به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کانی پرس؛ در سرزمین ایران هزاران اثر و مکان تاریخی وجود دارد که هنوز برای بسیاری از باستان شناسان و دوست داران تاریخ و فرهنگ این سرزمین شناخته شده نیستند.
یکی از این اثار ناشناخته و در عین حال کم نظیر آذربایجان غربی سنگی به نام اژدها داشی در روستای باغچه بزرگ شهرستان بوکان است.
سنگ اژدها داشی که بعد از حفاری های غیر مجاز در نزدیکی روستای باغجه در ۳۷ کیلومتری غرب بوکان نمایان شد اکنون در کنار مسجد روستا آرام گرفته است.
این سنگ که کاملا شبیه اژدها است با یک سر و بدنه کاملا سنگی نشان از دست ساز بودن ان می دهد.
به گفته دهیار روستای باغچه بزرگ در گفتگو با کانی پرس این سنگ بعد از حفاری های غیر مجاز سال ۷۲ در منطقه ای به نام اژدها داشی در دامن کوه (کوشک زارا) نمایان شد.
شورش محمدی افزود: زمستان ۷۲ شایعه شد که در منطقه اژدها داشی که جاده روستای باغچه به بوکان از وسط آن عبور می کند راهزن پیدا شده و همین مهم سبب شد چندین ماه این جاده که ان وقت خاکی بود بلا استفاده بماند.
وی تصریح کرد: با پایان فصل زمستان و بعد از حضور مردم در منطقه اژدها داشی معلوم شد که طی فصل زمستان حفاری های غیر مجازی در ان صورت گرفته است.
محمدی ادامه داد: بعد از این حفاری ها اتاقی کاملا سنگی با ابعاد ۳ در ۲ از دل خاک بیرون امده بود و سقف ان را سنگی چندین ده تنی پوشانده بود.
دهیار وستای باغچه افزود: در زیر سقف سنگی این اتاق فلشی کشیده بود که به سنگ اژدها داشی اشاره داشت.
وی ادامه داد: نوع سنگ استفاده شده در ساخت اژدها داشی در منطقه موجود نیست و زنان روستا تراشه های کوچکی از سنگ سفید این اژدهای سنگی را برای استفاده در روغن محلی و دوغ جهت ازدیاد و خنکی استفاده می کردند.
شورش محمدی گفت: بارها از دیده شدن این سنگ اژدها مانند چلوگیری کردیم و در نهایت با همت مردم روستا جهت حفاظت وی را به داخل آبادی انتقال دادیم و هم اکنون در جلو درب مسجد آرام گرفته است.
محمدی خاطر نشان کرد: تا کنون چندین بار سازمان میراث فرهنگی قسط انتقال این اژدهای سنگی به ارومیه را داشته که با مخالف جدی اهالی روستا روبه رو شده است
وی در پایان تصریح کرد: قدمت این سنگ بر کسی معلوم نیست ولی گمان می رود به پیش از حکمرانی ماناها در منطقه برگردد.
سنگ اژدها داشی شاید قدمتی بیش از شیرسنگی همدان داشته باشد ولی متاسفانه هنوز برای حفاظت و نگهرداری از ان به جز کمک اهالی روستا هیچ اقدام خاصی روی آن صورت نگرفته است.
امید است مسئولان شهرستانی با نگاهی ویژه به این اثر فاخر و شناخته نشده تاریخی گامی مثبت در حفظ اثار ماندار ملی و تاریخی بردارند.
ارسال دیدگاه