زخم های کولبر نه در حقوق شهروندی مرهمی داشت و نه در اشتغال 700 هزار نفری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اورمانات، از کسانی می خواهم بگویم و بنویسم که کوه استقامت و دریای سخاوت هستند با زندگی سرشار ازسختی و درد و رنج .

بنا به گفته یکی از پژوهشگران جامعه شناسی ریشه و عامل اصلی کولبری به نارسایی های اقتصادی و دشواری های امر اشتغال باز می گردد و به تعبیری می توان گفت هر آنچه توسعه نیافتگی و فقدان امکانات و ضعف های زیرساختی تشدید شود به همان میزان گرایش به مشاغل غیر قانونی و کاذب همچون کولبری افزایش می یابد. موضوع این بحث خود کولبری است نه رونق اقتصادی بازارچه های مرزی و به اصطلاح توسعه تجارت چمدانی.

کولبری شغل نیست و درآمد آن هم نه برای شخص و نه برای دولت درآمد پایدار نیست. پس نمی توان با بازگشایی معابر کولبری آمار اشتغال را بهبود دهیم و چشم بر روی حقیقت عقب ماندگی و توسعه معیشت شهرهای مرزی با استفاده از معابر کولبری ببندیم و منتظر توسعه پایدار استان های مرزی باشیم.

با توجه به اینکه اکثر قریب به اتفاق کولبران با توجه به کار بسیار سخت و طاقت فرسایشان دچار ضایعات و آسیب های جبران ناپذیر و هزینه های گزاف برای فرد و در آینده نیز برای دولت نیز دارد و اینکه این افراد بدون بیمه و شرایط بد اقتصادی قرار خواهند گرفت می خواهم بگویم جناب آقای روحانی شما که از ایجاد اشتغال برای 700 هزار نفر می گویید چند نفر از این تعداد کولبر هستند و آیا این افراد را جزو اشتغالزایی هایتان قرار داده اید.

بله از کوله بران میخواهم بنویسم مردان و پدرانی که سالیان سال با کمر خمیده و دستان چروکیده و دلی مالا مال از ترس واضطراب با بارهایی سنگین درکوههای کردستان و اورامانات با پاهای لرزان قدم برداشته اند.

مردان جوان و پیرمردهایی که بارها وبارها دراین کوهها با کمر خمیده شب و روز بدون خستگی بخاطر فرزندان و خانواده با این بارهای سنگین کوهها و مسیرهای طولانی را درنوردیده اند که بتوانند لقمه نانی حلال با زور بازوی خود دربیاورند و از شرمندگی زن و فرزند دربیایند.

گفتن این گونه جملات به زبان ما ساده و راحت به نظر می آید اما وقتی پدری نمی خواهد شرمنده زن و بچه اش باشد و نمی خواهد فرزند دانشجو و محصلش از همسن وسالان خود کمتر باشد این بارها و کوهها که سهل است دلش می خواهد از اسمان هفتم هم که شده انچه را که ارزوی فرزندش هست مهیا کنند.

وقتی به پای صحبت های یکی از کولبران به اسم عبدالرحمن  که در مرز های شهرستان سروآباد مشغول به کار است نشستم گفت: من تازه ازدواج کرده ام و برای امرار معاش و کسب روز حلال ناچارم با توجه به نبود شغل به کولبری مشغول شوم.

او می گوید بعد از این که مدت زیادی را برای رسیدن بار در سرما و گرما منتظر می مانیم به امید اینکه بتوانم یک بار 50 کیلویی را که سود بیشتری دارد تحویل بگیریم با هزار نق زدن آن را بر روی کول خود گذاشته در شیب تند کوه ها و تپه ها به سمت مرز بر روی دوش می کشیم.

عبدالرحمن از لرزش پاها و خستگی زانوهایش میگوید که چقدر خسته شده اند و در میانه راه قسم خوران که دیگر هیچوقت بار نمی آورم و نفس زنان از ترس ماموران و گشت و با هزار بدبختی و مشقت بارم را به مقصد می رسانم اما پس از رفع خستگی نیم ساعته دوباره به فکر خرجی و بدهی و ... می افتم دوباره طنابم را به دوش می کشم و به دنبال هم قطارهایم برای گرفتن بار دیگری روانه آن ور مرز میشوم.

این کولبر خسته با صدایی لرزان و خسته از مصیبت های زندگی و خستگی هایش و رفتارهای پس از بازگشتش از مرز با خانواده و خانمش میگوید که چقدر پشیمانم از اینکه پای یک نفر دیگر را به این زندگی وارد کردم و او را نیز گرفتار خودم و بدبختی هایم نمودم و اینکه هر لحظه باید منتظر شنیدن خبر ناگوار از شوهرش باشد.

این کولبر وقتی گفت برادر بزرگترم هم مشغول این کار است و با وجود اینکه دارای 4 فرزند است که در میان آنها سه دانشجو هم باید خرجی بدهد دلم سوخت و آهی از اعماق وجودم بر کشیدم.

عبدالرحمن که لیسانس ریاضی دارد از رئیس جمهور گلایه داشت که جناب آقای روحانی ما که شهروند بودیم و هیچ حقوقی ندیدیم ما را کجای دلت می گذاری چر ما نیز جزو اشتغالزایی هایی که می گویی نبودیم مگر ما نیز ایرانی و شهروند نیستیم.

وی مسئولیت مرگ تعدادی از کولبران در مرزهای سردشت و پیرانشهر و پاوه و .... را دولت می داند و می گوید وظیفه دولت ایجاد اشتغال برای جوانان جویای کار است و نمی دانم با این همه سرمایه و بودجه چرا هنوز هیچ کاری انجام نشده مگر نه اینکه آقای رئیس جمهور وعده هایی به ما داده بود و ما را دلخوش آنها کرده بود.

دولت روحانی بیشترین رای را در کردستان از آن خود کرد و مردم این استان انتظاراتی از دولت داشتند که به قول این کولبران و تعداد زیادی از جوانان دیگر در فقر و بیکاری به سر می برند همچنان باید بدنبال لقمه ای نان زیر آوار برف و بهمن بمانیم که در نهایت همین دولتمردان با گفتن چند تسلیت گاه و بیگاه و نصب بلاکارد مدافع حقوقمان شوند.

انتهای پیام/