به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانابه نقل از صبح توس، پسرک داد زد و با صدایی مبهم، ناراحتی خودش را به مادر، پدر و هر فردی که در اطرافش بود، ابراز کرد، از نور می‌ترسید، از آب می‌ترسید، صدایش گرفته و تشنج هم کرده بود، حالش بسیار ناخوش بود، مادر و پدرش نیز رنگ به رخسار نداشتند، دوان دوان خود را به پزشک اورژانس بیمارستان امام رضا (ع) مشهد رساندند تا پس از خدا از پزشکان بخواهند جان فرزندشان را نجات دهند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, صبح توس,,
از روستایی واقع در تربت‌جام سراسیمه خود را به مشهد رسانده بودند، مرکز بهداشت روستای آنها از درمان پسرشان عاجز بودند و آنان را به سوی مشهد روانه کرده بودند، چرا که مسئولین مرکز بهداشت روستای این خانواده نیز دریافته بودند، راه نجاتی دیگر برای پسربچه ۱۴ ساله وجود ندارد، اما باز هم امید را از مادر و پدر وی سلب نکرده و رهسپار مشهدشان کرده و در دل از امام مهربانی‌ها شفای پسر را طلب کرده بودند.
,,
پدر بریده بریده به پزشک می گوید: چند روز پیش بچه روباهی در روستا بود که کمی مریض احوال بود و برای اینکه از گرسنگی جان نبازد مردم روستا خوراکی را برای این حیوان می‌گذاشتند و کودکان روستا نیز با بچه روباه زیبا به بازی می‌پرداختند که در حین بازی این حیوان به ناگاه چنگی بر روی بینی پسرم انداخته اما همچنان کودک ما به بازی خود ادامه داده است.
,,
مادر هم با گریه با پزشک دردهای دلش را این گونه عنوان می کند: ما هیچگاه تصور نمی‌کردیم که روباه هم ناقل هاری به انسان باشد و فکر می‌کردیم تنها سگ ممکن است ناقل هاری باشد برای همین به مرکز بهداشت مراجعه نکرده و تقاضای واکسن هاری نکردیم، تا وقتی که پسرمان به چنین حال و روزی افتاد و حالش بد و بدتر شد؛ پزشک در پاسخ به مادر می گوید: به علت نزدیکی بینی به مغز پس از چنگ‌اندازی حیوان این بیماری بسیار سریع بروز کرده و تشنج فعلی وی رخ داده است؛ و سپس شروع می کند به درمان‌های معمولی که باید صورت می‌گرفت و پس از ساعتی معاینه با دنیایی از اندوه خبر مرگ پسر ۱۴ ساله تربت‌جامی به مادر و پدر نگران داده شد…
,,
خراسان رضوی یکی از استان‌های سرآمد کشور در بیماری‌های مشترک انسان و حیوان
,,
بیش از ۳ دهه است که در سطح دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور اقداماتی در رابطه با شناسایی، درمان و آگاهی رساندن به مردم و جامعه در خصوص بیماری‌های قابل انتقال از حیوانات به انسانها انجام می‌شود، اما عدم آگاهی، گاه سهل‌انگاری و گاه …. همه دست به دست هم می‌دهند تا آمار بیماری‌های مشترک میان انسان و حیوان در جامعه کنونی ما از آنچه تصور می‌کردیم، فراتر رود و خراسان رضوی نیز یکی از سرآمدترین استان‌های کشور در این زمینه محسوب شود.
,,
چرا؟ مشکل کجاست؟ مگر نه اینکه برای انسانها، کوچک و بزرگ، سلامتی در اولویت قرار دارد؟ گفته می‌شود در مجموع ۸۰۰ نوع بیماری وجود دارد که میان انسان و حیوان مشترک است و در ایران بیماری‌های مشترک میان انسان و حیوان اعم از حیوان‌گزیدگی، تب مالت، تب‌های خونریزی دهنده از جمله تب کریمه کنگو، سالک، سیاه‌زخم و کیست هیداتید سردسته ۸۰۰ نوع مذکور هستند.
,,
برای پیشگیری از ابتلا به این بیماریها اقدامات بسیاری صورت گرفته و برای شناساندن، پیشگیری و توصیه‌های پزشکی هر یک از این بیماریها در جامعه نیز کارهایی مطلوب انجام شده اما باز آمار بالاست، باز هم مرگ‌ومیر وجود دارد، درست است که نمی‌توان از مرگ پیشگیری کرد، اما مرگی که انسانها خود نمی‌توانند در آن نقش داشته باشند؛ نه مرگ‌ومیرهایی که به خوبی انسان می‌تواند با اقدامات زیربنایی و کمی توجه بیشتر مسئولین و رعایت بیشتر موازین بهداشتی توسط مردم از آنها پیشگیری کند.
