به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نافع، با افزایش بی سابقه نرخ بیکاری و تورم در کشور همگی ما روزانه با انبوه متکدیان، در کوچه و خیابان مواجه هستیم. این قشر از جامعه بشدت اظهار وجود میکنند و حتی برخی در امر تکدی گری سماجت بخرج میدهند و گروهی به خلاقیت روی میآورند.
اما امروز موضوع بحث ما تکدی گری نیست. بلکه به کسانی میپردازیم که با تمام توان سعی میکنند با سیلی روی خود را سرخ نگه دارند، اما نمیتوانند.
,
قدیمی ها میگفتند که مرگ فقیر بی صداست و توجه کسی را جلب نمیکند، اما امروزه با مفهوم جدیدی آشنا شده ایم که حتی زندگی فقیر هم بیصداست و توجهی جلب نمیکند.
,امروز به شما نشان میدهیم حضور انسانهایی که به لحاظ قد و قامت و قیافه و سایر مشخصات هیچ چیزی از بقیه مردم جامعه کمتر ندارند اما در هیچ طبقه بندی به آنها توجه نشده و در هیچ جدولی گنجانده نشده اند.
,نه در جرگه دولتیان به حساب می آیند و نه در جرگه مردم.
,چرا که در عرصه های سیاسی و اجتماعی حضور ندارند، در مراسمات مذهبی نیستند و در مراسم مردم عامه هم جشن باشد یا عزا غایبند و اصولاً به جایی دعوت نمیشوند چون به حساب نمی آیند.
,وقتی برای خرید میوه به سبزه میدان ها یا بازارچه های میوه و تره بار میرویم ده ها نفر اطراف ما پلاستیک میفروشند و با خواهش و تمنا سعی میکنند که ما را مجاب به خرید یک پلاستیک دسته دار کنند.
,وقتی سر چهارراه پشت چراغ قرمز متوقف میشویم عده ای از ما میخواهند که فال یا آدامس بخریم.
,وقتی در بازار به خرید میپردازیم عده ای اصرار میکنند که با گاری دستی بار ما را حمل کنند، وقتی به گورستان میرویم عده ای از ما درخواست میکنند که اجازه دهیم روی مزار مورد توجه ما آب بریزند و ده ها نمونه دیگر که بصورت روزمره با این افراد مواجهیم و ما هیچگاه آنها را نمیبینیم همچنان که نهادهای دولتی ذیربط آنها را نمیبینند.
,و نقطه تلخ ماجرا اینجاست که غالب این افراد کودکانند آری (کودکان کار)
,خانم رضایی سرپرست و فعال یک موسسه خیریه است که با کمک خیرین اداره میشود و به خاطر نوع فعالیت روزانه صحنه هایی میبینند که همه ما میبینیم اما بر عکس ما توجهشان به این صحنه ها جلب میشود و این قبیل افراد را مورد بررسی قرار میدهند و در حد توان تحت پوشش حمایتی خود میگیرند.
,امثال خانم رضایی از معدود انسانهایی هستند که در غیاب یا حضور کمرنگ نهادهای دولتی، تکلیفی شرعی و انسانی احساس میکنند و با تمام توان در هر لحظه از شبانه روز با هزینه کردن از حقوق و درآمد شخصی خود و یا درخواست از سایر خیرین و سازماندهی کمکهای مردمی، سعی در تامین نیازهای این قبیل افراد دارند.
,,
ابوالفضل پسر بچه ای ده ساله است که در روزهای تعطیل مدرسه یعنی پنجشنبه و جمعه در باغ بهشت اصطلاحاً آب میفروشد.
,این پسر بچه همان است که طی این دوران با صدها و یا هزاران نفر مواجه شده اما هیچکس علاقه ای نداشته که از سرگذشت و چگونگی زندگی او اطلاعی بدست آورد.
,داستان ولی نعمتان انقلاب (3) حکایت تحقیقات این گروه از خیرین شهر در باره زندگی ابوالفضل است که با اندکی تغییر کیفیت محیط زندگی او را بیان میکند.
,ابوالفضل ده ساله پدری دارد که بیماری لاعلاج قلبی دارد وتوان کار کردن ندارد و عملاً خانه نشین شده، خواهر چهار ساله ای دارد که بشدت مستعد و با هوش است تا آنجا که در همین سن بدون بهره مندی از معلم، و تنها با کمک ابوالفضل خواندن و نوشتن آموخته.
,آنها در یک خانه محقر و بشدت فقیرانه روزگار میگذرانند، تیرگی زندگی این خانواده به این جا ختم نمیشود چرا که از شدت فقر مادر این کودکان خانه و زندگی را رها کرده و آنها را ترک نموده و چون خود نیز امکان زندگی نداشته و پدر ابوالفضل توان پرداخت مهریه نداشته کارت بانکی ویژه دریافت یارانه را به عنوان مهریه با خود برده در اینجا این سوال ایجاد میشود که حقیقتاً مسئول رسیدگی به این قبیل افراد چه کسی است؟
,آیا یارانه پرداختی دولت توان تامین هزینه های سرسام آور زندگی این ها را دارد؟ آیا کمک ناچیز کمیته امداد میتواند حتی قبوض آب و برق و گاز مصرفی اینها را (که در سالهای اخیر بشدت افزایش یافته) تامین کند؟
,آیا نهادهای مردمی که توسط خیرین اداره میشوند توان تامین مایحتاج روزانه این کودکان را دارد؟
,جالب است بدانید که همین دختر کوچک ذکر شده چند شب پیش که هیچ خوراکی در خانه نداشتند از گرسنگی خوابش نمیبرده و وقتی فعالین خیریه ساعت 12نیمه شب مقداری غذای نذری برایشان میبرند، کودکان غذا میخورند و میخوابند.
,
چه کسی مسئول است، در کشوری که عده ای تسهیلات هزار میلیاردی دریافت میکنند هزاران کودک گرسنه اند. و این لکه سیاه بر خلاف دستورات اسلامی و انسانی و بر خلاف فرامین و سفارشات موکد رهبری انقلاب است.
(امیر فرجاد)
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه