به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانابه نقل از یزد رسا، تقریباً برایمان عادی شده که به بهانه هرچه با شکوه تر برگزار شدن مراسمات آیینی عاشورا، حسینیه های مستقر در بافت تاریخی اردکان اقدام به تخریب هر نوع ابنیه تاریخی اطراف حسینیه ( اعم از خانه، آب نبار، ساباط و ...) کنند تا حسینیه خود را توسعه داده و بهانه نیز مهیاست؛ خیل عظیم دلسوختگان و عزاداران سیدالشهداء (ع). چندین سال قبل حسینیه چرخاب، بعدتر بازارنو و زین الدین، کمی نزدیکتر دو طفلان مسلم، همین اواخر کوشکنو و امسال نیز شریف آباد!
, شبکه اطلاع رسانی دانا, یزد رسا,تقریباً همه فعالان و دلسوزان میراث فرهنگی این شهر هم ( که یقین دارم در عشق ورزیدن و محبت نسبت به اهل بیت (ع) چیزی از متولیان تخریب حسینیه ها کم ندارند)، هر سال دست به قلم می شوند ضرورت ساماندهی این وضعیت را تذکر می دهند و دل نگرانی های خود را مطرح می کنند و صد البته آنچه جایی نرسد فریاد است...
امسال توفیقی شد تا همراه با تنی چند از دوستان فعال مدنی و مسولان سازمان های مردم نهاد فعال عرصه گردشگری کشور که به یزد آمده بودند، عاشورا را در یزد بمانم و با هم سری به عزاداری های یزد بزنیم. قصدم اینجا نوشتن پیرامون مراسم های عاشورایی یزد نیست، آنچه سبب شد که این چند خط را بنگارم آیین نخل برداری در حسینیه شاه ابوالقاسم یزد است. عصر عاشورا طبق سنتی دیرینه و البته معنوی و تماشایی مراسم با شکوه نخل برداری در این حسینیه تاریخی که در دل بافت تاریخی یزد قرار دارد برگزار می شود. آوازه این مراسم را بارها شنیده بودم ولی هیچگاه توفیق حضور در آن را نداشتم؛ تا اینکه امسال توفیق شد تا با دوستان در آن حاضر باشم.
نکته اینجاست که در این حسینیه تاریخی که وسعت آن کمی کوچکتر از حسینیه بازارنو اردکان به نظر می رسید، حجم زیادی از خیل مشتاقان حسین (ع) گردهم می آیند و اصطلاحاً جای سوزن انداختن نیست. اما دریغ از اینکه کسی بخواهد یک متر این حسینیه را گسترش دهد و آن را تخریب کند! نمی دانم این دوستان نمی فهمند؟ متوجه نیستند؟ نمی دانند؟ چرا حسینیه را تخریب نمی کنند تا جمعیت بیشتری در حسینیه جا شود!! تازه به تازگی این حسینیه زیبا، ساده و خشت و گلی مرمت و بازسازی هم کرده اند و تا آنجا که جا می شود مردم در آن حاضر می شوند و آنها که نمی توانند به داخل حسینیه بیایند اطراف میدان، مانیتورهای مختلف قرار داده اند تا مراسم را مشاهده کنند.
غرض اینکه می توان حسینیه ای تاریخی را تخریب نکرد و حرمت امام حسین(ع) و عزادارانش را هم نگه داشت و آیین های خاص هم برگزار نمود و ذره ای هم از شکوه آن نکاست؛ گواه آن حسینیه شاه ابوالقاسم یزد و یا حسینیه امام تفت.
تقریباً همه فعالان و دلسوزان میراث فرهنگی این شهر هم ( که یقین دارم در عشق ورزیدن و محبت نسبت به اهل بیت (ع) چیزی از متولیان تخریب حسینیه ها کم ندارند)، هر سال دست به قلم می شوند ضرورت ساماندهی این وضعیت را تذکر می دهند و دل نگرانی های خود را مطرح می کنند و صد البته آنچه جایی نرسد فریاد است...
امسال توفیقی شد تا همراه با تنی چند از دوستان فعال مدنی و مسولان سازمان های مردم نهاد فعال عرصه گردشگری کشور که به یزد آمده بودند، عاشورا را در یزد بمانم و با هم سری به عزاداری های یزد بزنیم. قصدم اینجا نوشتن پیرامون مراسم های عاشورایی یزد نیست، آنچه سبب شد که این چند خط را بنگارم آیین نخل برداری در حسینیه شاه ابوالقاسم یزد است. عصر عاشورا طبق سنتی دیرینه و البته معنوی و تماشایی مراسم با شکوه نخل برداری در این حسینیه تاریخی که در دل بافت تاریخی یزد قرار دارد برگزار می شود. آوازه این مراسم را بارها شنیده بودم ولی هیچگاه توفیق حضور در آن را نداشتم؛ تا اینکه امسال توفیق شد تا با دوستان در آن حاضر باشم.
نکته اینجاست که در این حسینیه تاریخی که وسعت آن کمی کوچکتر از حسینیه بازارنو اردکان به نظر می رسید، حجم زیادی از خیل مشتاقان حسین (ع) گردهم می آیند و اصطلاحاً جای سوزن انداختن نیست. اما دریغ از اینکه کسی بخواهد یک متر این حسینیه را گسترش دهد و آن را تخریب کند! نمی دانم این دوستان نمی فهمند؟ متوجه نیستند؟ نمی دانند؟ چرا حسینیه را تخریب نمی کنند تا جمعیت بیشتری در حسینیه جا شود!! تازه به تازگی این حسینیه زیبا، ساده و خشت و گلی مرمت و بازسازی هم کرده اند و تا آنجا که جا می شود مردم در آن حاضر می شوند و آنها که نمی توانند به داخل حسینیه بیایند اطراف میدان، مانیتورهای مختلف قرار داده اند تا مراسم را مشاهده کنند.
غرض اینکه می توان حسینیه ای تاریخی را تخریب نکرد و حرمت امام حسین(ع) و عزادارانش را هم نگه داشت و آیین های خاص هم برگزار نمود و ذره ای هم از شکوه آن نکاست؛ گواه آن حسینیه شاه ابوالقاسم یزد و یا حسینیه امام تفت.
تقریباً همه فعالان و دلسوزان میراث فرهنگی این شهر هم ( که یقین دارم در عشق ورزیدن و محبت نسبت به اهل بیت (ع) چیزی از متولیان تخریب حسینیه ها کم ندارند)، هر سال دست به قلم می شوند ضرورت ساماندهی این وضعیت را تذکر می دهند و دل نگرانی های خود را مطرح می کنند و صد البته آنچه جایی نرسد فریاد است...
,امسال توفیقی شد تا همراه با تنی چند از دوستان فعال مدنی و مسولان سازمان های مردم نهاد فعال عرصه گردشگری کشور که به یزد آمده بودند، عاشورا را در یزد بمانم و با هم سری به عزاداری های یزد بزنیم. قصدم اینجا نوشتن پیرامون مراسم های عاشورایی یزد نیست، آنچه سبب شد که این چند خط را بنگارم آیین نخل برداری در حسینیه شاه ابوالقاسم یزد است. عصر عاشورا طبق سنتی دیرینه و البته معنوی و تماشایی مراسم با شکوه نخل برداری در این حسینیه تاریخی که در دل بافت تاریخی یزد قرار دارد برگزار می شود. آوازه این مراسم را بارها شنیده بودم ولی هیچگاه توفیق حضور در آن را نداشتم؛ تا اینکه امسال توفیق شد تا با دوستان در آن حاضر باشم.
,نکته اینجاست که در این حسینیه تاریخی که وسعت آن کمی کوچکتر از حسینیه بازارنو اردکان به نظر می رسید، حجم زیادی از خیل مشتاقان حسین (ع) گردهم می آیند و اصطلاحاً جای سوزن انداختن نیست. اما دریغ از اینکه کسی بخواهد یک متر این حسینیه را گسترش دهد و آن را تخریب کند! نمی دانم این دوستان نمی فهمند؟ متوجه نیستند؟ نمی دانند؟ چرا حسینیه را تخریب نمی کنند تا جمعیت بیشتری در حسینیه جا شود!! تازه به تازگی این حسینیه زیبا، ساده و خشت و گلی مرمت و بازسازی هم کرده اند و تا آنجا که جا می شود مردم در آن حاضر می شوند و آنها که نمی توانند به داخل حسینیه بیایند اطراف میدان، مانیتورهای مختلف قرار داده اند تا مراسم را مشاهده کنند.
,
غرض اینکه می توان حسینیه ای تاریخی را تخریب نکرد و حرمت امام حسین(ع) و عزادارانش را هم نگه داشت و آیین های خاص هم برگزار نمود و ذره ای هم از شکوه آن نکاست؛ گواه آن حسینیه شاه ابوالقاسم یزد و یا حسینیه امام تفت.
,
,
, , , , , , انتهای پیام/ ص
,
ارسال دیدگاه