مسئولین فرهنگی هنوز نتوانسته‌اند با جشنواره عمار ارتباط برقرار کنند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سبلان‌ما، توحید کنعانی کارشناس ارشد تهیه کنندگی رادیو که با سه فیلم «به رنگ آسمان»، «بر بال ملائک» و «ستارگان خاک» از اردبیل، در بخش مُستند جشنوارۀ مردمی فیلم عمّار شرکت کرده است معتقد است، مسئولین فرهنگی و هنری و مدیریت های کلان، هنوز نتوانسته با این جشنواره ارتباط برقرار کنند و این را باید در روحیۀ محافظه‌کارانۀ آن‌ها جستجو کرد. جشنوارۀ عمّار قرار است شرایط فرهنگی را به سمت دیگری ببرد و روحیه فرهنگی و انقلابی را در بین آحاد مردم زنده کند و بستر فرهنگی را به دست نیروهای انقلابی و حزب‌اللهی بسپارد. قرار است به جایگاهی برسد که جامعه به آن نیاز دارد، به مسائل و مشکلات جامعه بپردازد و در اصل از تولیدات خُنثی بپرهیزد.

مشروح گفتگوی خبرنگار سبلان‌ما با کنعانی را در ادامه بخوانید.

سبلانه: نظرتان دربارۀ جشنوارۀ عمّار چیست؟ آیندۀ جشنواره را چطور ارزیابی می‌کنید؟

کنعانی: جشنوارۀ عمّار، حرکتی است امیدآفرین و نویدبخش، آینده خوب و مطلوبی خواهد داشت به‌شرطی که از ذات مردمی به‌دور نیفتد. بسیاری از مسائلی که با روحیۀ مردمی و انقلابی در تعارض است، می‌تواند به‌شدّت، به اصل این جشنواره آسیب وارد کند. تشریفات و فرش قرمز و زرق و برق‌های معمول، در شکل اجرایی و پرداختن به موضوعات خنثی و محافظه‌کارانه و به‌دور از مطالبات مردمی، در قالب تولید عرضه و اکران آثار، تهدیدی جدّی برای این جشنواره محسوب خواهد شد.تلاش برای تقویت نیروهای انقلابی، جهت ارتقاء سطح سواد بَصَری و بهره‌گیری از نیروهای حرفه‌ای دارای دغدغه نیاز مُبرم جشنواره است.

در بحث مدیریت هم معتقدم، جشنواره عمّار نباید با سیستم و نگاه دولتی اداره شود، البته حمایت مادی و معنوی، دولت امری بدیهی و لازم است که باید تداوم داشته باشد؛ جشنواره عمّار چشم‌انداز خوبی خواهد داشت به‌شرطی که از مسیر اصلی خودش منحرف نشود. مقام معظم رهبری به‌خوبی توانسته است افق روشنی برای هرچه بهتر شدن این جشنواره ترسیم کند: «نگاه به هُنر اسلامی و سینمایِ دینی، باید نگاهی بلندمدت و همراه با برنامه‌ریزی دقیق و امید به آینده و بهره‌گیری مناسب از ابزار هنر، برای تأثیرگذاری حداکثری باشد.»

جشنوارۀ عمّار چه تغییری یا کمکی می‌تواند در روند فعلی سیمای ایران ایجاد کند؟

 کنعانی: واقعیت این است که جشنوارۀ عمّار نمی‌تواند تغییر یا کمکی اساسی در روند فعلی سینمای ایران داشته باشد و البته ممکن است، در درازمدت، بتواند تغییری هرچند اندک حاصل کند، به‌شرط این‌که خودش، تغییر نکند!

معتقدم، مسئولین فرهنگی و هنری و مدیریت های کلان، هنوز نتوانسته با این جشنواره ارتباط برقرار کنند و این را باید در روحیۀ محافظه‌کارانۀ آن‌ها جستجو کرد. جشنوارۀ عمّار قرار است شرایط فرهنگی را به سمت دیگری ببرد و روحیه فرهنگی و انقلابی را در بین آحاد مردم زنده کند و بستر فرهنگی را به دست نیروهای انقلابی و حزب‌اللهی بسپارد. قرار است به جایگاهی برسد که جامعه به آن نیاز دارد، به مسائل و مشکلات جامعه بپردازد و در اصل از تولیدات خُنثی بپرهیزد.

سبلانه: دربارۀ اکران‌های مردمی جشنوارۀ عمّار چه نظری دارید؟

کنعانی: همان‌طور که عرض کردم، جشنواره مردمی فیلم عمّار، شکل اکران ویژه و منحصر‌به‌فردی دارد، آثار برگزیده جشنواره‌های دیگر، عمدتاً در سالن‌های سینما و با تعداد ظرفیت محدودی اکران می‌شوند و البته برای مخاطب خاص. درصورتی‌که آثار مربوط به این جشنواره، در دم‌دستی‌ترین مکان‌ها، از سالن‌های سینما گرفته تا مساجد، حسینیّه‌ها، دانشگاه‌ها، مدارس، کتابخانه‌ها، خانۀ شهید، حوزه‌های علمیّه، پایگاه‌های بسیج، سالن‌های نمایش، پارک‌ها و حتّی منازل و بالأخره در تمام اقصی نقاط کشور، شهرها و روستاها و با کم‌ترین امکانات و در تمام فصول سال، در مناسبت‌ها و غیرمناسبت‌ها، به نمایش درمی‌آیند و بالطبع، مخاطبان گسترده‌ای از تمام طیف‌های مختلف مردمی از این آثار دیدن می‌نمایند.

