باد و بوران اثری از کلنگ زنی تنها زورخانه گلبهار باقی نگذاشته است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  ۳۶۸ روز پیش، کارگری مشتی گچ به شکل دایره بر روی زمین پاشید و ابزار کارش را به رمانی مزین کرد.

قرار بود اتفاق مهمی بیافتد؛ جمع کثیری از مسئولان با خدم‌وحشم آمدند و عزم خود را جزم کردند. کلنگی را بالا آورده، رها کردند. کلنگ بر زمین خورد. گفتند عملیات ساخت اولین زورخانه گلبهار با متراژ ۲ هزار و ۵۸۰ مترمربع با همت فلان و بهمان آغاز شد.

گفتند ورزش خوب و دشمن اعتیاد است. با ساخت این عمارت ورزشی هم با آسیب‌های اجتماعی مقابله می‌شود و هم اوقات فراغت جوانان پرتر تا به مرز لبریزی برسد. گفتند و گفتند و رفتند به انضمام کف و دست و هورا و چاق کردن چند صلوات.

چند روز پیش ناخواسته مسیرم به سمت ابن‌سینا کج شد و چشمم به تابلوی استقلال ۹ افتاد. هفته دولت بود، یادم آمد از همان ۳۶۸ روز پیش و بنر قدی بزرگ و آویزان شده از داربستی که از قالی بیت مدیران هم بزرگ‌تر بود؛ اما دیگر نه اثری از آن بنر بود و نه از آن حفرهٔ نیم‌وجبی که با زور و عزم جزم مدیر کت‌شلواری و با کلنگ استا بنایی در زمینی خاکی ایجاد شده بود.

پر شدن جای حفره پس از یک سال دور از انتظار نبود چراکه با گذشت یک پاییز و یک زمستان و یک بهار، باد و بوران، خاک و چاله را همسان کرده بود.

نمی‌دانم، شاید اگر نوک کلنگ کمی تیزتر بود یا مدیر کتش را در می‌آورد و با آستین‌های ورمالیده کلنگ را بالاتر می‌برد و از ارتفاع بالاتری رها می‌کرد، الآن مختصر اثری از محل احداث زورخانه و آن روز پر از امید، باقی می‌ماند.

شاید هم مقصر استا بناست. او اگر به همراه کلنگ، بیل و فرغون می‌آورد شاید به‌اندازه کف‌دستی از عملیات خاک‌برداری این عمارت در همان زمان انجام می‌شد.

بگذریم؛ تا بوده همین بوده. دنیا بحر امیدی است. امید واژه‌ای است زیبا و پرکاربرد با هجاهای قشنگ که وقتی با تدبیر همراه شود معجزه می‌کند. معضل رکود و بیکاری و فرهنگ را همچون تحریم و آسیب اجتماعی حتی بدون نیاز به عمارت ورزشی حل می‌کند. اصلاً که گفته که اعتیاد با ورزش مهار می‌شود؟ و بالاتر از این، که گفته که اعتیاد بد است؟!.

 بهتر همان است که قلم خبرنگار در غلاف باشد تا دوباره در روز خبرنگار تحریم نشود؛ تحریم با تکیه‌بر امکانات دولتی و به جرم سخن موردپسند نزدن. تحریم تنها رسانه برخط شهرستان، توسط بزرگ‌نهاد همان شهرستان.

بگذریم و عهد کنیم تا سال دیگر از خیابان ابن‌سینا و استقلال رد نشویم مگر با چشمان بسته.

انتهای پیام/