اردوغان و کردستان مستقل!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از  تبریز بیدار   با توجه به اینکه چنین امری بدون در نظر گرفتن پازل قدرت های منطقه ای و فرا منطقه ای تقریباً غیر ممکن می باشد موضعگیری ها و اظهار نظرهای حاکمان ترکیه در نوع خود جالب توجه می باشد،حسین چیلک سخنگوی حزب حاکم عدالت و توسعه اظهار داشته:«احتمال تشکیل یک دولت مستقل در شمال عراق مانند گذشته مشکل ساز نیست و برخی مسائل تغییر کرده است»

اما بولنت آرینچ معاون نخست وزیر ترکیه در مصاحبه با پایگاه خبری مصری «الیوم السابع» اعلام کرد: «عراق نباید تقسیم شود، اسلحه باید کنار گذاشته شود،خونریزی پایان یابد و عراق باید یک جامعه یکپارچه باشد».

هرچند چیلک دربیانیه ای مصاحبه قبلی خود در خصوص به رسمیت شناختن کردستان مستقل را رد کرد لیکن نشانه هائی مانند مراودات مستقل ترکیه با اقلیم کردستان همانند خرید نفت از کردستان عراق بدون اجازه دولت مرکزی و مصاحبه وزیر منابع طبیعی اقلیم کردستان مبنی بر اینکه اعلام استقلال کردستان بدون هماهنگی با آنکارا صورت نمی گیرد خلاف تکذیبیه را به ذهن متبادر می سازد.

 آنجا که آشتی هورامی در پایان مصاحبه با روزنامه حریت می گوید« رابطه ی ما و ترکیه، صرفا بحث منافع نیست، روابط ما دریک مسیر استراتژیک قرار گرفته است. به همین خاطر فکر می کنم اگر قرار باشد گامی در راه کنفدراسیون یا استقلال برداشته شود، رهبران ما بدون اطلاع کامل آنکارا، هیچ اقدامی نخواهند کرد. قرار نیست گامی برداشته شود که هیچ کسی را غافلگیر کند»

تناقض در موضعگیری مسئولین حزب حاکم ترکیه در مورد تولد کردستان جدید نشان از تصمیمات و تحرکات پشت پرده درحاکمان حزب عدالت و توسعه دارد که مسئولینش جسته و گریخته آن را بر زبان می رانند .

اما شاید یکی از دلایل اینگونه موضع گیری های آنکارا در تحلیل آخرین انتخابات شهرداریهای ترکیه نهفته باشد.

 با دقت در آرای به دست آمده این انتخابات کاملاً مشخص می گردد اردوغان برای راه یابی به کاخ ریاست جمهوری  نیم نگاهی به آرای متزلزل حزب متبوعش در آن ماراتن،آنچنان او را هراسان کرده که صداهای ناهمگون اما در واقع حساب شده ای از حزب متبوع وی در رابطه با استقلال کردستان شنیده می شود آن چنان که گاه کسانی مانند حسین چیلک از آن استقبال می نماید و گاه اشخاصی مانند بولنت آرینچ سخن از عدم تجزیه عراق بر زبان جاری می سازد .

توجه به بافت قومیتی موجود ترکیه  و در گیری های طولانی مدت نظامیانش با حزب پ ک ک نشان داده که حاکمان آن هیچگاه کوچکترین تمایلی برای به رسمیت شناختن کردستان مستقل نداشته اند.

 اما آرای 44 درصدی حزب عدالت وتوسعه به رهبری اردوغان در انتخابات شهرداریها و آرای حداقلی (7درصدی) حزب صلح ودمکراسی به عنوان نماد مهم کردهای هوادار پ ک ک چراغ سبز وسوسه انگیزی را به اردوغان و حزب عدالت وتوسعه نشان می دهد تا وی برای استفاده از برگ برنده این حزب هفت درصدی بازی جدیدی را شروع کند و در مقابل رقبایش که مرکب از احزاب جمهوری خواه و حرکت ملی که روی هم رفته 44درصد از آرای مردمی در انتخابات فوق الذکر را به دست آورده اند را پس زده و یک راست راهی کاخ چانکایا جمهوری ترکیه شود .

در واقع حزب عدالت و توسعه با وجود اشخاصی مانند احمد داود اوغلو(صاحب نظریه عمق استراتژیک) در هیئت حاکمه آن، نشان داده که به یاد دوران سلطه عثمانیها بر ممالک جهان اسلام افتاده وبرای پیشبرد اهداف خودشان در دوره های مختلف، خود را ملبس به لباسهای متلونی می نمایند و در این راه از پیمودن هیچ مسیری حتی متناقض هم فرو گذار نمی کنند آن چنانکه یکروز در اجلاس داووس لباس حمایت از کودکان غزه را به تن می کنند و در روزی دیگر  با اسرائیل پیمانهای نظامی می بندند.

 یکروز با سوریه آن چنان ارتباط برقرار می کند که با بشار اسد مهمانی های پی در پی در کاخ های یکدیگر برقرار می نماید و روز دیگر آن چنان کمر همت به سقوط دمشق می بندد که به حمایت تمام عیار از مخالفان دولت سوریه  می پردازد.

یکروز سخن از تکرار حادثه عاشورا در بحرین می راند و می گوید نباید بگذاریم ماجرای کربلا در بحرین تکرار شود و لشکر کشی کشورهای خارجی را به بحرین محکوم می نماید و روز دیگر می گوید که لشکر کشی عربستان به بحرین در چار چوپ توافق نامه شورای همکاری خلیج فارس است!

یکروز جریانی مانند پ ک ک را دشمن ترکیه واحد می نامد و روز دیگر به خاطر نیازمندی به رای هفت درصدی کردهای ترکیه خواستار به رسمیت شناختن استقلال کردستان عراق می گردد ولی نمی خواهند آن را بصورت رسمی اعلام نمایند لذا به همین خاطر  است که سخنان مربوطه به حمایت از ایجاد چنین کشوری را تکذیب می نمایند و لی تحرک خاصی در مورد تجزیه عراق انجام نمی دهند و در واقع به نوعی سکوت را بیشتر از اعمال نظر در پیش گیرند.

به عبارت صریح تر فرمول هدف وسیله را توجیه می کند در پیشانی سیاستهای حاکمان ترکیه کنونی قرار دارد.

اینکه آیا اردوغان برای رسیدن به اهداف بلند پروازانه خود می خواهد آتش تفرقه قومیتی در خاورمیانه را شعله ور تر سازد و یا اینکه اصلاً چنین فرصتی خواهد یافت؟  سئوالی است که تحلیل پازل قدرت سیاسی و قومیتی خاورمیانه بهتر می تواند در مورد آن اظهار نظر نماید!

شاید بتوان گفت اگر اردوغان با استفاده از کارت بازی اقلیم کردستان  موفق به کسب رای هفت درصدی کردهای ترکیه شود و به سلامت از گردنه ریاست جمهوری عبور کند لباس دیگری بر تن کرده و دست از حمایت  استقلال کردستان عراق بردارد و فقط به مراودات تجاری و ابزارگونه نسبت به اقلیم کردستان بسنده کند مگر اینکه در این بازی امتیاز بزرگی به بارزانی و غرب داده باشد!