از عاشقان و رهروان شهدا نیست.
شهدای گمنام به ما یاد‌آوری می‌کنند، کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، در دل و جان مردم حضور خواهند داشت و ما به خود می‌بالیم که این شهدای سرافراز را در کنار خود داریم و به وجود پربرکت آن‌ها افتخار می‌کنیم.

اقدامات بسیاری در خصوص سازماندهی شهدای گمنام شده است و مسئولان شهر که خود از خانواده های شهدا هستند هر بار با گفتن هر چه داریم از شهداست و ان‌ شاءالله به زودی این مشکل برطرف خواهد شد، مصوباتی داشته اند و اما مشکلات هنوز پابرجاست و همتی می طلبد تا وضعیت شهدای گمنام را بهبود بخشد.
با توجه به قرار گرفتن شهدای گمنام دهاقان در تپه نورالشهدا  که در اکثر ایام سال باد و طوفان مانع از استقرار و برگزاری مراسم می شود، نبود مکان مناسب مسقف جهت نماز و برگزاری مراسمات مذهبی، فقدان جاده مناسب بمنظور سهولت در دسترسی به مزار شهدای گمنام، فقدان پارکینگ مناسب، فقدان روشنائی مناسب و دسترسی سخت به سرویس بهداشتی نیز از دیگر مشکلات اساسی مزار شهدای گمنام شهر دهاقان است.

نباید مزار شهدا نمادین و فقط برای برخی مناسبت ها مورد توجه قرار بگیرد بلکه باید مبدأ حرکت ها، فعالیت های فرهنگی  و همه حرکت های بزرگ باشد.
وجود تالار عروسی در جوار شهدای گمنام مشکل دیگری است که رسیدگی به این مزار مطهر را حائز اهمیت بیشتری کرده و بارها خبرهای ناگواری از حضور افراد بی قید و بند در زمان برگزاری عروسی ها در آن مکان شنیده شده است.
باید محل دفن شهدای گمنام محفل عاشقان باشد و  بانگ یاحسین از آنجا به گوش برسد، باید مکان شهدای گمنام دهاقان با سپردن به افراد دلسوز و حمایت از آنها، محیطی فرهنگی که مرکز و مبدأ کارهای فرهنگی باشد به وجود آید و در طول سال با برگزاری برنامه های و مراسمات، سیل عاشقان به شهدا را  پذیرا باشد.
باید کار برای شهدا را وظیفه شرعی و قانونی خود بدانیم و  خالصانه و  عملا پیگیر این مسئله باشیم و برای یکبار هم که شده پاشنه ها را مردانه و فارغ از سیستم اداری و کاغذبازی بالا بکشیم تا دین خود را به شهدای گمنام دهاقان ادا کنیم؟

در آخر به این نکته اشاره داریم که آرامشی که امروز بر جامعه ما حاکم است، مدیون شهدای گرانقدر بوده و همه مسئولان و مردم وظیفه دارند، دین خود به آنان را ادا کنند.

همه چیز به چشممان عادی نشود، روزها بیاید و برود و یادی از شهدا نکنیم آنقدر در روزمرگیها گم نشویم و خودمان را درگیر حاشیه ها نکنیم که اصل، یادمان برود و مواظب باشیم که غرور بیجا ما را از اردوگاه ارزش ها خارج نکند.
یادمان نرود امروز فرصت داریم  برای تبیین ایثار و شهادت از فرصت حضور شهدای گمنام در شهرمان استفاده کنیم و آنجا را تبدیل به یک  مجموعه فرهنگی قوی کنیم، خدا می داند به گفته امام خامنه ای(مدظله) عزیز، امروز فضیلت زنده نگه داشتن یاد و خاطره شهدا کمتر از خود شهادت نیست  و بزرگترین سنگر برای مقابله با جنگ فرهنگی دشمن، توجه به ارزشها است.

اگر کوتاهی کنیم نسل جوان ما در تهاجم فرهنگی دشمن بسیاری از حقایق دوران انقلاب را فراموش می کند و نکند روزی بیاید که بگویند شهدای گمنام از کجا آمده اند؟ ،حرف از کمبود بودجه و ظرفیت نیست، حرف، درد شهداست، غربت آنان در سرزمینی که جای جایش خونشان ریخته شد تا سرفراز زندگی کنیم.

انتهای پیام/