اوج شهرت در همین گمنامی است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سمنا، کابوس کودکی ام گم شدن بود، همیشه می ترسیدم در هیاهوی انسان ها گم شوم… امروز هم با اینکه بزرگ شدم هنوز هم گم شدن کابوس من است. هنوز هم میترسم گم شوم،نکند گزارش کار من به دیگران نرسد ، نکند شخصی فردا پشت میز من بنشیند و موجب گمنامی من شود ، نکند مطلبی را که من نوشتم شخصی به نام خودش چاپ کند و نامم گم شود….مطمئنم این کابوس فقط کابوس من نیست این کابوس کابوس اکثر انسانهانست،اما نمیدانم چه شد که عده ای علاجشان را یافتند و نامشان خلاصه شد در دو کلمه: شهـــید گمنام، شهیدی که نامش را داد تا هویتش را پیدا کند ، هویت اصلی …. همان حقیقت انسانی همان حقیقتی که خداوند متعال در فلسفه خلقت آدم می فرماید: که من آدم را جانشین خودم در زمین قرار می دهم ، شاید وقتی سر مزار این عزیزان میروی آرزویت این باشد : می شود روزی نام این شهید هم مشخص شود؟ ، یا شاید دنبال و صیت نامه اش می گردی تا به دیوار اتاقت نصب کنی و به آن عمل نکنی ،

شهید گمنام ….بگذریم که در کدام عملیات بودی و شهید شدی و چند سالت بود، مهم این است که تو امروز برای عملیاتی بزرگ تر شهرمان آمدی ، می دانم که آمدی تا فرمانده جنگ نرم باشی. امروز میدان مین در خانه ی ماست و در این جنگ چه فرقی می کند که گمنام باشی یا پرنام، شاید میدانی که این شهر که نه همه ی شهر ها با آن روز که تو به جنگ رفتی خیلی فرق کرده….تا چشم باز کردیم دیدیم، برخی از زنان شهرمان که تا دیروز الگویشان حضرت زهرا بود زنان پایخت نشین را الگو قرار دادند، حجاب کم کم دارد از این شهر رخت بر می بندد….بگذریم که شهرمان دعای ندبه ندارد و مسجد جامع شهرمان نماز جماعتش تعطیل ، بگذریم که امروز  سست شدن پایه های  مسجد جامع شهرمان بزرگترین دغدغه است و توجه ما به اساس و پایه دین کمرنگ شده… بگذریم که جای عکس سرداران شهیدمان در ورودی شهر خالیست(البته تا اواسط دهه ی ۷۰ عکس شهیدان سمیرم در ورودی شهر نصب بود ) ….۴ سال می شود که تو مقیم شهرمان شدی و هنوز گمنامی.آمده ام تا با تو عهدی را که هروز میشکنم تازه کنم.

شهید گمنام می دانم نامت مشخص نیست اما راهت مشخص است… اصلا چه می شود که دعا کنی ما هم گمنام شویم؟ تا دیگر دغدغه ی اصلی مان خدمت باشد حتی اگر این خدمت به نام دیگری ثبت شود؟ کاش این دعایت در حق ما اجابت شود.

انتهای پیام/گ