به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای سرخه؛ چند روز پیش به سراغ یک هنرمند و پیرکهنه کار هنر پشم بافی در سرخه رفتم و گفت و گویی با وی ترتیب دادم و امروز متوجه شدم که از دنیا رفته است و در حالی این گفت و گو منتشر می شود که وی در قید حیات نیست غلامرضا فیض این هنرمند شهرستان سرخه در حالی از دنیا رفت که همچنان دغدغه بی توجهی به هنرهای اصیل شهرش را داشت و نگران بود که هنرهای اصیلی چون پشم بافی که قدمتی چندین ساله دارند، از بین بروند و به دست فراموشی سپرده شوند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای سرخه, ؛ ,هنر پشم بافی از جمله هنرهای دستی اصیل شهرستان سرخه است که قدمتی ۳۰۰ ساله دارد و چند سالیست که هیچکس به فکر این هنر منسوخ نیست.
در این گفتگو پیر مرد پرتلاش سرخه ای که کسی حاضر به همکاری با اودر زنده نگه داشتن هنر«پشم بافی» نیست عنوان کرد:با پشتکار توانسته این هنرچند ساله را سر پا نگه دارد، این هنر تا به امروز، در دستان من 68 سال عمر کرده و هیچ کس دیگر فعالیت چندانی در این زمینه نداشته و ندارد و این برای من نگران کننده است.
مرحوم غلامرضا فیض پیرمرد 80 ساله ، متولد شهرستان سرخه با به دست داشتن این هنر 300 ساله، خود را به عنوان یکی از فعالان عرصه اقتصاد مقاومتی در منزل می دانست و عنوان کرده بود : این هنر دستی را تا پایان عمر رها نخواهم کرد و با این شغل خانگی و این دستگاه کوچک چوبی گردان که از پدربزرگ پدرم به دستم رسیده است ؛ اقتصاد خود را رونق می دهم.
مرحوم فیض درزمان حیات در گفتگو با خبرنگار ما گفته بود: برای بافتن لباسهای پشمی که هنوز مشتری خاص خود را دارد، پشم گوسفند وشتر را خریداری میکنم و به روش خود آنها را پاک کرده ومیشویم ، و پس از آن از این پشم به روش سنتی با این حلقه چوب گردان نخ می ریسم و در مرحله بعد نخ های به دست آمده را در دولایه باهم تابانده تا ضخیم تر شده و برای استفاده آماده است و سپس به کمک این دوکهای آماده شده محصول نهایی که جوراب پشمی، شال کمر و دستکش و ..... میباشد به دست می آید.
وی بیان داشته بود: این محصول بدست آمده، لطیف و بی نیاز از جنسهای بدلی می باشد که تن را آرامش می بخشد و آب و هوای سرد و خشک کویر را برای مصرف کننده قابل تحمل می کند.
پیر مرد هنرمند ذکر کرده بود: اکنون چند سالی است که در گوشه ی آفتاب ملایم آب انبار شهر سرخه، که خاطرات جوانی را در آن زنده نگه میداریم با دیگر همسانهای خود که مهد کوچکی از پشم بافی مهیا کرده ایم، نه تنها این رشته را احیا کرده بلکه مروج آن نیز بین جوانان هستیم، تا به دست فراموشی نرود و در حال حاضر تنها من و این جمع دوستانه این کار را انجام میدهیم و پیشنهاد میکنم به مسئولین تا یک موسسه یا جایی را در مکانهای فرهنگی ایجاد کنند و عزیزان و نوجوانان ما را با این دستگاه کوچک چوبی وچرخان آشنا کنند.
فیض در خاتمه این گفتگو ابراز داشت : روزانه این سوال در ذهن من دور میزند که چرا جوانان ما انگشتان دستهای خود را بر روی صفحه کلیدهای گوشی سریعتر و راحتتر میچرخانند تا بر روی دستگاه فرهنگی چوبی زیبای ما؟ پس آنرا به فراموشی ندهیم و بین جوانان خود ارتقا دهیم .
گفتنی است: امیدواریم که جوانان این مرزبوم با پاسداری از هنرهای چندین ساله که اکنون به دست فراموشی است با همتی مجدانه و به جای یاس و ناامیدی و دم زدن از بیکاری، به پاحیزند و مشاغل hیاد رفته را احیا کنند.
هنر پشم بافی از جمله هنرهای دستی اصیل شهرستان سرخه است که قدمتی ۳۰۰ ساله دارد و چند سالیست که هیچکس به فکر این هنر منسوخ نیست.
در این گفتگو پیر مرد پرتلاش سرخه ای که کسی حاضر به همکاری با اودر زنده نگه داشتن هنر«پشم بافی» نیست عنوان کرد:با پشتکار توانسته این هنرچند ساله را سر پا نگه دارد، این هنر تا به امروز، در دستان من 68 سال عمر کرده و هیچ کس دیگر فعالیت چندانی در این زمینه نداشته و ندارد و این برای من نگران کننده است.
