سید نورالدین حسینی الهاشمی برجسته‌ترین شخصیت تاریخی شیراز در قرن گذشته/ رادمردی که سلوک الهی را از قلوب بندگان خدا آغاز نمود

قرن پیش و در پایان عصر مشروطه، زعیم و مرجع دینی مردم فارس، رادمردی بود که قلبش برای مردم می‌تپید و با عشق به خلق ا... تمام سعی خود را جهت آسایش دنیا و سعادت و نیکبختی عموم جامعه به کار گرفته بود. او که خدمت خالصانه به خلق‌ا... را سرلوحه زندگی قرار داده بود، مبارزه با ظلم و طواغیت و ارائه خدمات اجتماعی را بخش جدایی‌ناپذیر رسالت انسانی خود می‌دانست. رسالتی که میراث انبیاء و امیری است که گردن خود را محملی برای بازی کودکان یتیم قرار داد و حال نسل به نسل گشته تا به آیت ا... سید نورالدین حسینی الهاشمی معروف به آیت‌الله نورالدین شیرازی رسیده بود.

زندگی پرشکوه سید نورالدین حسینی الهاشمی دارای حماسه‌آفرینی و خدمات اجتماعی، فرهنگی، سیاسی فراوانی است که هر برگ آن را گفتار بسیار است. از همین رو شیرازه در قالب سه گزارش تاریخی به ذکر کوتاهی از آن پرداخته که در هر یک به زندگی شخصی، خدمات اجتماعی_فرهنگی و اقدامات سیاسی این روحانی برجسته اشاره شده که در روزهای آینده منتشر خواهد شد.

 سید نور الدین شیرازی در سال 1274 هجری شمسی (1312 ق) در شیراز و در خانواده‌ای روحانی متولد شد. پدر او آیت الله سید ابوطالب حسینی صاحب کتاب "اسرار العقاید" بود که از علمای بزرگ صدر مشروطه در شیراز به شمار می‌آمد.‌ سید نورالدین شیرازی مقدمات را نزد پدر و سطح را در شیراز به پایان رساند و در سن 18 سالگی به درجه اجتهاد رسید.

در همان سال‌ها عبدالحسین میرزای «فرمان‌ فرما» از شاهزاده‌های قلدر قاجار به شیراز آمد و جهت هم‌پیوندی مانع از فعالیت علما شد. در مجلسی که آیت الله سید نورالدین حضور داشت، فرمان فرما در مسائل شرعی و امور حسبیه دخالت نمود و شروع به خشونت کرد. آیت الله نورالدین با کمال شجاعت در برابر او ایستاد و یک سیلی نثار وی کرد. پس از آن شرایط بر سید نورالدین سخت گشت و مجبور شد شبانه به نجف اشرف برود. او در نجف اشرف نزد آیت الله ضیاء‌الدین عراقی، آیت الله حسین نائینی علوم دینی، عقلی و فلسفی را فرا گرفت.

سید نور الدین هفت سال در نجف اقامت داشت و در این مدت از جمله اساتید برجسته فلسفه، منطق، اصول و فقه به شمار می‌آمد. نورالدین در سال 1342 هجری قمری که 25 سال سن داشت از آیت الله اصفهانی اجازه اجتهاد دریافت می‌کند. البته شواهد تاریخی حاکی از آن است که حاج نورالدین پیش از 18 سالگی به مرتبه عالیه اجتهاد و قدرت استنباط دست یافته و در 18 سالگی از سه تن از اساتید خود در شیراز، تصدیق اجتهاد دریافت نموده بود. سید نورالدین پس از هفت سال اقامت در نجف در سال 1345 قمری پیش از رحلت پدرش به شیراز بازگشت و در زادگاه خود به تدریس فقه و اصول و سایر علوم پرداخت و نیز به امور اجتماعی مشغول شد.