حیران دلسوخته مرزبندی ها

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از چشمه لر اندکی به نیمه شب باقی است. صدائی آن سوی خط از آتش سوزی در گردنه حیران خبر می دهد. با دهیار حیران تماس می گیرم تا از صحت و سقم ماجرا مطلع شوم. در دسترس نیست. شماره فرماندار آستارا را می گیرم. می گوید که آتش مهار شده است. حیران بخشی از استان گیلان است و هرگونه ورود شناسنامه دار از طریق تشکل نیازمند مجوز از آن سوی تونل است.
 
تاکید می کنم که فارغ از اسم استان برای هر گونه کمک در صورت مشکل احتمالی مجدد آماده ایم. تشکر می کند و تصریح می کند که جای نگرانی نیست. با این وجود جهت احتیاط با دبیر شبکه محیط زیست گیلان تماس می گیرم. برای استفاده احتمالی از مجوز آنها برای ورود از اردبیل هماهنگی لازم را انجام می دهم. از این لحظه تا ساعات آتی به تماس های دلسوزانی پاسخ می دهم که آماده حرکت به سمت مناطق آتش گرفته هستند.
از آفرودسواران اردبیلی تا گروه های کوهنوردی و فعالان محیط زیست. صبح روز بعد خبر مهار آتش تائید می شود. اما این پایان ماجرا نیست.
 
فردا شب، اخبار تلگرامی از آتش سوزی مجدد خبر می دهند. عکاسان خبری استان در حرکتی خودجوش عازم حیران می شوند تا روایتگر اتفاقی باشند که در حال روی دادن است تا افکار عمومی درک درستی از این رویداد داشته باشد. به تبع آن گروهی ساماندهی می شوند تا با هماهنگی شبکه گیلان برای کمک عازم حیران بشوند. با این حال پیش از حرکت خبر می رسد که آتشی در کار نیست و خاموش شده است.
جهت احتیاط تا هتل پارلا می روند و بر می‌گردند. بعد از اذان صبح به حیران می‌رویم تا در نور روز وضعیت را بررسی کنیم. باران باریدن گرفته است.
 
به این فکر می کنم که چگونه مرزهای استانی می تواند ما را از پاسداشت منابع طبیعی سرزمینمان باز دارد. به اینکه در کمتر از چند ساعت چندین هکتار از منابع طبیعی کشور از بین برود. به اینکه لازم است برای چنین روزهایی آمادگی کافی را داشته باشیم. بخصوص اینکه شنیده ام فرماندار نمین برای اعزام کمک طی تماس تلفنی با فرماندار آستارا اعلام آمادگی کرده است ولی قانونا تا موافقت شهرستان حادثه دیده ورود ممکن نیست. بدون شک مقصر قلم فرسایانی هستند که سالها با سوار شدن بر موج احساسات مردمی از الحاق آستارا به استان اردبیل سخن گفته اند.
 
بپذیریم نمی توان بی گدار به آب زد. فردا مقصر اصلی دیر خاموش شدن آتش در بلبشوی فعلی ممکن است همین دلسوختگانی باشند که نگاهشان به حیران بی مرز است و برای حفاظت از محیط زیست به انسان هایی آسیب زد که دلسوزانه پا به میدان گذاشته اند.
از طرفی اگر قرار است منتقد باشیم طرف حساب ما نه فعالان محیط زیست و تشکل های مردمی که باید نهادهای حاکمیتی  باشند که با داشتن امکانات مادی و تجهیزاتی موظف به حفاظت از منابع طبیعی هستند.
 
انتقاد لازمه رشد هر حرکت انسانی است. اما چه خوب که اگر اطلاعات کافی نداریم از اظهار نظر صرف نظر کنیم.
نکته آخر اینکه طبق قانون اساسی حفاظت از محیط زیست وظیفه ای است همگانی و نمی توان در شرایط بحرانی کنار ایستاد و خود را معاف ساخت. داستان همان دوستی که وقتی برف سنگین بار درختان شهر را سنگین کرده بود از کنار شومینه برای فعالان محیط زیست نسخه می پیچید.

یادداشت :صادق پناهی  فعال محیط زیست

انتهای پیام/