مرحوم غلامرضا فیض پیرمرد 80 ساله ، متولد شهرستان سرخه با به دست داشتن این هنر 300 ساله، خود را به عنوان یکی از فعالان عرصه اقتصاد مقاومتی در منزل می دانست و عنوان کرده بود : این هنر دستی را تا پایان عمر رها نخواهم کرد و با این شغل خانگی و این دستگاه کوچک چوبی گردان که از پدربزرگ پدرم به دستم رسیده است ؛ اقتصاد خود را رونق می دهم.
مرحوم فیض درزمان حیات در گفتگو با خبرنگار ما گفته بود: برای بافتن لباسهای پشمی که هنوز مشتری خاص خود را دارد، پشم گوسفند وشتر را خریداری میکنم و به روش خود آنها را پاک کرده ومیشویم ، و پس از آن از این پشم به روش سنتی با این حلقه چوب گردان نخ می ریسم و در مرحله بعد نخ های به دست آمده را در دولایه باهم تابانده تا ضخیم تر شده و برای استفاده آماده است و سپس به کمک این دوکهای آماده شده محصول نهایی که جوراب پشمی، شال کمر و دستکش و ..... میباشد به دست می آید.
وی بیان داشته بود: این محصول بدست آمده، لطیف و بی نیاز از جنسهای بدلی می باشد که تن را آرامش می بخشد و آب و هوای سرد و خشک کویر را برای مصرف کننده قابل تحمل می کند.
پیر مرد هنرمند ذکر کرده بود: اکنون چند سالی است که در گوشه ی آفتاب ملایم آب انبار شهر سرخه، که خاطرات جوانی را در آن زنده نگه میداریم با دیگر همسانهای خود که مهد کوچکی از پشم بافی مهیا کرده ایم، نه تنها این رشته را احیا کرده بلکه مروج آن نیز بین جوانان هستیم، تا به دست فراموشی نرود و در حال حاضر تنها من و این جمع دوستانه این کار را انجام میدهیم و پیشنهاد میکنم به مسئولین تا یک موسسه یا جایی را در مکانهای فرهنگی ایجاد کنند و عزیزان و نوجوانان ما را با این دستگاه کوچک چوبی وچرخان آشنا کنند.
فیض در خاتمه این گفتگو ابراز داشت : روزانه این سوال در ذهن من دور میزند که چرا جوانان ما انگشتان دستهای خود را بر روی صفحه کلیدهای گوشی سریعتر و راحتتر میچرخانند تا بر روی دستگاه فرهنگی چوبی زیبای ما؟ پس آنرا به فراموشی ندهیم و بین جوانان خود ارتقا دهیم .
گفتنی است: امیدواریم که جوانان این مرزبوم با پاسداری از هنرهای چندین ساله که اکنون به دست فراموشی است با همتی مجدانه و به جای یاس و ناامیدی و دم زدن از بیکاری، به پاحیزند و مشاغل hیاد رفته را احیا کنند.
هنر پشم بافی از جمله هنرهای دستی اصیل شهرستان سرخه است که قدمتی ۳۰۰ ساله دارد و چند سالیست که هیچکس به فکر این هنر منسوخ نیست.
در این گفتگو پیر مرد پرتلاش سرخه ای که کسی حاضر به همکاری با اودر زنده نگه داشتن هنر«پشم بافی» نیست عنوان کرد:با پشتکار توانسته این هنرچند ساله را سر پا نگه دارد، این هنر تا به امروز، در دستان من 68 سال عمر کرده و هیچ کس دیگر فعالیت چندانی در این زمینه نداشته و ندارد و این برای من نگران کننده است.
مرحوم غلامرضا فیض پیرمرد 80 ساله ، متولد شهرستان سرخه با به دست داشتن این هنر 300 ساله، خود را به عنوان یکی از فعالان عرصه اقتصاد مقاومتی در منزل می دانست و عنوان کرده بود : این هنر دستی را تا پایان عمر رها نخواهم کرد و با این شغل خانگی و این دستگاه کوچک چوبی گردان که از پدربزرگ پدرم به دستم رسیده است ؛ اقتصاد خود را رونق می دهم.
مرحوم فیض درزمان حیات در گفتگو با خبرنگار ما گفته بود: برای بافتن لباسهای پشمی که هنوز مشتری خاص خود را دارد، پشم گوسفند وشتر را خریداری میکنم و به روش خود آنها را پاک کرده ومیشویم ، و پس از آن از این پشم به روش سنتی با این حلقه چوب گردان نخ می ریسم و در مرحله بعد نخ های به دست آمده را در دولایه باهم تابانده تا ضخیم تر شده و برای استفاده آماده است و سپس به کمک این دوکهای آماده شده محصول نهایی که جوراب پشمی، شال کمر و دستکش و ..... میباشد به دست می آید.
وی بیان داشته بود: این محصول بدست آمده، لطیف و بی نیاز از جنسهای بدلی می باشد که تن را آرامش می بخشد و آب و هوای سرد و خشک کویر را برای مصرف کننده قابل تحمل می کند.
پیر مرد هنرمند ذکر کرده بود: اکنون چند سالی است که در گوشه ی آفتاب ملایم آب انبار شهر سرخه، که خاطرات جوانی را در آن زنده نگه میداریم با دیگر همسانهای خود که مهد کوچکی از پشم بافی مهیا کرده ایم، نه تنها این رشته را احیا کرده بلکه مروج آن نیز بین جوانان هستیم، تا به دست فراموشی نرود و در حال حاضر تنها من و این جمع دوستانه این کار را انجام میدهیم و پیشنهاد میکنم به مسئولین تا یک موسسه یا جایی را در مکانهای فرهنگی ایجاد کنند و عزیزان و نوجوانان ما را با این دستگاه کوچک چوبی وچرخان آشنا کنند.
فیض در خاتمه این گفتگو ابراز داشت : روزانه این سوال در ذهن من دور میزند که چرا جوانان ما انگشتان دستهای خود را بر روی صفحه کلیدهای گوشی سریعتر و راحتتر میچرخانند تا بر روی دستگاه فرهنگی چوبی زیبای ما؟ پس آنرا به فراموشی ندهیم و بین جوانان خود ارتقا دهیم .
گفتنی است: امیدواریم که جوانان این مرزبوم با پاسداری از هنرهای چندین ساله که اکنون به دست فراموشی است با همتی مجدانه و به جای یاس و ناامیدی و دم زدن از بیکاری، به پاحیزند و مشاغل hیاد رفته را احیا کنند.
هنر پشم بافی از جمله هنرهای دستی اصیل شهرستان سرخه است که قدمتی ۳۰۰ ساله دارد و چند سالیست که هیچکس به فکر این هنر منسوخ نیست.
,در این گفتگو پیر مرد پرتلاش سرخه ای که کسی حاضر به همکاری با اودر زنده نگه داشتن هنر«پشم بافی» نیست عنوان کرد:با پشتکار توانسته این هنرچند ساله را سر پا نگه دارد، این هنر تا به امروز، در دستان من 68 سال عمر کرده و هیچ کس دیگر فعالیت چندانی در این زمینه نداشته و ندارد و این برای من نگران کننده است.
,مرحوم غلامرضا فیض پیرمرد 80 ساله ، متولد شهرستان سرخه با به دست داشتن این هنر 300 ساله، خود را به عنوان یکی از فعالان عرصه اقتصاد مقاومتی در منزل می دانست و عنوان کرده بود : این هنر دستی را تا پایان عمر رها نخواهم کرد و با این شغل خانگی و این دستگاه کوچک چوبی گردان که از پدربزرگ پدرم به دستم رسیده است ؛ اقتصاد خود را رونق می دهم.
,مرحوم فیض درزمان حیات در گفتگو با خبرنگار ما گفته بود: برای بافتن لباسهای پشمی که هنوز مشتری خاص خود را دارد، پشم گوسفند وشتر را خریداری میکنم و به روش خود آنها را پاک کرده ومیشویم ، و پس از آن از این پشم به روش سنتی با این حلقه چوب گردان نخ می ریسم و در مرحله بعد نخ های به دست آمده را در دولایه باهم تابانده تا ضخیم تر شده و برای استفاده آماده است و سپس به کمک این دوکهای آماده شده محصول نهایی که جوراب پشمی، شال کمر و دستکش و ..... میباشد به دست می آید.
,وی بیان داشته بود: این محصول بدست آمده، لطیف و بی نیاز از جنسهای بدلی می باشد که تن را آرامش می بخشد و آب و هوای سرد و خشک کویر را برای مصرف کننده قابل تحمل می کند.
,پیر مرد هنرمند ذکر کرده بود: اکنون چند سالی است که در گوشه ی آفتاب ملایم آب انبار شهر سرخه، که خاطرات جوانی را در آن زنده نگه میداریم با دیگر همسانهای خود که مهد کوچکی از پشم بافی مهیا کرده ایم، نه تنها این رشته را احیا کرده بلکه مروج آن نیز بین جوانان هستیم، تا به دست فراموشی نرود و در حال حاضر تنها من و این جمع دوستانه این کار را انجام میدهیم و پیشنهاد میکنم به مسئولین تا یک موسسه یا جایی را در مکانهای فرهنگی ایجاد کنند و عزیزان و نوجوانان ما را با این دستگاه کوچک چوبی وچرخان آشنا کنند.
,فیض در خاتمه این گفتگو ابراز داشت : روزانه این سوال در ذهن من دور میزند که چرا جوانان ما انگشتان دستهای خود را بر روی صفحه کلیدهای گوشی سریعتر و راحتتر میچرخانند تا بر روی دستگاه فرهنگی چوبی زیبای ما؟ پس آنرا به فراموشی ندهیم و بین جوانان خود ارتقا دهیم .
,گفتنی است: امیدواریم که جوانان این مرزبوم با پاسداری از هنرهای چندین ساله که اکنون به دست فراموشی است با همتی مجدانه و به جای یاس و ناامیدی و دم زدن از بیکاری، به پاحیزند و مشاغل hیاد رفته را احیا کنند.
,]
ارسال دیدگاه