به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ دولت یازدهم در حالی ماه‌های آخر خود را سپری می کند، که خبری از آن همه نشست و برخواست و رفت و آمد و بیانه و توافق و تعامل سازنده و باز شدن قفل صنعت و شکستن ساختمان تحریم به گوش نمی رسد! و چشم‌ها نظاره‌گر رکودی سرد بر پیکره صنعت و تولید داخل از هجمه زمهریر واردات در هوای پسابرجامی است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, لرسو,
, آن همه تأکید رهبر حکیم انقلاب و دلسوزان یا به قول خودشان، دلواپسان، مبنی بر اجتناب از اعتماد به استکبار و خوف از خوش‌بینی به بدعهدان در ذهن تاریخی ملت ثبت گردیده، هرچند رویه تعاملی دولتمردان، نقش‌های فریبایی را در ذهن می پروراند که کلید قفل معیشت و صنعت و سیاست را داراست، تا جایی که برای یکی ۱۰۰ روز تعین کرد و برای دیگری رونق و برای آن یکی، تعامل و نشست و برخواست! همه این نقش‌ها را با صرف عمر یک دولت و سرمایه یک ملت در جام جهان‌بین تعامل خویش می‌دید که در مقابل دیدگان ملت، تمام نقش‌های آب حیات جام جهان‌بین تعامل بر آب شد. تعاملی با یک سرانجام پیچ در پیچ در ظرف ملت تقریباً هیچ شد.
,عمر این دولت در حالی ماه‌های آخرین خود را می گذراند که بر بازار، رکودی بی‌سابقه حاکم است و به اذعان دولتمردان، تعداد بیکاران بیشتر شده و طی چند سال گذشته تاکنون خبر تعطیلی کارخانه‌های تولیدی در برخی شهرها به گوش می‌رسید؛ امری که در ابتدای سال جاری، مقام معظم رهبری آن را به دولتمردان متذکر شدند و اخیراً هم از کند شدن رشد علمی کشور گلایه کردند و دولت را در این رابطه مورد خطاب قرار دادند.
,غفلت از ظرفیت داخل و عدم اعتماد به جوانان این مرز و بوم سبب بستن امید به اغیار می‌شود تا جایی که اولاند در فرانسه نگران اشتغال جوانان ما می‌شود و برخی‌ها در داخل، قول او را سند می‌دانستند! چرخ همه جا چرخید الا چرخ تولید داخل. سه سال و اندی گذشت؛ نرخ تورم تبش بالاتر رفت؛ بازار مسکن در غم رکود به اغما رفت؛ خبری از طرح به کما رفته‌ی مسکن اجتماعی نشد که نشد، فقط با نامهربانی، مسکن مهر را مزخرف خواندند و امروز گره زدن همه طرح‌ها و نقشه‌ها به سراب برجام، امید خوش بینان را ناامید کرد و پس از نقض عهدهای مکرر بدعهدان و اخیراً تمدید مجدد تحریم‌های ایران در مجلس سنا، تیم تعامل را نگران کرده که نکند نقاشی‌ای که بر آب کشیده‌ایم محو شود و از بین برود! البته باید در پاسخ گفت هرچند هر وقت جلوی ضرر گرفته شود، منفعت است اما با این خسارت محض، سرمایه گرانی از چنگ ملت رفت و آن هم بیش از سه سال از رشد علمی و اقتصادی و.... ملت فدای «سندی تو خالی» شد.
,,
آخر این اقرار خواهی کرد هین هم ز اول روز آخر را ببین
,می‌توانی دید آخر را مکن چشم آخربینت را کور و کهن
,هر که آخربین‌تر او مسعودوار نبوَدش هر دم به ره رفتن عثار
,,
ای کاش اینقدر عجله نمی‌کردند در سرانجام رساندن برجام با این همه منفذ، و کاش از روز اول دلواپس این روز، و بر هوا رفتن نقاشی بر آب‌شان بودند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه