نابینایی بهانه بیکاری من نشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از نارخبر ،احمد شیرود با وجو نابینا شدن بیکاری را به خاطر نمی آورد و می گوید:در مملکتی که برای خارجی ها کار پیدا میشه مگه میشه کار نباشه .

وی خود را این چنین معرفی می کند: احمد شیرود متولد ۱۳۴۲ در تنکابن هستم که از سال ۱۳۷۵ به علت بیماری شب کوری بینایی خودرا از دست دادم.

شیرود با اشاره به تولدش بصورت دوقلویی ادامه داد:به جز برادر دوقلو یک برادر و سه خواهردیگر دارم ولی من از همان کودکی دچار کم بینایی بودم و به علت نبود علم درمان به مرور زمان شدت آن بیشتر شد.

وی در مورد بیماری اش افزود:عامل ایجاد این بیماری بیشتر مربوط به ژنتیک و وراثت است؛ اگر این بیماری پیشرفت کند، تنها قسمت مرکزی دید سالم می‌ماند.

احمد آقا با بیان اینکه تا حالا عینک نزدم،گفت:چون این بیماری درمان نداشت عینک نزدم ولی جدیدا کودکان مبتلا از همان نوزادی عینک بر چشم می زنند.

وی با بیان اینکه بیکاری را به خاطر ندارم گفت: بعد از دیپلم در سال ۱۳۶۰مشغول خواروبار فروشی با شراکت برادرم شدم و بعد از نابینایی هم با اینکه در شهر غریب ساوه ساکن شدم از کار وتلاش دست برنداشتم و خواروبارفروشی کردم .

احمد شیرود در مورد  بیکاری جوانان گفت:در مملکتی که برای خارجی ها کار پیدا میشه مگه میشه کار نباشه فقط کافیه احساس نیاز کنی و تنبل نباشی.

وی با بیان اینکه روزی دست خداست،ضرب المثلی گیلکی برای قناعت جوانان  گفت:از هر چه و گیری کم بنه  /  هر چی کی رو ونی زیاد بنه

(معنی:از هرچیز برداری کم می شود و روی هر چیز بگذاری زیاد می شود.)

احمد شیرود درمورد نحوه ساوجی شدنش گفت:همسرم سال ۱۳۷۵که بیماری من به اوج رسیده بود در دانشگاه آزاد ساوه،شهر پدریش قبول شد که مجبور شدیم زندگی را به این شهر منتقل کنیم .

وی ادامه داد:ابتدا قرار بود تا اتمام تحصیلات همسرم و دوران ابتدایی تنها دخترم ساوه بمانیم ولی با قبول شدن دخترم در مدرسه نمونه دولتی دوره راهنمایی تا کنون که دانشجوی IT  هست ماندگار شدیم.

وی که در یک کوچه از خدا روزی می گیرد در آخر توکل به خدا و کاهش توقعات را به جوانان توصیه کرد .