ماجرای تحصن زنان انقلابی در منزل آیت الله خادمی/ تنها دلگرمی انقلابیون رهبر انقلاب است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آرمان زنان، نقش زنان همواره در طول تاریخ این مرز و بوم پر رنگ بوده و در هر جا و هر زمان جان فشانی ها، مقاومت و ایثارگری آن ها زبانزد است. انقلاب اسلامی ایران هم با فعالیت ها و حمایت های بی بدیل زنان مسلمان به پیروزی رسید، گروهی از زنان لباس رزم بر تن کردند و دوشادوش مردان جنگیدند و گروهی نیز با الگوگیری از حضرت زینب (س) در برابر شهادت عزیزان خود صبر و استقامت ورزیدند. زنان حامی اصلی مردان انقلابی تا قبل از پیروزی انقلاب و مردان رزمنده در دوران دفاع مقدس بودند که اگر نبود حمایت ها و صبوری های آن ها شاید امروز نه از انقلاب خبری بود و نه از سلحشوری های رزمندان در میدان جنگ.

مهوش شهیدی یکی از این زنان مبارز علیه رژیم طاغوت و متولد سال ۱۳۳۳ است. او فارغ التحصیل رشته بهداشت مدارس و همسرش ابراهیم اسفندیاری مدیر گروه آناتومی دانشگاه اصفهان است. به پای سخنان این بانوی مبارز و انقلابی نشستیم و گوشه ای از خاطرات و خواسته های وی را به نگارش درآوردیم.

آرمان زنان: مبارزات خود علیه رژیم ستم شاهی را از چه زمانی و چگونه آغاز کردید؟

تقریبا از ۲۰ سالگی بود که مبارزات خود را آغاز کردم و به همراه چند نفر دیگر در آن زمان اعلامیه ها را چاپ و پخش می کردیم.

آرمان زنان: ماجرای تحصن شما در منزل آیت الله خادمی چه بود؟

حدود دو سال قبل از انقلاب با آقای اسفندیاری ازدواج کردم، همسرم در آن زمان انترن و در بیمارستان کاشانی مشغول به کار بود، پس از گذشت پنج ماه از ازدواجمان ساواک او را دستگیر کرد و حدود دو سال زندانی شد، وقتی آزاد شد که فرزندمان یک سال و نیمه بود. در طول این دو سال اتفاقات زیادی افتاد، رفتار ماموران ساواک با زندانیان و خانواده هایشان بد بود، مثلا اگر می خواستیم کتاب درسی یا لباس یا خوراکی و یا حتی عکس فرزندانمان را به آن ها بدهیم به سختی اجازه می دادند، علاوه بر این زندانیان سیاسی و مبارزان را با سایر زندانیان که قاچاقچی، قاتل و … بودند در یک بند قرار داده بودند و از این رو زندانیان سیاسی بسیار اذیت می شدند. یک روز زندانیان همه دعوا کرده بودند و عده ای مجروح شده بودند. وقتی به دیدار آن ها رفتیم لباس هایشان خون آلود، بدن هایشان زخمی و اوضاع بدی داشتند تا جایی که بسیاری از مادران با سن و سال زیاد که برای دیدن فرزند زندانیشان آمده بودند شیون می کردند و یا حسین می گفتند و بر سر و سینه می زدند. حتی قبل از این دعوا و بزن بزن هم اوضاع زندانیان خوب نبود، وضعیت نظافت زندان، لباس و غذای زندانیان بد بود.
بالاخره پس از آن ماجرا با چند نفر از خانم های دیگر تصمیم گرفتیم از شیوه رفتار با زندانیان شکایت کنیم و از این رو به جاها و ادارات مختلف سر زدیم، از شهربانی گرفته تا دادگاه نظامی و …، حتی پیش آقایی به نام تقی خانی از اعضای سازمان ملل رفتیم اما هیچکس زیر بار نمی رفت. نهایتا با آن خانم ها در خانه خودمان جلسه ای تشکیل دادیم و قرار شد ۱۲ نفرمان به منزل آیت الله خادمی رفته و در آنجا تحصن کنیم. پس از آن به منزل آیت الله خادمی رفتیم و این کار را انجام دادیم و همانجا در اتاقی نشستیم. از ساواک به آنجا آمدند و به آیت الله خادمی گفتند که اینها دروغ می گویند و زندانیانشان کمونیست هستند و نماز هم نمی خوانند اما ما آیت الله خادمی را توجیح کردیم، پس از آن برخی آقایان نظیر آقای پرورش به ما گفتند شما بروید که ما پیگیر کارتان هستیم و وقتی از منزل آیت الله خادمی برمی گشتیم رئیس کمیته ساواک گفت متفرق شوید و ما را به مقر ساواک در خیابان کمال اسماعیل فعلی برای بازجویی برد اما بالاخره به نتیجه رسیدیم.
همه این ماجراها در چند جلد کتاب پیرامون وقایع اصفهان در آن دوران نوشته شده است.

