به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از «دانشجویان بیدار» مدتی است که دو کاندیدا انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در صحنه سیاسی تمدن غرب عرض اندام می کنند و مطالبی را در نقد یک دیگر به کار می برند، و هیچ حد و مرزی نیز برای فعالیت های تبلیغاتی انتخابات پیش رو ندارند. چه این نقد ها در حوزه اخلاقی و شخصیتی باشد و چه نقد ها در حوزه سیاست گذاری و سیاست اجرایی . هر طور که بشود به دنبال جمع آوری رای هستند!و طرف مقابل را تا حد ممکن نقد کرده و با رویکرد نفعی و حزبی با هر ابزاری به دنبال پیروزی در انتخابات هستند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانشجویان بیدار,در کشاکش این رقابت سیاسی که شاید ذهن بسیاری از سیاست مدارن و نخبگان جوامع متوجه آن شده باشد؛ سوالی را مطرح میکنم ؛ تفاوت آقای ترامپ و خانم کلینتون جز در حوزه شخص و توانمندی شخصی، در چه حوزه های دیگری بروز و ظهور دارد ؟ در سیاست خارجه، در اقتصاد، در امنیت ملی و نظام دفاعی، آیا تفاوتی وجود دارد؟"رابرت گیتس" وزیر امور خارجه پیشین امریکا در فاصله سال های 2006 تا 2011 میلادی که تجربه ای 26 ساله در حوزه نظامی و دفاعی دارد با انتشار یادداشت تازه ای در روزنامه امریکایی "وال استریت ژورنال" از کم توجهی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری امریکا نسبت به مسائل دفاعی و نظامی انتقاد کرده است.
,او می نویسد: « واقعیت آن است که هیچ یک از نامزدها به طور جدی در این باره که ارتش امریکا چگونه باید عمل کند برنامه و طرحی ارائه نداده اند. آنان هم چنین درباره چگونگی استفاده از قوه قهریه توسط امریکا نیز برنامه ای ندارند. ... » این سیاست مدار با بر شمردن بحران های پیش رو از منظر آمریکا ؛ در حوزه های اقتصاد و امنیت ملی و نظام دفاعی بیان می دارد که هیچ کدام از این دو کاندیدا برنامه ی مشخصی ندارند. البته برنامه وجود دارد برای پیشرفت اهداف آمریکا، اما برنامه های ثابت از پیش تعیین شده! اینکه چه کسی در نهایت بر کرسی ریاست جمهوری تکیه می زند، مهم نیست ! نخست وزیر رژیم صهیونیستی در همین رابطه میگوید : «هر دوی آنها از حمایت از اسرائیل و اهمیت روابط ما صحبت کردند. مهم نیست چه کسی انتخاب شود، حمایت امریکا از اسرائیل به قدرت قبل باقی خواهد ماند. این اتحاد در سال‌های آینده محکم‌تر خواهد شد.» .
,این حرف به معنای عدم تغییر در رویکرد سیاسی آمریکا خواهد بود. کشوری که مدعی دموکراسی است و رهبر جامعه مستقیما از سوی مردم انتخاب میشود؛ صحنه سیاسی انتخابات رو به نحوی مدیریت میکند که نتیجه نهایی همواره ثابت باشد و رهبران آن عروسک های خیمه شب بازی لابی های صهیونیستی باشند و برده رژیم صهیونیستی و رهبران آن ، بیان این نیست که آمریکا دست از حمایت رژیم صهیونیستی بردارد!! بلکه خواستیم وابسته و برده بودن آمریکا را به رژیم صهیونیستی نشان دهیم و تناقض دموکراسی و انتخاب ثابت را بحث کنیم.
