بی اعتمادی جامعه، نتیجه سیاسی کار مسئولان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  مریان خبر ،  عزیز عاقبتی خطبه سرا در واکنش به حاشیه های زلزله ی اخیر در غرب کشور در یادداشتی نوشت:

شاید همه ما این بیت سعدی شیرازی را که گفته
«سعدیا گرچه سخندان و مصالح گویی/ به عمل کار برآید به سخندانی نیست»
نشنیده باشیم اما کمتر کسی است که مصراع دوم آن را نشنیده و به کار نبرده باشد.
همه قبول داریم که عیار انسان به عمل اوست و الا حرف خوب را گاهی روی دیوار بی جان هم می توان یافت.
این روزها که حادثه ی تلخی در غرب کشور رخ داده می بایست پا را از میدان حرف فراتر نهاده و وارد وادی عمل شویم.
یک عمراست که همگی ادعا کرده ایم و یک عمر حرفهای خوب را تکرار کرده ایم.
بگذار ابتدا از خودمان آغاز کنیم از ما به اصطلاح بچه هیئتی ها مایی که یک عمر است سرمان را بالا گرفته‌ایم وهرکجا حضور پیدا کرده‌ایم گفته‌ایم هیئتی و حسینی هستیم ،در هر کوچه و خیابان این شهرهیئت و ایستگاه صلواتی زده ایم و در مساجد و حسینیه ها فعالیت کرده ایم.
«هیئت علی اصغر»، «حیدری»، «الزهرا »، «حسنی»، «حسینی» و…. دهها اسم زیبای دیگر را بر سر در هیات‌ها و حسینیه‌هایمان حک کرده‌ایم و هر وقت که نام مبارک معصومی که هیاتمان را به نام او مزین کرده‌ایم مطرح شده سینه سپر کرده‌ایم که ما نوکر او و متعلق به او هستیم.
حالا وقت عمل است.
در این روزها رفتار ما هیاتی‌ها و هیات‌های ما ثابت خواهد کرد که ما چقدر «حسینی و حسنی» بوده‌ایم یا گرفتار رقابت‌های دسته‌ای و گروهی و یا خودنمایی.
آیا خواهیم توانست در کنار اشک چشم برای امام حسن مجتبی علیه السلام بخشی از اموالمان را برای دستگیری از هم وطنانمان تقسیم کنیم؟
آیا خواهیم توانست چون حسین بن علی علیه السلام که روی شانه هایش به خاطر حمل بار برای فقراء پینه بسته بود به هم کیشانی که زلزله هستی شان را گرفته کمک کنیم؟
این روزها عمل ما نشان می دهد که چقدر محرم و صفر در ما تاثیر داشته است.
مشخص می‌شود چقدر از گریه‌ها و حرف‌های ما ادعا بوده و چقدر واقعیت.
و این روزها مشخص می‌شود فاصله ی حرف تا عمل .
آیا هیات‌های ما همانطور که می‌کوشیدند برای موکب‌های اربعین از مردم کمک بگیرند در صف مقدم برای جمع آوری کمک برای زلزله زدگان قرار گرفتند ؟
خوشبختانه در چند روزه اخیر شاهد کمک های ارسالی خوبی از سوی مردم کشور برای زلزله زدگان غرب کشور بودیم.
اما با یک گل بهار نمی‌شود. باید منتظر بمانیم و ببنیم بقیه‌مان چقدر اهل عمل هستیم.
اما در این بین علی‌رغم تب وتاب ملی برای کمک به زلزله‌زدگان
آوار دروغ، بی اعتمادی و …سنگین‌تر از آوار زلزله بر سر افکار عمومی و جامعه ایرانی فرو ریخته و گروهای سیاسی و مسئولین بجای ایجاد وحدت در نهادها و گروها برای کمک رسانی بهتر به مردم زلزله زده در پی تسویه حساب های شخصی و سیاسی و استفاده ابزاری از زلزله و بیچارگی ملت هستند.
اینگونه رفتارهای سیاسی مسئولین است که باعث میشود که امین کمک های مردمی برای زلزله زدگان نزد بسیاری از مردم چهره های ورزشی و..باشند تا برخی گروها و نهادها.
بنظر می رسد مسئولین نظام همزمان با ایجاد وحدت و یکپاچگی جهت آوار برداری از مناطق زلزله زده باید بفکر آوار برداری بزرگتری ناشی از فرو ریختن اعتماد مردمی به بسیاری از مسئولین باشند.
حال روی سخنم با شماست
دوست عزیزی که در این چند روزه وقوع زلزله بیست و چهار ساعته در حال فحش به این دولت و آن دولت و نظام و سپاه و ارتش و زمین و زمانی….و ارکان حکومت رو بابت بی تعهدی و بی مسئولیتی به باد ناسزاو تمسخر گرفتی…..شخص خودت در کار و مسئولیتی که بر عهده داری چقدر “مسئول” و”متعهد” هستی و چه میزان مراقب “حق الناس”ی….؟؟؟
بگذریم این قصه ی تلخ تکراریست …
تا چندی دیگر قصه ی پر درد زلزله ی کرمانشاه نیز به فراموشی سپرده میشود و ما می مانیم و شهری پر از تقلب، کم کاری ، کم فروشی ، دروغ وپیمانکارانی که خانه هایی بسازند سست ،همچون ایمانشان.

انتهای پیام/