نپوتیسم و انتخابات شورای شهر در مرودشت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سایت خبری مرودشت نا، بر اساس اصل یک‌صدم فصل هفتم (قانون شوراها) در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، برای پیشبرد سریع برنامه‌های اجتماعی، اقتصادی، عمرانی، بهداشتی، فرهنگی، آموزشی و سایر امور رفاهی از طریق همکاری مردم با توجه به مقتضیات محلی، اداره امور هر روستا، بخش، شهر، شهرستان یا استان با نظارت شورایی به نام شورای ده، بخش، شهر، شهرستان یا استان صورت می‌گیرد که اعضای آن را مردم همان محل انتخاب می‌کنند

.

.

به‌طورکلی امروزه مبدأ و سرچشمه به قدرت رسیدن بازیگران و احزاب سیاسی به قدرت و به‌تبع آن اعمال اراده و برنامه‌ی آن‌ها در فضا ازجمله در شهر از طریق مراجعه به آرای عمومی اتفاق می‌افتد.

شهروندان نیز با توجه به دارا بودن حق اکولوژیک و حق زیستن در یک فضا می‌بایست در مورد آینده تغییرات فضایی اظهارنظر کنند.

این در حالی است که الگوهای رفتاری شهروندان در انتخابات در شهرهای بزرگ با شهرهای میانی و کوچک متفاوت می‌باشد. به‌بیان‌دیگر در شهرهای بزرگ همچون تهران، مشهد، اصفهان، کرج و شیراز با توجه به کاهش اثرات روابط قومیتی رفتارهای انتخاباتی حزبی‌تر، سازمان‌یافته‌تر و نهادی‌تر می‌باشد.

اما در شهرهای کوچک همچون مرودشت الگوهای رفتاری شهروندان به‌ویژه در انتخابات محلی نظیر شوراها مبتنی بر روابط قوم و مذهبی و طایفه‌ای می‌باشد.

طبق نظر تکنوکرات ها گزینش مدیران سیاسی و برنامه‌های آن‌ها که ریشه تغییرات فضایی و شهری است متأثر از پایگاه اقتصادی _ اجتماعی شهروندان، سن، جنس، تحصیلات و سایر عوامل زمینه‌ساز می‌باشد.

الگوی رفتاری شهروندان مرودشتی در گزینش مدیران سیاسی شهر اگر بر مبنای قبیله گرایی و قوم خویشی باشد قطعاً جامعه شهری دچار پدیده اجتماعی نپوتیسم خواهد شد. 

قوم من و خویش من، حس طایفه‌ی من، حس پیشرفت و ترقی را از جامعه ما گرفته است.

به اذعان کارشناسان، رقابت‌های قومی و منطقه‌ای در شهرها و در مناطقی با تنوع فرهنگی، قومی، مذهبی، زبانی و حتی گویشی یکی از عوامل مهم عدم توسعه این مناطق بوده و به واگرایی فرهنگی، قومی، مذهبی و زبانی آن‌ها دامن زده است به‌نحوی‌که برخی معتقدند طایفه و قوم‌گرایی در توسعه شهرها تاکنون به‌عنوان یک آفت مهلک و مانع توسعه عمل نموده است.

ماحصل و نتیجه قبیله گرایی در هر نوع انتخابی باعث شکل‌گیری پدیده اجتماعی به نام نپوتیسم در جامعه است. نپوتیسم به معنی جایگزینی روابط به‌جای ضوابط، خویشاوند سالاری و به‌عبارت‌دیگر قوم و خویش بازی در یک اجتماع است و باعث رواج فساد می‌شود و به وحدت ملی آسیب می‌رساند و از آن به‌عنوان یکی از موانع توسعه کشور یاد می‌شود.

برای مقابله با این معضل اجتماعی فراگیر در هر جامعه شهری، استقرار قوانین سخت و نظارت صحیح بر اجرای آن و همچنین گزینش افراد بر اساس شایسته‌سالاری می‌باشد.

شایسته‌سالاری به معنای ورود بهترین‌ها، باسوادترین‌ها برای اداره یک سازمان، یک‌نهاد و درنهایت یک کشور است.

به امید روزی که شایسته‌سالاری، تخصص گرایی و توانمندی به‌جای قوم‌گرایی اپیدمی و همه‌گیر شود. این آرزو دور از دسترس نیست.

نویسنده: مسعود احمدی