,توجه داریم که انتخاب جامعه آمریکا، تغییری در آرایش صحنه نزاع به همراه نخواهد داشت ؛ اهداف ثابت است، همان اهدافی که در پروتکل دانشوران صهیون نگاشته و برنامه 100 ساله جهان تنظیم شده است. باید توجه کنیم که یکی از مسائل مهم که در ذهن تمام سیاست مداران آمریکایی و جامعه غربی وجود دارد؛ چگونگی برخورد با انقلاب اسلامی (ایران) است، اینکه تعامل یا تهاضم یا تهاجم باشد. این موضوع حتی در مناظره انتخاباتی نیز خود را نمایان میکند؛ مثل اینکه جامعه غربی مشتاق شنیدن برنامه رهبر آینده جامعه آمریکا در مقابل انقلاب اسلامی (ایران ) است.
کلینتون در مناظره اخیر خود مقابل ترامپ میگوید: «من در دوران سناتور بودنم به تمام تحریم‌های ایران رأی موافق دادم اما پس از آن آمریکا در صدد آن برآمد که در کنار تحریم‌ها با سایر کشورها وارد تعامل شود و با تشکیل ائتلاف ایران را پای میز مذاکرات بکشاند؛ بدون آن که جنگی رخ دهد. وقتی وزیر خارجه شدم ایران چند هفته تا دستیابی به مواد لازم برای ساخت بمب هسته‌ای فاصله داشت. ما سنگین‌ترین تحریم ها را علیه ایران وضع و در نهایت برنامه هسته‌ای ایران را بدون شلیک یک گلوله محدود کردیم.» و ترامپ نیز میگوید : «ایران پس از توافق هسته‌ای به یک قدرت بزرگ تبدیل میشود در حالی که با اعمال تحریم‌ها دچار مشکل بود».
اینکه یکی از برنامه های رهبران احتمالی جامعه آمریکا اتخاذ موضع نسبت به انقلاب اسلامی باشد؛ حال با دیدگا های مختلف ( یکی موافق برجام و یکی مخالف برجام )؛ نشان از ارتقای سطح شناخت انقلاب اسلامی در صحنه های بین المللی دارد. اینکه تمدن غرب واقعا انقلاب اسلامی را به عنوان رقیب جدی خود در نظر گرفته و در معادلات سیاسی سیاست مداران آن را وارد می کند نشان از سطح بلای نزاع تمدنی دارد، به طبع ما هم باید به این مسئله حساس باشیم و درباره چگونگی اتخاذ موضع نسبت به تمدن غرب فکر کنیم؛ نزاع تمدنی در حال حاضر در صحنه اقتصاد جلوه یافته است، صحنه ای که تمامیت تمدن غرب در آنجا قرار دارد. چگونه باید در این صحنه نقش ایفا کرد؟ و چگونه باید مبارزه کرد؟ صحنه نزاعی که با تعویض رهبر جامعه آمریکا شدت خواهد گرفت.
نویسنده:علی سعیدی-فعال سیاسی
انتهای پیام/رض
توجه داریم که انتخاب جامعه آمریکا، تغییری در آرایش صحنه نزاع به همراه نخواهد داشت ؛ اهداف ثابت است، همان اهدافی که در پروتکل دانشوران صهیون نگاشته و برنامه 100 ساله جهان تنظیم شده است. باید توجه کنیم که یکی از مسائل مهم که در ذهن تمام سیاست مداران آمریکایی و جامعه غربی وجود دارد؛ چگونگی برخورد با انقلاب اسلامی (ایران) است، اینکه تعامل یا تهاضم یا تهاجم باشد. این موضوع حتی در مناظره انتخاباتی نیز خود را نمایان میکند؛ مثل اینکه جامعه غربی مشتاق شنیدن برنامه رهبر آینده جامعه آمریکا در مقابل انقلاب اسلامی (ایران ) است.
