به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نسیم شیراز، هنجارهای یک جامعه همواره اختلاف های بنیادینی با چهار چوب های اخلاقی یک خانواده دارد. این مسئله در جوامع غربی بسیار حادتر و پیچیده تر از جوامع شرقی و بعضا جهان سومی است. اما از آنجا که دسته دوم همواره در معرض هجمه فرهنگی دسته اول قرار دارد ، این اختلاف فرهنگی در ریشه های جامعه ما نیز تا حدی دیده می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نسیم شیراز, نسیم شیراز,پیمان طالبی کارشناس تعلیم و تربیت اسلامی گفت: خانواده فرزند را در یک هاله اخلاقی اعتقادی محصور می کند تا وی را آنچنان که خود می خواهد، تحویل جامعه دهد.
,وی در ادامه افزود: در بسیاری از خانواده ها دیده می شود که والدین حتی راه های ارتباط جمعی فرزند را با رسانه های مختلف مسدود می کنند تا این انحصار تربیتی را پدید آید. برای مثال تا یک محدوده سنی مشخص، اجازه استفاده از تلفنهمراه و کامپیوتر و ... را به فرزندشان نمی دهند یا محدودیت هایی از این دست برای وی به وجود می آورند.
,وی بیان کرد: بحث اینجاست که چنین خانواده هایی در مرحله ای از بلوغ و رشد فرزندشان دچار مشکل بزرگی می شوند. آن هم زمانی است که کودک دیروز و نوجوان یا جوان امروز، به واسطه تحصیل یا اشتغال و ... به ناگزیر مجبور به ترک خانه و کانون خانواده در ساعت های مشخصی می شودد. در بعضی موارد نیز فرزند خانواده، شهر محل زندگی خود را ترک کرده و مجبور به مهاجرت می شود. مشکل اینجاست که در چنین شریطی نه خانواده می تواند مقابل فرزند بایستد و او را از پیشرفت و ترقی باز دارد و نه با توجه به محصور کردن چندین ساله فرزند خود به ناگاه این حصار این حصار را بشکند و او را درمعرض هنجارهای درست و نادرست اجتماعی قرار دهد.
,طالبی اظهار داشت: جوانی که سراسر انرژی است و بسیار هم آموزش پذیر است ، اگر در زندگی شخصی و خانوادگی خود نسبت به بعضی امکانات محصور و محدود شده باشد، وقتی به ناگاه با همه آنچه تاکنون از وی دریغ شده به صورت بی حد و حصر مواجه می شود، در بهترین حالت دچار دوگانگی خواهد شد. این دوگانگی آثار جبران ناپذیری در رابطه فرزند در سال های پس از این با خانواده اش خواهد داشت.
,وی تاکید کرد: بدیهی است که نگرانی خانواده و والدین در این خصوص کاملا به جاست. پس لازم است پیش از واقعه در پی علاج باشد. در اینجا نقش کلیدی مربیان و مشاوران آشکار می شود.
,این کارشناس تربیتی خاطر نشان کرد: شاید مهمترین نقش یک مشاور و مربی، آگاه کردن خانواده از این مقوله رفتاری است و روشن کردن آینده ای که دیر یا زود در انتظار فرزندشان خواهد بود. باید دانست و متذکر شد که در هر صورت فرزند ما، یک گوشه از این اجتماع است و در نهایت به آن می پیوندند. پس در چنین شرایطی نقش خانواده باید آماده کردن او برای ملحق شدن به بستر اصلی جامعه باشد نه دور کردن و محصور کردن وی.
,وی اضافه کرد : باید توجه داشت که رسانه های ارتباط جمعی، همان طور که خانواده ها درمورد آن دغدغه دارند، خطرات بسیاری برای فرزند آن ها دارند. اما دریغ کردن آنها از فرزندانشان تنها اشتیاق او را برای این وسایط شعله ور می کند.
,طالبی در پایان گفت: بهترین راه آن است که فرزندان در کنار خانواده یا مربی مورد تایید خانواده طرز استفاده درست از همه این گزینه ها را بیاموزند. شخصی که ترجیحا نسبت به والدین سنش به سن فرزند نزدیک تر باشد و بی واسطه با فرزند راجع به برخی از هنجارهای اجتماعی صحبت کند. صحبت هایش بوی شعارزدگی نداشته باشد به گونه ای که به بچه ها حس نصیحت دست ندهد. صمیمیت و احترام در گفتار و رفتار و کنار گذاشتن تعصبات از ویژگی های بارز این مربی یا شخصی است که می خواهد در کنار فرزندان قرار گیرد و آنها را هدایت و راهنمایی کند.
,,
اتمام متن/
,]
ارسال دیدگاه