,,
روزانه آمار تکان‌دهنده‌ای در سایت‌ها و رسانه‌های مکتوب و غیر مکتوب را شاهد هستیم و می‌شنویم تا شاید به مسئولین تلنگری زده و به مردم نیز اطلاع‌رسانی‌هایی شود اما باز و باز شاهد شیوع و افزایش مبتلایان به این بیماریها و متأسفانه مرگ‌ومیرهای ناشی از آنها هستیم.
,,
حیوانات موجودات زنده‌ای هستند که آفریده آفریدگار مهربان هستند، حق زیست داشته و انسانها حق ندارند برای سلامت خویش آنان را از میان ببرند، لذا راه چاره، مبارزه با حیوانات بیمار نیست! اگر دامپزشکی به کمک حیوانات بیمار می‌آید پس از آن دیگر حفظ سلامتی و پیشگیری از بروز بیماریها و جلوگیری از انتقال آنها از حیوانات به انسان، بر عهده خود انسانهاست، حال آیا انسانها در هر جایگاه و مسئولیت به این امر می‌پردازند یا خیر؟
,,
مسئولین مرکز بهداشت استان از آمارها در این زمینه به آمار بالای مرگ‌ومیر مبتلایان به بیماری تب کریمه کنگو و مرگ بیش از ۳۰ درصد از افراد مبتلا به این بیماری و ابتلای ۱۹ مورد به بیماری سیاه‌زخم طی سال گذشته در استان و نیز افزایش مبتلایان به کیست هیداتید در سال جاری نسبت به سال گذشته و اینکه سالانه در سطح استان ۷۰ تا ۱۰۰ مورد مبتلایان به این بیماری مجبور به عمل جراحی می‌شوند، اشاره کرده و از آمار حیوان‌گزیدگی در خراسان رضوی به بالاتر از میانگین کشوری و گزارش ۱۲ هزار و ۵۰۰ مورد در سال ۹۲ خبر می‌دهند.
,,
طبق گزارش‌های مرکز بهداشت استان، ابتلای بالغ بر ۳۲۰۰ نفر در سطح استان به بیماری سالک طی سال گذشته را شاهد بوده و اینکه خراسان رضوی در خصوص سالک نیز از میانگین کشوری بالاتر است و نیز اینکه سالانه ابتلای ۱۳۰۰ مورد به بیماری تب‌مالت در استان گزارش می‌شود و متأسفانه خراسان رضوی در این بیماری هم سرآمد کشور است، نیز بسیار شنیده‌ایم.
,,
آری مرکز بهداشت استان در توصیه‌ها نیز به مردم هشدار می‌دهد که به پرهیز از مصرف فرآورده‌های خام دامی آلوده در راستای پیشگیری از بیماری تب مالت، تهیه گوشت مصرفی تنها از کشتارگاه‌ها و سم‌پاشی دام‌ها از وجود کنه و مراجعه به پزشک در صورت مشاهده هر گونه خونریزی یا کبودی بر روی پوست در پیشگیری از بیماری تب کریمه کنگو، پرهیز از حضور کودکان در مکان‌هایی که محل تجمع حیوانات ولگرد مانند سگ‌ها و گربه‌های ولگرد است و واکسناسیون حیوانات خانگی در راستای جلوگیری از بیماری هاری، پرهیز از سبزیجات آلوده‌ای که با آب فاضلاب آبیاری می‌شوند برای پیشگیری از بیماری کیست هیداتید و در نهایت برای پیشگیری از سالک هشدار می‌دهند که مکان‌هایی که ساخت‌وساز و نخاله بنایی وجود دارد و کالها و کانالها و محل تجمع زباله‌ها مستعدترین مکانها برای رشد پشه سالک هستند.
,,
کمی تأمل در توصیه‌ها، آنجا که گفته می‌شود کالها، تجمع حیوانات ولگرد، نخاله بنایی، تجمع زباله و…. مرا با خود به اندیشه اینکه این مکانها در کجای شهر به چشم می‌خورد، می‌برد؛ حاشیه شهرها، مناطق محروم مشهد و یا حداقل مناطقی که به لحاظ رسیدگی، شهرداری کمتر توجهی به آن مناطق نسبت به دیگر مناطق شهر می‌کند.
,,
فراموش نکنیم، مردمی را که در حاشیه شهرها زندگی می‌کنند
,,
در مناطق یادشده و حاشیه شهرها که پر از کوچه‌پس‌کوچه‌هایی است که گاه در خواب شب هم نمی‌بینی و باور نمی‌کنی فردی بتواند در آنجا زندگی کند، تجمع نخاله‌های بنایی ، تجمع آبهای راکد، حضور حیوانات ولگرد، بازی کودکان در آنها، عدم وجود کولر یا وسیله سرمایشی در منازل که منجر به خوابیدن‌های افراد در پشت‌بام منازل و حیاط‌ها می‌شود، خانه‌های کوچک ۳۰ یا ۴۰ متری با جمعیتی ۷ یا ۸ نفری، حال کمتر یا بیشتر؛ آیا گواهی بر وجود بیشترین بیماریها، معضلات و عواقب پیرامونی، از کار افتادگی، تحمل هزینه‌های بالای درمان و… در قشر ضعیف جامعه که شاید اگر کمی تمکن مالی داشتند بدشان نمی‌‌‌آمد درمکانی که حداقل شهرداری توجه بیشتری به آنجا دارد نقل مکان می‌کردند، نیست؟.
,,
کدام هنگام فرزند خانواده مرفهی که از بهترین امکانات و تغذیه برخوردار است و منزلش نیز در یکی از بهترین مناطق شهر با تمام تسهیلات و امکانات موجود شهری اعم از نظافت روزانه شهرداری، نبود حتی قطره‌ای پساب منازل به درون محل، سگهای ولگرد و… است مبتلا به بیماری‌های مشترک میان انسان و حیوان خواهد شد؟
,,
چنین کودکی در چنین خانواده‌ای که اگر دارای حیوانی خانگی هم باشد حتی هزینه چکاپ ماهانه حیوان وی نیز از ارزش تمام شده همه اسباب و اثاثیه و داروندار قشر پایین جامعه با شرایطی که عنوان شد، بیشتر است، چگونه ممکن است از هاری و… جان خود را از دست دهد؟
,,
گاه و بیگاه مسئولین خود اذعان می‌دارند که اختلاف طبقاتی خواه ناخواه در جامعه کنونی ما سر به فلک گذارده است، فقر فرهنگی پا به پای فقر مادی با افراد محروم جامعه عجین شده است، او که برای تأمین حتی نان خانواده خود می‌ماند، آیا فرصت فکر نمودن به پساب و خودداری از پنیر محلی و واکسیناسیون گربه داخل حیاط مخروبه خود را دارد؟ آیا فرزندش جز بازی کردن با حیوانات ولگرد و بازی در کوچه‌های پر از آبراهه‌هایی از گل و لای و لجن که از دورن تک‌تک منازل به کوچه یک متری هدایت شده، چاره دیگری دارد؟
,,
اگر فقر را بزدائیم، غنی می‌شویم، غنی از فرهنگ، سلامت، سیاست و….. چنانچه چندی پیش مسئول زکات کشور مردم را هدایت به دادن زکات می‌کرد تا فقر از جامعه زدوده شود و اذعان می‌کرد که تا زدودن فقر از جامعه فاصله بسیار داریم.
,,
به راستی اگر همه به مساوات مصرف کنیم و حقوق مادی و معنوی یکدیگر را رعایت کنیم به جامعه آرمانی بدون فقر و بیماری نخواهیم رسید؟ آیا دیگر خانواده‌ای پیدا خواهد شد که فرزندش به دلیل کمبود فقر فرهنگی، اجتماعی، پزشکی و…جان خود را از دست بدهد؟ آیا دیگر خانواده‌ای یافت خواهد شد که برای خرید یک شیشه کوچک استامینوفن که کودک در تب گرفتار شده‌اش را رهایی بخشد مجبور به فروش پیراهن کوچک صورتی رنگی که به تازگی یکی از خیرین به فرزندش هدیه داده است ، نشود؟
,,
مسئولان، خیران، پزشکان و دولتمردان باید از ریشه ساخت تا شاهد بیماریها، عدم رعایت بهداشت، عدم تغذیه صحیح و… در جامعه نباشیم، بیاییم به اقشار کم‌درآمد، حاشیه‌نشینان، روستائیان و…. بیشتر عنایت کنیم چرا که کمی توجه و هزینه در ساختار زیربنایی بهداشت، درمان، فرهنگ، آموزش، اقتصاد و… منجر به صرفه‌جویی میلیونها برابر در مواردی که ما را به اجبار متحمل هزینه‌هایی گزاف می‌کنند، خواهد شد.
,,
ناهید چک
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه