به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت، در نخستین بخش از سلسله یادداشت های «تحریفات عاشورا 2017» به جای خالی فلسفه سیره امام حسین(ع) در محافل آکادمیک کشور پرداختیم.(اینجا بخوانید) اینک در دومین بخش از سلسله یادداشت های «تحریفات عاشورا 2017» به تناقض پنهان در ادعای حسینی بودن و همزمان، منفعل بودن در برابر حق و باطل زمانه پرداخته ایم. شما را به مطالعه این یادداشت دعوت می کنیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اینجا بخوانید,یادداشت شماره دو
, یادداشت شماره دو,این روزها و شب‌ها که بازار زیارت حسین(ع) داغ‌تر از همیشه است، بسیارند جوانانی که به زیارت وداع می‌روند؛ زیارت رخصت. رخصت برای حضور در نبردهایی که ناآرامی منطقه و هیمنه تشیع را نشانه رفته است. انتظاری نیست که داستان این راستان را در رسانه‌ها و سینماها ببینیم که غالب سینماگران ما از زمان و زمانه عقبند و هنوز پس از گذشت سی سال، به تعداد انگشتان یک دست فیلم‌های استانداردی با محتوای دفاع مقدس نداریم؛ اما می‌نویسیم تا برگ‌های تاریخ شاهد باشد که چه اتفاق بزرگی در جریان است.
,بارها باید نوشت از ذاکرحسین جعفری‌ها و نورالله فخری‌ها، شهدای مدافع حرم اهل افغانستان که در اوج مشکلات در ایران زندگی می‌کردند و برخی از آنان کودکانی خردسال داشتند اما حرم حضرت زینب(س) که در معرض خطر قرار گرفت، قرارِ ایران را به بی‌قراری شام ترجیح دادند و شهادت را انتخاب کردند.
,وقتی ذاکرحسین، مدت‌ها پیش از شهادت، می‌گوید نام دخترم را به یاد غریبی عقلیه بنی‌هاشم، زینب بگذارید؛ وقتی نورالله فخری می‌گوید من به جنگ اسلام و کفر می‌روم؛ و وقتی پای صحبت خانواده‌های این شهدا می‌نشینیم و صبر و متانتشان را به شگفتی می‌نگریم، در‌می‌یابیم که این شهادت‌ها، صاعقه‌هایی منقطع نیستند، بلکه جریان‌هایی پایدار و ریشه‌دارند که از حسین(ع) آغاز شده‌اند و تا امروز امتداد یافته‌اند. از شهدای افغانی مدافع حرم گفتم که نه ارتباطشان با رسانه به اندازه ماست و نه امکان تحصیلات آن‌چنانی یافته‌اند؛ پس تکلیف ما روشن است.
,طنزآمیز است ادعای حسینی بودن و آن‌گاه حق و باطل زمانه را نشناختن و شهادت‌طلب نبودن و شهیدان شام را طعن زدن. ما فرزندان معنوی مادر مریم هستیم که گفت:«پروردگارا! فرزندی که در شکم دارم را نذر تو کردم تا آزادشده باشد...» و فرزندان معنوی فاطمه زهرا(س) هستیم که آسیمه‌سر برای دفاع از علی(ع) به استقبال مسمار رفت و فرزندان معنوی حسین(ع) هستیم که علی‌اصغروار، رگ‌های گلو را مطمع تیرهای دشمنان قرار می‌دهیم تا سندی باشیم بر مظلومیت حسین(ع)... چنانکه جوانانی همچون محسن حججی از این مسیر گذشتند و به مقصود رسیدند. و اگر این‌ها را در گوش ما نخوانند، طریقه خطا را خواهیم پیمود.
,کوتاه سخن؛ این انحراف آشکاری در روزگار ماست اگر از حسین(ع) سخن بگوییم اما سخنمان زیر سقف هیئت‌ها باقی بماند و غافل باشیم از نبردهای حق و باطل زمانه و دستی که به سینه می‌زنیم را به سینه خصم نکوبیم و حسین(ع) را طلب کنیم اما شهادت را نه. حسین(ع) را در گوشه‌ای از تاریخ دیدن، آغاز خط انحراف است که گفته‌اند:«کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا»
,محسن حسن زاده
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه