گوشخانی، روستایی به قدمت ۵۰۰ سال در شهرستان سروآباد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی،  شهرستان سروآباد یکی از معدود شهرستان های استان کردستان و کشور است که بیش از 90 درصد از جمعیت آن در روستاها ساکن هستند. این شهرستان دارای 73 روستا در 2 بخش مرکزی و هورامان و جمعیت 50 هزار نفری است که جمعیت آن در طول چند سال اخیر به شدت کاهش یافته است.

در این گزارش می خواهیم به معرفی روستای گوشخانی از توابع بخش مرکزی این شهرستان اشاره کنیم، روستایی که قدمت آن به بیش از 500 سال پیش بر می گردد و یک روستای زیبا و گردشگری است.

به استناد آثار و مدارک به جا مانده قدمت یک جا نشینی در روستای گوشخانی به زمان قبل از اسلام بر می گردد، آثار بر جا مانده حاکی از آن است که در زمان حمله اعراب مسلمان به کردستان در سال 18 هجری قمری مردم در منطقه کوهستانی مرتفع و خوش آب و هوا موسوم به 'میزران' زندگی کرده اند.

گوشخانی به معنی جایی خوش آب و هوا برای زندگی کردن است. همچنین روایت است در گوشه ای از این روستا خانم ها زندگی کرده اند، این روستا با ارتفاع هزار و 320 متر ارتفاع از سطح دریا واقع در کوه های زاگرس بین 2 رشته کوه بزرگ کُره میانه با ارتفاع 2 هزار و 995 متر و کوسالان با ارتفاع 2 هزار و 400 متری واقع شده است.

روستای گوشخانی در تابعیت دهستانی شامل دهستان رزاب از بخش مرکزی شهرستان سروآباد است و در 11 کیلومتری جنوب شرق شهر سروآباد قرار دارد.

فاصله روستای گوشخانی از سایر روستاهای همجوار بخش مرکزی به این ترتیب است، فاصله آن تا مرکز دهستان یعنی رزاب چهار کیلومتر، فاصله آن تا روستای نسل 2 کیلومتر ، فاصله آن تا روستای کرآباد چهار کیلومتر و فاصله آن تا خانقاه رزاب هفت کیلومتر است.

نوع راه روستایی، از مرکز شهرستان یعنی سروآباد تا روستای گوشخانی به طول 11کیلومتر آسفالت است و امکانات این روستا شامل برق، مخابرات، گاز، خانه بهداشت، دفتر دهیاری، مدرسه ابتدائی و راهنمایی است.

همچنین طرح هادی در این روستا از چند سال پیش اجرا شده است.

اطلاعات جمعیتی، قومی و اجتماعی روستای گوشخانی بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 95 شامل 290 خانوار و 968 نفر جمعیت است، طوایف و گروه های ساکن در این روستا شامل عبدالله لال(عه به لال) محمد رحیم، محمد شریف، حاجی صالح و خدارحم است و محلات روستا شامل لا سامان، به ردی (پایین روستا) و محله مسجد (مزگه وت) است.

نوع فعالیت ساکنان روستای گوشخانی شامل فعالیت های کشاورزی، باغداری، دامداری و تجارت است و محصولات عمده کشاورزی شامل گندم، جو و نخود است و محصولات عمده باغی انگور، گردو، زردآلو، سیب و گلابی است.

مزارع و مکان های تابع روستای گوشخانی شامل، گویزه گه وره، گولبه، خوه ره تاو، میزه ران، برنیان سوره زه مینه، هانه کوته ، هانه و سه ین و چه مه ی مه رو است و کوه های اطراف میله به وه، سنیزه قورته سه رچال و هه وار است.

مهمترین چشمه های این روستا، هانه میران، هانه مزی، هانه شاوان، ئاغه گه وره، هانه پلوری، کانی فه قیه ل و کانی خلور است. نام روستا در فهرست سرشماری و مرکز آمار ایران همان گوشخانی است که ویژگی های طبیعی این روستا پایکوهی است و دارای آب و هوای کوهستانی است.

عوارض طبیعی روستای گوشخانی شامل جنگل، درختان بلوط، مازو و کوه های اطراف روستا است و دارای گونه های درختی بلوط، ارغوان، بنه، گلاب وحشی و زالزالک است.

آب و هوای روستای گوشخانی از بهترین مناطق برای پرورش جنگل است، جنگل این روستا با وسعت تقریبی 6 کیلومتر مربع است که بیشتر آن شامل درختان بلوط می شود.

در روستای گوشخانی گیاهان داروئی شامل گل گاوزبان، پونه، خاکشیر و گیاهان صنعتی گون (کتیرا) وجود دارد و منابع آب این روستا از چشمه، چاه و و رودخانه فصلی است.

مردم روستای گوشخانی مردمانی ساده، مهمان نواز، سخت کوش، پرتلاش و به زبان کردی ( سورانی) تکلم می کنند و دین آنها اسلام و اهل تسنن و مذهب شافعی (ض) هستند.

از جاذبه های توریستی و گردشگری روستای گوشخانی می توان به موقعیت خاص جغرافیایی این روستا و بارش های مناسب برف و باران در 6 ماهه دوم سال اشاره کرد که بر استعداد این روستا به لحاظ جاذبه های طبیعی تاثیر چشمگیری گذاشته است، پوشش جنگلی بلوط که از فرسایش خاک جلوگیری می کند مناظر بدیع و زیبایی را در این روستا خلق کرده است، ذوب برف در اواخر اسفند و اوایل فروردین ماه آبشار هایی زیبا و بی نظیری را به وجود می آورد که از آنها می توان به 'قه لوه ز'اشاره کرد.

انتهای پیام/