آرمان زنان: برخورد ساواک با آیت الله خادمی در قبال این تحصن چه بود؟

برخورد خاصی نداشتند، یعنی جرات نداشتند آیت الله خادمی را آزار دهند چون ایشان در آن زمان رئیس حوزه علمیه اصفهان بودند.

آرمان زنان: دستگیر، شکنجه یا زندانی هم شدید؟

زندانی خیر اما پس از این تحصن من و سایر خانم های تحصن کننده پنج ساعتی بازداشت شدیم، هر چند در این پنج ساعت آزار جسمی ندیدیم اما حرف های رکیک زیادی شنیدیم و روحمان آزرده شد.

آرمان زنان: سایر اعضای خانواده تان با فعالیت های شما مخالفت نمی کردند؟

خیر، خانواده من یک خانواده کاملا سیاسی بودند، حتی سه برادر من در آن زمان همگی در زندان بودند، دو نفر از آن ها در زندان اصفهان و یکی هم در زندان تهران بود. وقتی ما تحصن کردیم تازه یکی از برادرانم آزاد شده بود و در زمان بازداشت ما پیگیر کار من شد. من افتخار این را دارم که یکی از برادرانم به همراه برادر شوهرم شهید شده اند.

آرمان زنان: روز ۱۲ بهمن و ۲۲ بهمن سال ۵۷ چه می کردید؟

در آن ایام اصفهان بودیم و همراه با سایر مردم در راهپیمایی ها شرکت می کردیم.

آرمان زنان: هیچگاه به دیدار امام خمینی (ره) رفتید؟

بله، البته دیدار خصوصی نه، اما یکبار زمانی که باردار بودم برای دیدار ایشان به مدرسه فیضیه قم رفتیم که خاطره بسیار شیرینی از این دیدار دارم.

آرمان زنان: شیرین ترین و تلخ ترین خاطره شما از آن دوران چیست؟

مسلما پیروزی انقلاب اسلامی و آزادی همه زندانیان بی گناه انقلابی شیرین ترین خاطره من بود و اما تلخ ترین خاطره همان زندانی شدن فرزندان ملت و حمله به زندانیان بود حتی بسیاری از این زندانیان منتظر اجرای حکمشان بودند تا اینکه انقلاب پیروز شد.

آرمان زنان: پس از پیروزی انقلاب شما و خانواده تان چه فعالیت هایی داشتید؟

بعد از انقلاب چند سالی در سپاه خواهران و در بخش بهداری فعالیت کردم چون مربی بهداشت بودم، در آن زمان از بین داوطلبان نیرو به جبهه اعزام می کردیم و پس از آن به مدت پنج سال برای ادامه تحصیل همسرم به انگلیس رفتیم. در حال حاضر من خانه دار و همسرم پرشک آناتومی و مدیرگروه آناتومی دانشگاه اصفهان هستند.

آرمان زنان: به نظر شما برای حفظ انقلاب و روحیه انقلابی در بین مردم چه باید کرد؟

به نظر من تنها باید به مسئله ولایت فقیه توجه کرد، مردم صحبت های رهبر انقلاب را دقیق گوش کنند تا نسیم های چپ و راست منحرفشان نکند و پیرو اسلام فقاهتی و ناب باشند و بدانند که شیطان در کمین است، بسیاری از یاران و نزدیکان امام منحرف شدند اما کسانی که پیرو ولایت فقیه بودند در امان ماندند.

آرمان زنان: نظر شما درباره جامعه فعلی چیست؟

باید بگویم متاسفانه آن ذهنیتی که انقلابیون داشتند بر اثر عملکرد بد برخی مسئولان و دیدگاه های اشتباهشان خراب شد و بهتر بگویم آن چه می خواستیم به طور کامل محقق نشد و ضعف هایی وجود دارد. ما هیچگاه تمایل نداشتیم که غربگرایان اداره امور کشور را در دست داشته باشند و انقلابیون از این بی تفاوتی های برخی مسئولان نسبت به انقلاب ناراحتند؛ تنها امید و دلگرمی ما به رهبر انقلاب و سخنان ایشان است.

آرمان زنان: به زنان و دختران جامعه چه توصیه ای دارید؟

از همه خواهران می خواهم قدر این انقلاب را بدانند، خیلی ها برای این انقلاب از همه چیزشان گذشتند و برای انقلاب خون ها داده شد، خانم ها سعی کنند با رفتارهایشان دل خانواده شهدا را خون نکنند.
نکته دیگر اینکه ما بارها سکانداری امور مملکت توسط افراد مختلف را تجربه کردیم و دیدیم که همه مردم در معرض انحراف هستند و تنها ولایت فقیه است که می توانیم به آن اعتماد کنیم، پس سعی کنیم پیرو ولایت فقیه و رهبر انقلاب باشیم.
امیدوارم خداوند توفیق دهد کسانی که برای این انقلاب زحمت کشیدند و بعد راه را اشتباه رفتند به صراط مستقیم بازگردند و امیدوارم همه ما جز راه یافتگان به راه مستقیم باشیم.

انتهای پیام/