کلینتون در مناظره اخیر خود مقابل ترامپ میگوید: «من در دوران سناتور بودنم به تمام تحریم‌های ایران رأی موافق دادم اما پس از آن آمریکا در صدد آن برآمد که در کنار تحریم‌ها با سایر کشورها وارد تعامل شود و با تشکیل ائتلاف ایران را پای میز مذاکرات بکشاند؛ بدون آن که جنگی رخ دهد. وقتی وزیر خارجه شدم ایران چند هفته تا دستیابی به مواد لازم برای ساخت بمب هسته‌ای فاصله داشت. ما سنگین‌ترین تحریم ها را علیه ایران وضع و در نهایت برنامه هسته‌ای ایران را بدون شلیک یک گلوله محدود کردیم.» و ترامپ نیز میگوید : «ایران پس از توافق هسته‌ای به یک قدرت بزرگ تبدیل میشود در حالی که با اعمال تحریم‌ها دچار مشکل بود».
اینکه یکی از برنامه های رهبران احتمالی جامعه آمریکا اتخاذ موضع نسبت به انقلاب اسلامی باشد؛ حال با دیدگا های مختلف ( یکی موافق برجام و یکی مخالف برجام )؛ نشان از ارتقای سطح شناخت انقلاب اسلامی در صحنه های بین المللی دارد. اینکه تمدن غرب واقعا انقلاب اسلامی را به عنوان رقیب جدی خود در نظر گرفته و در معادلات سیاسی سیاست مداران آن را وارد می کند نشان از سطح بلای نزاع تمدنی دارد، به طبع ما هم باید به این مسئله حساس باشیم و درباره چگونگی اتخاذ موضع نسبت به تمدن غرب فکر کنیم؛ نزاع تمدنی در حال حاضر در صحنه اقتصاد جلوه یافته است، صحنه ای که تمامیت تمدن غرب در آنجا قرار دارد. چگونه باید در این صحنه نقش ایفا کرد؟ و چگونه باید مبارزه کرد؟ صحنه نزاعی که با تعویض رهبر جامعه آمریکا شدت خواهد گرفت.
نویسنده:علی سعیدی-فعال سیاسی
انتهای پیام/رض
توجه داریم که انتخاب جامعه آمریکا، تغییری در آرایش صحنه نزاع به همراه نخواهد داشت ؛ اهداف ثابت است، همان اهدافی که در پروتکل دانشوران صهیون نگاشته و برنامه 100 ساله جهان تنظیم شده است. باید توجه کنیم که یکی از مسائل مهم که در ذهن تمام سیاست مداران آمریکایی و جامعه غربی وجود دارد؛ چگونگی برخورد با انقلاب اسلامی (ایران) است، اینکه تعامل یا تهاضم یا تهاجم باشد. این موضوع حتی در مناظره انتخاباتی نیز خود را نمایان میکند؛ مثل اینکه جامعه غربی مشتاق شنیدن برنامه رهبر آینده جامعه آمریکا در مقابل انقلاب اسلامی (ایران ) است.
کلینتون در مناظره اخیر خود مقابل ترامپ میگوید: «من در دوران سناتور بودنم به تمام تحریم‌های ایران رأی موافق دادم اما پس از آن آمریکا در صدد آن برآمد که در کنار تحریم‌ها با سایر کشورها وارد تعامل شود و با تشکیل ائتلاف ایران را پای میز مذاکرات بکشاند؛ بدون آن که جنگی رخ دهد. وقتی وزیر خارجه شدم ایران چند هفته تا دستیابی به مواد لازم برای ساخت بمب هسته‌ای فاصله داشت. ما سنگین‌ترین تحریم ها را علیه ایران وضع و در نهایت برنامه هسته‌ای ایران را بدون شلیک یک گلوله محدود کردیم.» و ترامپ نیز میگوید : «ایران پس از توافق هسته‌ای به یک قدرت بزرگ تبدیل میشود در حالی که با اعمال تحریم‌ها دچار مشکل بود».
اینکه یکی از برنامه های رهبران احتمالی جامعه آمریکا اتخاذ موضع نسبت به انقلاب اسلامی باشد؛ حال با دیدگا های مختلف ( یکی موافق برجام و یکی مخالف برجام )؛ نشان از ارتقای سطح شناخت انقلاب اسلامی در صحنه های بین المللی دارد. اینکه تمدن غرب واقعا انقلاب اسلامی را به عنوان رقیب جدی خود در نظر گرفته و در معادلات سیاسی سیاست مداران آن را وارد می کند نشان از سطح بلای نزاع تمدنی دارد، به طبع ما هم باید به این مسئله حساس باشیم و درباره چگونگی اتخاذ موضع نسبت به تمدن غرب فکر کنیم؛ نزاع تمدنی در حال حاضر در صحنه اقتصاد جلوه یافته است، صحنه ای که تمامیت تمدن غرب در آنجا قرار دارد. چگونه باید در این صحنه نقش ایفا کرد؟ و چگونه باید مبارزه کرد؟ صحنه نزاعی که با تعویض رهبر جامعه آمریکا شدت خواهد گرفت.
نویسنده:علی سعیدی-فعال سیاسی
انتهای پیام/رض
توجه داریم که انتخاب جامعه آمریکا، تغییری در آرایش صحنه نزاع به همراه نخواهد داشت ؛ اهداف ثابت است، همان اهدافی که در پروتکل دانشوران صهیون نگاشته و برنامه 100 ساله جهان تنظیم شده است. باید توجه کنیم که یکی از مسائل مهم که در ذهن تمام سیاست مداران آمریکایی و جامعه غربی وجود دارد؛ چگونگی برخورد با انقلاب اسلامی (ایران) است، اینکه تعامل یا تهاضم یا تهاجم باشد. این موضوع حتی در مناظره انتخاباتی نیز خود را نمایان میکند؛ مثل اینکه جامعه غربی مشتاق شنیدن برنامه رهبر آینده جامعه آمریکا در مقابل انقلاب اسلامی (ایران ) است.
,کلینتون در مناظره اخیر خود مقابل ترامپ میگوید: «من در دوران سناتور بودنم به تمام تحریم‌های ایران رأی موافق دادم اما پس از آن آمریکا در صدد آن برآمد که در کنار تحریم‌ها با سایر کشورها وارد تعامل شود و با تشکیل ائتلاف ایران را پای میز مذاکرات بکشاند؛ بدون آن که جنگی رخ دهد. وقتی وزیر خارجه شدم ایران چند هفته تا دستیابی به مواد لازم برای ساخت بمب هسته‌ای فاصله داشت. ما سنگین‌ترین تحریم ها را علیه ایران وضع و در نهایت برنامه هسته‌ای ایران را بدون شلیک یک گلوله محدود کردیم.» و ترامپ نیز میگوید : «ایران پس از توافق هسته‌ای به یک قدرت بزرگ تبدیل میشود در حالی که با اعمال تحریم‌ها دچار مشکل بود».
,اینکه یکی از برنامه های رهبران احتمالی جامعه آمریکا اتخاذ موضع نسبت به انقلاب اسلامی باشد؛ حال با دیدگا های مختلف ( یکی موافق برجام و یکی مخالف برجام )؛ نشان از ارتقای سطح شناخت انقلاب اسلامی در صحنه های بین المللی دارد. اینکه تمدن غرب واقعا انقلاب اسلامی را به عنوان رقیب جدی خود در نظر گرفته و در معادلات سیاسی سیاست مداران آن را وارد می کند نشان از سطح بلای نزاع تمدنی دارد، به طبع ما هم باید به این مسئله حساس باشیم و درباره چگونگی اتخاذ موضع نسبت به تمدن غرب فکر کنیم؛ نزاع تمدنی در حال حاضر در صحنه اقتصاد جلوه یافته است، صحنه ای که تمامیت تمدن غرب در آنجا قرار دارد. چگونه باید در این صحنه نقش ایفا کرد؟ و چگونه باید مبارزه کرد؟ صحنه نزاعی که با تعویض رهبر جامعه آمریکا شدت خواهد گرفت.
,نویسنده:علی سعیدی-فعال سیاسی
,انتهای پیام/رض
,]
ارسال دیدگاه