به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا ، به نقل از خطب شکن، حسین بیضایی متخلص به پرتو نخستین فرزند ادیب بیضایی در سال ۱۲۸۴ هجری خورشیدی در آران متولد شد. وی از دانشمندان و شعرای معاصر است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, خطب شکن،,
پرتو بیضایی در عین سخنوری، شاعری بود که بیشتر در سبک هندی غزل می‌سرود و از سبک کلیم کاشانی و صائب تبریزی تقلید می‌کرد.
,
از وی آثاری همچون تاریخ ورزش باستانی، زورخانه (چاپ ۱۳۳۷ش.)، تلخیص تاریخ گیتی‌گشای زند، تاریخ کاشان از صدر اسلام تاکنون و مقالات تحقیقی در مجلات و نشریات و تذکرۀالشعرای کاشان با عنوان «کاشانه‌ی دانش» به یادگار مانده است.
,
این شاعر برخی کتاب‌های ادبی را نیز تصحیح کرده است، از جمله دیوان ادیب بیضایی آرانی (چاپ ۱۳۲۷ش.)، دیوان کلیم کاشانی (چاپ ۱۳۳۶ش.)، دیوان صباحی بیدگلی، شاعر سده دوازدهم (چاپ ۱۳۳۸ش.)، دیوان قصاب کاشانی، شاعر سده دوازدهم (چاپ ۱۳۳۸ش.) و مثنوی قضا و قدر، از سلیم تهرانی، شاعر سده یازدهم (چاپ ۱۳۴۱ش.).
, 
,
پرتو بیضایی در ۲۵ مهرماه ۱۳۴۸ هجری خورشیدی در ۶۴ سالگی، در تهران درگذشت. طبق وصیتی که از وی به جا مانده بود، پیکر او را به کاشان منتقل و در قبرستان فیض به خاک سپردند.
دیوار اشعار وی با عنوان «دیوان پرتو بیضایی» با مقدمه ای از دکتر جعفر محجوب و به کوشش حسین ادب بیضایی، توسط انتشارات روشن به چاپ رسید. گفتنی است این اثر در سال ۱۳۶۳ منتشر شد.
قسمتی از قصیده‌ی بلند مرحوم پرتو بیضایی در مدح امیرالمومنین را در یان جا می‌خوانیم:
بود سپهر بلندکمین دربان تو/ بود جهان بسیط مطیع فرمان تو
گوی زمین لطمه خوار در خم چوگان تو/ بود شهاب و هلال خدنگ و قربان تو
…ثنای بیضایی است نه در خور شأن تو/ بس است مدحت‌گرت رسول ختمی‌مآب
این اشعار نیز سروده‌ی پرتو بیضایی است:
شرمم آید که کنم روی تو را همسر ماه/ مه که باشد که ترا نام برم در بر ماه
اعتبار مه تو نیست بجز یک شب و هست/ زاول مه، سخن از روی تو تا آخر ماه
پرتو آن نیست که گوید به مثل همچو مهی/ می‌کشد بر رخ مه روی تو ای بهتر ماه
پرتو بیضایی در ۲۵ مهرماه ۱۳۴۸ هجری خورشیدی در ۶۴ سالگی، در تهران درگذشت. طبق وصیتی که از وی به جا مانده بود، پیکر او را به کاشان منتقل و در قبرستان فیض به خاک سپردند.
,
دیوار اشعار وی با عنوان «دیوان پرتو بیضایی» با مقدمه ای از دکتر جعفر محجوب و به کوشش حسین ادب بیضایی، توسط انتشارات روشن به چاپ رسید. گفتنی است این اثر در سال ۱۳۶۳ منتشر شد.
,
قسمتی از قصیده‌ی بلند مرحوم پرتو بیضایی در مدح امیرالمومنین را در یان جا می‌خوانیم:
,
بود سپهر بلندکمین دربان تو/ بود جهان بسیط مطیع فرمان تو
,
گوی زمین لطمه خوار در خم چوگان تو/ بود شهاب و هلال خدنگ و قربان تو
,
…ثنای بیضایی است نه در خور شأن تو/ بس است مدحت‌گرت رسول ختمی‌مآب
,
این اشعار نیز سروده‌ی پرتو بیضایی است:
,
شرمم آید که کنم روی تو را همسر ماه/ مه که باشد که ترا نام برم در بر ماه
,
اعتبار مه تو نیست بجز یک شب و هست/ زاول مه، سخن از روی تو تا آخر ماه
,
پرتو آن نیست که گوید به مثل همچو مهی/ می‌کشد بر رخ مه روی تو ای بهتر ماه
, ]
ارسال دیدگاه