به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صبح قزوین؛ باردیگر نسیم روح بخش رمضان وزیدن گرفت و نعمت های بی نظیر الهی بر دامان مؤمنان فرود آمد، لذا شب های رمضان، شب های عنایت و کرامت است، شهر رمضان؛ شهر انابه، توبه، مغفرت و رحمت و آزادی از آتش و شهر دست یابی به بهشت است، شهری که با شب قدر، برتر از هزار ماه می گردد و اولیای خدا در این ماه عنایت ها و هدایت های خداوند را دریافت می دارند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, صبح قزوین؛ ,
بدیهی است باید سرآغاز این ماه عظیم و پربرکت را ارج نهاد لذا حسابرسی را باید از خودمان آغاز کنیم به خود سرکشی کنیم و نفسمان را از سستی ها و نقصان ها بازرسی نمائیم.
به راستی با این همه روسیاهی و سستی و غفلت و غرور، لیکن خداوند متعال عنایت خود را شامل حالمان می کند و فرصتی دوباره به بندگان خود عطا می فرماید، لذا می توان و باید به رویش رسید باید از فرصت قدر بهره گرفت زیرا این فرصت طلایی از هزار ماه بهتر است و با این عنایت و رعایت و محبت، هر عقب افتاده ای می تواند آرزوی جلو داری داشته باشد.
به راستی انتظار شایسته و بایسته این است که از باب«دعیتم فیه الی ضیافة الله…» مهمانی خدا را بی پاسخ نگذاریم زیرا میزبان ما آگاه ترین به بندۀ خود و نیازهای اوست لذا کریم ترین، نیرومندترین و تواناترین میزبانی در ضیافت الهی را شاهد خواهیم بود.
بنابراین رویش اصل کلیدی در ضیافت الهی است و در ورود به این ماه عزیز چه نیکوست که با تمرکز و استمرار بر رعایت آداب و شرایط روزه و ماه مبارک رمضان، رزق و روزی نصیب تخیل، عقل و روح و تمامی جان و بدن انسان گردد.
اما برخی انسان ها همسان کودکی هستند که باید با زور وعده بازی و سرگرمی لقمه ای غذا در کام آنها ریخت، زیرا ما با گناهان متعدد و ایجاد حجاب های فراوان در اوج محرومیت به سر می بریم و خود نیز به این محرومیت واقف نیستیم ، محرومیت از این جهت که غذای آماده و رزق واسع و کریم حق را وقتی که در اختیار ما قرار می دهد بازهم دست به سوی آن نمی بریم و باز هم کاری نمی کنیم، لذا بسیاری در عین گستردگی فضل خدا، از این ماه بزرگ بهره ای نمی گیرند و کاسۀ آنها خالی است و پس از ۵۰ یا ۷۰ سال هیچ کداممان عایدی از این ماه الهی برای خود جمع نمی کنیم لذا ریزش ها نیز برگ دیگری از غفلت و کاهلی برخی بندگان خداست که در این صورت فرض است موانع و نقطه های کور وجود خود را که باعث به هدر رفتن نعمت هاست و عوامل حَبط و از بین رفتن الطاف و عنایات خدا را در وجود خود بررسی کنیم و در زدودن آن اقدام نمائیم تا از ریزش کنندگان نباشیم.
در دعای وداع ماه رمضان می خوانیم «اللهم… فأجرنا علی ما أصابنا فیه من التفریط….» خدایا ما فقر و عجز و جهل و ظلم خود را باور کرده ایم و با تمامی یأس و ناامیدی از خود طلبکار فضل تو هستیم و آن قدر مطمئن هستیم که عطای تو را واصل می دانیم و این حسن ظن ما به توست و تو خود فرمودی: “انا عند حسن ظن عبدی المومن” و تو دستور فرموده ای که حتی اظهار این حسن ظن و حتی دروغ این ادعا را بپذیرند، چون حتی دروغ نشانۀ تلاش و کوششی است که این عاجز درمانده به آن روی آورده است.
لذا می توان گفت، خدایا! در برابر کوتاهی ها و تقصیر ها به ما پاداش بده و کسری های ما را جبران نما: که « … وان لم تغفر لنا وترحمنا لنکونن من الخاسرین» اگر بر ما نبخشایی و به ما رحم نکنی مسلّماً از زیانکاران خواهیم بود.
,
,
,
,
,
,
نویسنده: مهدی نجفی
انتهای پیام/۷۰۰۸
]
ارسال دیدگاه