جشنواره مردمی فیلم عمّار، در بلند مدّت می‌تواند در شکل اکران به‌نوعی جریان‌سازی کند و شیوۀ جدیدی را فراروی سیستم پخش و اکران در سینمای ایران، ارائه کند؛ این جشنواره می‌تواند به‌صورتی‌ ملموس بین سینما و مردم آشتی برقرار کند. اگر توفیقات حاصل شود، جشنواره مردمی فیلم عمّار به‌ویژه در بحث اکران، می‌تواند «عیار سینمای ایران» باشد.

سبلانه: توضیحی مختصر درباره فیلم ها

 فیلم مستند «به رنگ آسمان»:

بوی عطر شهدای گمنام، در فضای شهر پیچیده است، فصل اوّلی گشوده می‌شود، با نامِ انتظار: زنجان، چشم انتظار گمنامانِ بال و پر شکسته‌ای است که سال‌هاست، همدمشان خاک است و باد، و لالایی‌خوانشان فاطمه زهرا‌(س)... فصل دومی می‌رسد با نام دیدار: در پیچ جاده‌ای که مشتاقانه در زیر قدم‌های مهمانانشان به شتاب در رقص آمده‌اند، تا برسند به «طارم» و روستاهایی با مردمانی مشتاق، خندان و گریان، از بزرگ و کوچک، زن و مرد و کودک و جوان.و فصل سومی که روبه آسمان بازمی‌شود: وصال. کبوتران اینک به بالا می‌روند، جلا می‌دهند زمان را، راه می‌شوند زمین را، رنگ می‌زنند فردا را؛ «به رنگ آسمان»...

فیلم مستند «بر بال ملائک»:

گمنام آشنا، سلام! باز، تکرار حضور ناگهانِ تو و کربلایِ 4 و زخم‌های دهان باز کردۀ شلمچه و غروب سُرخ هویزه... سلامِ من، کبوتری است که به استقبال قهرمانانی بی‌نشان می‌رود که رهسپارند، از «قیدار» شهری که میزبان جدّ رسول مکرّم اسلام (ص) است تا زنجان، دیار غوّاصان دریادل... شهید گمنام! همین که هراز چندگاهی، دستهایم به نوازش گوشه‌ای از پرچم تابوت تو متبرّک می‌شود، همین که نگاه سوخته‌ام، بدرقۀ پیکر خاکی و خسته‌ات باشد، بس است. اینک تو را به دوش ملائک می‌سپارم و خود، خداحافظی‌هایم را به دوش می‌کشم... می‌دانم که می‌خواستی مانند مادرت زهرا (س) گمنام باشی، ببخش، ببخش که عشقت را فریاد زدم...  .

فیلم مستند «ستارگان خاک»:

گفتند: امروز از عرش نشانه‌ای می‌رسد و باز دل‌‌های مشتاق، دوان دوان آمدند، چراکه برای تفسیر این عشق، بال‌و‌پر می‌خواستند. تو آمدی و آفتاب برای طوافِ تو به سمت تو طلوع کرد و ماه، ستاره‌های پریشان را، به پای قدم‌هایِ تو پراکند... تو آمدی! از آسمان آمدی و عطر حضورت، در خیابان‌های «اردبیل» پایتخت حسینیّت و شهر دارالأرشاد ـ پیچید و رهسپار گشت تا شهر «نیر» که تا پیکرت در آن بالا بلندی، آرام بگیرد و روح پاکت به آسمان لایتناهی پر بگشاید... اینک ای آشنا! با من سخن بگو، بگو از عرش چه خبر آوردی؟ با من از «ستارگانِ خاک» بگو...

وی در گفتگو با خبرنگار سبلان‌ما، در خصوص این جشنواره که در حال برگزاری هفتمین دوره خود است، می‌گوید: عمار جشنواره‌ای پاگرفته از جنس خود مردم و یادآور دوران آغازین پیروزی انقلاب اسلامی است، مهم‌ترین ویژگی این جشنواره، شاید در بی‌زرق و برق بودن آن باشد. جشنوارۀ عمّار، به روح ساده و بی‌آلایش صدر انقلاب نزدیک‌تر است و در اصل، از سرچشمۀ انقلاب اسلامی جوشیده و به دریای موّاج مردمی می‌رسد.

وی معتقد است این جشنواره نسبت به کمیّت و کیفیّت، جوان و پویاست؛ اگر بخواهیم، این جشنواره را با دیگر جشنواره‌ها مقایسه کنیم، به چند تفاوت عمده خواهیم رسید؛ از آنجایی‌که این جشنواره، حاصل جوششی مردمی است و در اصل از دلِ مردم برخاسته است و در واقع، در هر بُرهه‌ای از زمان که جریان‌های خودجوش و مردم‌نهاد، به‌ویژه در حوزۀ فرهنگ و هنر شکل پیدا می‌کنند، اثرگذاری و ارتباطات درونی و بیرونی قوام بیشتری خواهد داشت.

کارشناس ارشد تهیه کنندگی رادیو در اردبیل، گفت: عمّار جشنواره‌ای است مردمی و تلاش می‌کند که به سمت مردمی بودن بیشتر، حرکت کند و نیز مردمی بماند، و این رویکرد با شکل، فرم، ساختار و اهداف ویژه‌ای درحال رُخ دادن است و اکنون به جایگاه ثابت و مستحکمی در فضای فرهنگی و رسانه‌ای تبدیل شده است، جشنوارۀ عمّار، شکل ویژه و منحصر‌ به‌ فردی دارد که از این نظر نیز، با دیگر جشنواره‌ها متمایز است.

انتهای پیام/